Sipawibart

Profilaktyka przedekspozycyjna COVID-19 u osób dorosłych i młodzieży w wieku ≥12 lat o masie ciała co najmniej 40 kg, z obniżoną odpornością z powodu współistniejącej choroby lub przyjmowania leków immunosupresyjnych. Stosowanie zgodnie z oficjalnymi zaleceniami, jeśli są dostępne, oraz w oparciu o informacje dotyczące działania sypawibartu na obecnie krążące warianty wirusa.

Podanie wyłącznie przez osobę należącą do fachowego personelu medycznego. Podawanie powinno odbywać się w warunkach umożliwiających leczenie ciężkich reakcji nadwrażliwości, takich jak anafilaksja. Po podaniu konieczne monitorowanie pacjenta zgodnie z lokalnie obowiązującą praktyką medyczną. Dorośli i młodzież ≥12 lat o masie ciała co najmniej 40 kg: 300 mg we wstrzyknięciu domięśniowym lub infuzji dożylnej. Szczególne grupy: u osób w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowania dawki; nie ma konieczności dostosowania dawki w zaburzeniach czynności nerek; nie ma konieczności dostosowania dawki w zaburzeniach czynności wątroby. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci poniżej 12 lat oraz u dzieci ≥12 lat o masie ciała poniżej 40 kg – dane niedostępne. Droga podania: wstrzyknięcie domięśniowe lub infuzja dożylna. Wstrzyknięcie domięśniowe: jako pojedyncze wstrzyknięcie w przednio-boczną część uda. Infuzja dożylna: nie podawać innych produktów przez tę samą linię infuzyjną. Po infuzji zestaw do podawania należy przepłukać roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) lub dekstrozy 50 mg/ml (5%), aby zapewnić podanie wymaganej dawki. Infuzja z worka infuzyjnego po rozcieńczeniu: po rozcieńczeniu roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) lub dekstrozy 50 mg/ml (5%) podanie metodą grawitacyjną lub z użyciem pompy infuzyjnej przez około 20 minut, z zestawem zawierającym wbudowany jałowy filtr o niskim stopniu wiązania białka i średnicy porów 0,2 lub 0,22 mikrona. Infuzja nierozcieńczona z użyciem pompy strzykawkowej: objętość 2 ml (300 mg) w ciągu co najmniej 6 minut. W razie wystąpienia objawów reakcji związanej z infuzją (IRR) infuzję należy przerwać, spowolnić lub zakończyć oraz podać odpowiednie produkty lecznicze i (lub) zastosować leczenie wspomagające.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - małopłytkowość lub zaburzenia krzepnięcia krwi - ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji - reakcje związane z infuzją przy podaniu dożylnym - ograniczona skuteczność wobec wariantów o zwiększonych wartościach IC50 oraz brak ochrony przeciwko wariantom z mutacją F456L w białku kolca - możliwość wystąpienia zakażeń przełamujących - nie zastępuje szczepienia przeciw COVID-19 u osób, dla których szczepienie jest zalecane

Brak badań interakcyjnych. Sypawibart nie jest wydalany przez nerki ani metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, dlatego wystąpienie interakcji z lekami eliminowanymi przez nerki lub będącymi substratami, induktorami bądź inhibitorami cytochromu P450 jest mało prawdopodobne.

Profil zależny od drogi podania. Po podaniu domięśniowym najczęstszymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu wstrzyknięcia (5,6%) i nadwrażliwość (1,9%). Po podaniu dożylnym najczęstszymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu infuzji (1,9%) i reakcje związane z infuzją (1,9%). Podanie domięśniowe. Często: nadwrażliwość; reakcja w miejscu wstrzyknięcia. Nadwrażliwość obejmuje świąd, rumień, pokrzywkę, alergiczne zapalenie skóry, wykwity polekowe, wysypkę oraz niedociśnienie tętnicze. W obrębie reakcji miejscowych opisywano ból, siniaki, rumień, krwotok, obrzęk, krwiak, świąd, parestezje, reakcję, wysypkę, przebarwienie, ucieplenie, uczucie dyskomfortu oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia. Podanie dożylne. Często: reakcja w miejscu infuzji; reakcja związana z infuzją. Reakcje w miejscu infuzji obejmują siniaki, ból, świąd, rumień, wynaczynienie oraz obrzęk w miejscu infuzji. Reakcje związane z infuzją mogą przebiegać z nudnościami, bólem stawów, bólem głowy, gorączką, dreszczami, niestrawnością, bólem, niedociśnieniem tętniczym, zaczerwienieniem twarzy, kaszlem, uczuciem dyskomfortu w klatce piersiowej, zawrotami głowy i dusznością. Charakterystyka przebiegu. Reakcje nadwrażliwości występowały w ciągu 14 dni od podania dawki, miały nasilenie łagodne do umiarkowanego i w większości ustępowały w ciągu kilku dni. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia występowały w ciągu 7 dni od podania dawki, miały łagodne nasilenie i w większości ustępowały w ciągu kilku dni. Reakcje w miejscu infuzji występowały w ciągu 7 dni od podania dawki, miały nasilenie łagodne do umiarkowanego i ustępowały w ciągu kilku dni. Reakcje związane z infuzją występowały podczas infuzji lub w dniu infuzji, miały nasilenie łagodne do umiarkowanego i ustępowały w ciągu kilku dni.

