Sotrowimab

Grupa: surowice odpornościowe i immunoglobuliny, przeciwwirusowe przeciwciała monoklonalne, kod ATC J06BD05. Ludzkie przeciwciało monoklonalne klasy IgG1, wiążące się z konserwatywnym epitopem w domenie wiążącej receptor białka kolca SARS-CoV-2. Działanie przeciwwirusowe: neutralizacja dzikiego szczepu SARS-CoV-2 in vitro z połówkowym stężeniem maksymalnie skutecznym (EC50) 100,1 ng/ml.

Leczenie COVID-19 u dorosłych i młodzieży (≥12 lat, masa ciała ≥40 kg), którzy nie wymagają tlenoterapii i są w grupie zwiększonego ryzyka progresji do ciężkiej postaci COVID-19. Przy stosowaniu należy uwzględnić dane o aktywności sotrowimabu wobec wariantów wirusa budzących obawy.

Dorośli i młodzież (od 12 lat i mc. ≥40 kg): pojedyncza dawka 500 mg we wlewie dożylnym po uprzednim rozcieńczeniu. Droga podania: dożylnie, po wcześniejszym rozcieńczeniu. Rozcieńczony roztwór podaje się przez 15 min (worek 50 ml) lub 30 min (worek 100 ml) z zastosowaniem filtra wewnętrznego 0,2 μm. Niedopuszczalne podanie we wstrzyknięciu dożylnym typu push lub bolus. Optymalny czas podania: zalecane w ciągu 5 dni od wystąpienia objawów COVID-19. Populacje szczególne: u osób w podeszłym wieku dostosowanie dawki nie jest konieczne; w niewydolności nerek dostosowanie dawki nie jest wymagane; w niewydolności wątroby dostosowanie dawki nie jest wymagane. Dzieci: nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności poniżej 12 lat lub przy mc. <40 kg; brak zaleceń dotyczących dawkowania.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na sotrowimab Ostrożnie: - reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja; w razie klinicznie istotnej reakcji nadwrażliwości lub anafilaksji podawanie należy natychmiast przerwać i zastosować odpowiednie leczenie oraz opiekę podtrzymującą - reakcje związane z wlewem, obserwowane po podaniu dożylnym przeciwciał monoklonalnych, mogące mieć przebieg ciężki lub zagrażający życiu; w razie wystąpienia wlew można przerwać, zwolnić lub zatrzymać - oporność wirusa; przy wyborze terapii uwzględnić charakterystykę krążących wariantów SARS-CoV-2, w tym różnice regionalne oraz dane o wrażliwości na sotrowimab, a przy dostępnych danych z badań molekularnych lub sekwencjonowania wykluczyć warianty o zmniejszonej wrażliwości

Nie prowadzono badań interakcji. Ze względu na to, że substancja nie jest wydalana przez nerki ani metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 (CYP), interakcje z lekami wydalanymi nerkowo oraz z substratami, induktorami lub inhibitorami enzymów CYP są mało prawdopodobne. W badaniach farmakodynamicznych in vitro nie wykazano antagonizmu wobec remdesywiru ani bamlaniwimabu.

Do najczęstszych należą reakcje nadwrażliwości (2%) oraz reakcje związane z wlewem (1%). Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest anafilaksja, występująca z częstością 0,05%. Częstość według grup narządowych: często – reakcje nadwrażliwości oraz reakcje związane z wlewem; rzadko – anafilaksja; niezbyt często – duszność. Reakcje nadwrażliwości mogą objawiać się m.in. wysypką i skurczem oskrzeli. Świąd również może być przejawem reakcji nadwrażliwości. Reakcje związane z wlewem mogą mieć przebieg ciężki lub zagrażający życiu. Do ich objawów należą: gorączka, trudności w oddychaniu, obniżenie wysycenia krwi tlenem, dreszcze, nudności, zaburzenia rytmu serca (np. migotanie przedsionków), tachykardia, bradykardia, ból lub dyskomfort w klatce piersiowej, osłabienie, zmiana stanu psychicznego, ból głowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie, nadciśnienie, obrzęk naczynioruchowy, podrażnienie gardła, wysypka (w tym pokrzywka), świąd, ból mięśni, zawroty głowy, zmęczenie oraz wzmożona potliwość.

Brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży; nie oceniano toksycznego wpływu na reprodukcję w badaniach na zwierzętach. W teście wiązania krzyżowego z użyciem macierzy białkowej wzbogaconej o ludzkie białka zarodkowo-płodowe nie wykazano wiązania niespecyficznego. Jako ludzka immunoglobulina G (IgG) wykazuje potencjalną zdolność przenikania przez łożysko z organizmu matki do rozwijającego się płodu; korzyść ani ryzyko takiego przeniesienia dla płodu pozostają nieznane. Stosowanie w ciąży uzasadnione wyłącznie, gdy spodziewana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy przenika do mleka kobiecego ani czy wchłania się układowo po spożyciu. Podanie w okresie karmienia piersią można rozważyć, gdy jest to klinicznie wskazane. Płodność: brak danych o wpływie na płodność u ludzi; wpływu na płodność samców i samic nie oceniano w badaniach na zwierzętach.

Brak wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Rozkładany przez enzymy proteolityczne szeroko rozmieszczone w organizmie; średni klirens układowy ok. 95 ml/dobę, medianowy końcowy okres półtrwania ok. 61 dni. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 7,9 l. Ekspozycja: po 15-minutowej do 1-godzinnej infuzji dożylnej 500 mg średnia geometryczna Cmax 170 µg/ml, a średnie geometryczne stężenie w dniu 28. wynosiło 39,7 µg/ml. Nerki: cząsteczka jest zbyt duża, aby ulegać wydalaniu nerkowemu, więc niewydolność nerek nie powinna wpływać na eliminację; brak różnic farmakokinetyki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Wątroba: degradacja przez szeroko rozmieszczone enzymy proteolityczne, nieograniczone do tkanki wątrobowej, dlatego zmiany czynności wątroby nie powinny wpływać na eliminację; brak różnic farmakokinetyki przy łagodnym do umiarkowanego zwiększeniu aktywności aminotransferazy alaninowej (1,25 do <5 × GGN). Populacje szczególne: farmakokinetyka po infuzji dożylnej nie zależy od wieku, płci ani BMI, co nie uzasadnia dostosowania dawki; masa ciała była istotną współzmienną, lecz wielkość efektu nie uzasadnia modyfikacji dawki. U pacjentów w podeszłym wieku brak różnic farmakokinetyki. Dzieci i młodzież: dawkę u młodzieży od 12. rż. i od 40 kg mc. ustalono metodą skalowania allometrycznego, uwzględniającą wpływ zmian masy ciała związanych z wiekiem na klirens i objętość dystrybucji, przy porównywalnej ekspozycji w surowicy jak u dorosłych; po infuzji dożylnej 500 mg u młodzieży średnia geometryczna Cmax 180 µg/ml, a średnie geometryczne stężenie w dniu 29. 47,4 µg/ml. Dane u dzieci w wieku od 6 do <12 lat i masie ≥15 kg są zbyt ograniczone, aby określić farmakokinetykę.