Brak danych o stosowaniu u kobiet w ciąży; nie przeprowadzono nieklinicznych badań toksycznego wpływu na reprodukcję. W badaniach reaktywności krzyżowej tkanek nie wykryto wiązania z tkanką ludzkich płodów ani tkankami narządów rozrodczych. Jako przeciwciało klasy IgG1 może przenikać przez barierę łożyska i być przekazywany rozwijającemu się płodowi. Nie wiadomo, czy przeniknięcie przez łożysko wiąże się z korzyścią czy ryzykiem dla płodu. Stosowanie w ciąży tylko gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Laktacja: to zależy – nie wiadomo, czy przenika do mleka ludzkiego. Przenikanie przeciwciał IgG do mleka u ludzi występuje w pierwszych kilku dniach po urodzeniu, następnie zmniejsza się do małych stężeń, dlatego w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Później może być stosowany w okresie karmienia piersią, jeśli istnieją wskazania kliniczne. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

Nie wywiera wpływu lub wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest nieistotny.

Wchłanianie i ekspozycja: po pojedynczej dawce ekspozycja w surowicy rośnie w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki w zakresie 300–600 mg po wstrzyknięciu domięśniowym oraz 300–1 200 mg w infuzji dożylnej. Po domięśniowym podaniu 300 mg w przednio-boczną część uda średnie geometryczne Cmax wynosi ok. 49,7 μg/ml, a mediana czasu do Cmax to ok. 7,1 dnia (zakres 3,0–53). Bezwzględna dostępność biologiczna po podaniu domięśniowym 300 mg w przednio-boczną część uda – 61,6%. Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji po domięśniowym podaniu 300 mg w udo – ok. 5,8 l. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji w kompartmencie centralnym wynosi ok. 4,6 l, a w obwodowym ok. 0,4 l. Metabolizm: jako przeciwciało IgG ulega rozkładowi na krótkie peptydy i aminokwasy w szlakach katabolicznych, analogicznie do endogennych przeciwciał IgG. Eliminacja: po podaniu domięśniowym 300 mg klirens wynosi ok. 0,052 l/dobę, a szacowany okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji ok. 81,5 dnia. Po podaniu dożylnym szacowany klirens wynosi ok. 0,044 l/dobę. Zaburzenia czynności nerek: brak swoistych badań oceniających wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę. Z uwagi na masę cząsteczkową ok. 148 kDa nie jest wydalany w postaci niezmienionej z moczem i nie oczekuje się istotnego wpływu zaburzeń czynności nerek na ekspozycję. Nie przewiduje się również wpływu dializ na farmakokinetykę. Zaburzenia czynności wątroby: brak swoistych badań oceniających wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę; z uwagi na kataboliczny rozkład proteolityczny do aminokwasów w licznych tkankach i ponowne wbudowywanie w inne białka nie oczekuje się wpływu zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę. Szczególne grupy: ekspozycja u osób w wieku ≥ 65 lat jest porównywalna z ekspozycją u młodszych dorosłych w wieku 18 do < 65 lat. U młodzieży w wieku 12 lat i starszej o masie ciała co najmniej 40 kg zalecany schemat dawkowania zapewnia ekspozycję porównywalną z dorosłymi. Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic ekspozycji w zależności od płci, wieku (12–85 lat), rasy lub grupy etnicznej.