Tadalafil

Lek urologiczny stosowany w zaburzeniach erekcji (kod ATC G04BE08). Selektywny, odwracalny inhibitor fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) swoistej dla cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). PDE5 to enzym uczestniczący w rozkładzie cGMP. Zaburzenia erekcji: przy stymulacji seksualnej dochodzi do miejscowego uwolnienia tlenku azotu, a zahamowanie PDE5 zwiększa stężenie cGMP w ciałach jamistych, co wywołuje relaksację mięśni gładkich i napływ krwi do tkanek członka, prowadząc do erekcji. Brak działania w przypadku braku stymulacji seksualnej. Tętnicze nadciśnienie płucne: stan ten wiąże się z zaburzeniem uwalniania tlenku azotu przez śródbłonek naczyń i zmniejszeniem stężenia cGMP w mięśniach gładkich naczyń płucnych; PDE5 jest dominującą fosfodiesterazą w naczyniach płuc, a jej zahamowanie zwiększa stężenie cGMP, powodując rozluźnienie mięśni gładkich naczyń płucnych i rozszerzenie łożyska naczyniowego płuc. Profil selektywności: selektywny inhibitor PDE5 – enzymu obecnego w mięśniach gładkich ciał jamistych, naczyń, trzewi, mięśniach szkieletowych, płytkach krwi, nerkach, płucach i móżdżku. Działa >10 000 razy silniej na PDE5 niż na PDE1, PDE2 i PDE4 (enzymy serca, mózgu, naczyń, wątroby i innych narządów). Ponad 10 000 razy silniej hamuje PDE5 niż PDE3 (enzym serca i naczyń), co ma istotne znaczenie, gdyż PDE3 wpływa na kurczliwość serca. Około 700 razy silniej działa na PDE5 niż na PDE6, enzym siatkówki odpowiedzialny za odbieranie bodźców świetlnych. Działa również >10 000 razy silniej na PDE5 niż na enzymy PDE7–PDE10.

Zaburzenia erekcji u dorosłych mężczyzn; warunkiem skuteczności działania tadalafilu jest stymulacja seksualna. Tętnicze nadciśnienie płucne (PAH) klasy II i III wg klasyfikacji WHO – u dorosłych w celu poprawy zdolności wysiłkowej. Skuteczność wykazano w idiopatycznym tętniczym nadciśnieniu płucnym (IPAH) oraz w tętniczym nadciśnieniu płucnym związanym z kolagenowym schorzeniem naczyń. U dzieci i młodzieży w wieku od 2 lat w leczeniu PAH klasy II i III wg klasyfikacji WHO.

Droga podania: doustna. Zaburzenia erekcji u dorosłych mężczyzn: zwykle zalecana dawka 10 mg tadalafilu przed planowaną aktywnością seksualną, niezależnie od posiłków. Przy niewystarczającej skuteczności dawki 10 mg – 20 mg; przyjmowany przynajmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną. Maksymalna częstość – raz na dobę. Postać 10 mg i 20 mg przeznaczona do stosowania przed planowaną aktywnością seksualną; nie zaleca się stałego, codziennego przyjmowania. Schemat raz na dobę: przy przewidywanym częstym stosowaniu, tj. co najmniej dwa razy na tydzień, można rozważyć najmniejszą dawkę w schemacie raz na dobę, zgodnie z wyborem pacjenta i oceną lekarza. Zalecana dawka 5 mg raz na dobę, przyjmowana codziennie o tej samej porze; w zależności od tolerancji można ją zmniejszyć do 2,5 mg raz na dobę. Celowość stałego przyjmowania w schemacie raz na dobę należy okresowo oceniać. Tętnicze nadciśnienie płucne: leczenie rozpoczynane i nadzorowane wyłącznie przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego. Dorośli: zalecana dawka 40 mg (2 × 20 mg) raz na dobę, niezależnie od posiłku. Dzieci i młodzież (2–17 lat) w tętniczym nadciśnieniu płucnym: dawki podawane raz na dobę, ustalane w zależności od wieku i masy ciała. Wiek ≥2 lata i masa ciała ≥40 kg – 20 mg (jedna tabletka 20 mg lub 10 ml zawiesiny doustnej 2 mg/ml) raz na dobę; zawiesina doustna przeznaczona dla dzieci i młodzieży wymagających dawki 20 mg, którzy nie są w stanie połknąć tabletek. Pominięcie/opóźnienie dawki, wymioty: przy przyjęciu dawki z opóźnieniem, ale w tym samym dniu, nie zmienia się schematu podawania kolejnych dawek; nie przyjmuje się dawki dodatkowej w przypadku pominięcia dawki ani w przypadku wystąpienia wymiotów. Osoby w podeszłym wieku: dostosowanie dawkowania nie jest konieczne. Zaburzenia czynności nerek – zaburzenia erekcji: przy łagodnych do umiarkowanych nie jest konieczne dostosowanie dawkowania; przy ciężkich maksymalna zalecana dawka 10 mg, a schemat raz na dobę nie jest zalecany. Tętnicze nadciśnienie płucne (dorośli oraz dzieci i młodzież 2–17 lat o masie ≥40 kg): przy łagodnych lub umiarkowanych – dawka początkowa 20 mg raz na dobę, w zależności od skuteczności i tolerancji zwiększana do 40 mg raz na dobę; przy ciężkich nie zaleca się stosowania. Zaburzenia czynności wątroby – zaburzenia erekcji: zalecana dawka 10 mg przed planowaną aktywnością seksualną, niezależnie od posiłków. Ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) – konieczna dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka; brak danych dla dawek większych niż 10 mg. Nie przeprowadzono badań schematu raz na dobę w zaburzeniach czynności wątroby. Tętnicze nadciśnienie płucne (dorośli oraz dzieci i młodzież 2–17 lat o masie ≥40 kg): przy marskości wątroby o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (klasa A i B według klasyfikacji Child-Pugha) można rozważyć dawkę początkową 20 mg raz na dobę. W marskości o ciężkim nasileniu (klasa C według klasyfikacji Child-Pugha) nie przeprowadzono badań, dlatego stosowanie nie jest zalecane. Mężczyźni chorzy na cukrzycę – zaburzenia erekcji: dostosowanie dawkowania nie jest konieczne. Dzieci i młodzież – zaburzenia erekcji: stosowanie nie jest wskazane; nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności. Zawiesina doustna: przyjmowana na czczo, co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku; może być podana przez zgłębnik nosowo-żołądkowy – po podaniu zgłębnik do żywienia dojelitowego przepłukuje się co najmniej 3 ml wody lub roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%). Tabletki powlekane: połykane w całości, popijając wodą, podczas posiłku lub niezależnie od posiłków.

Bezwzględne przeciwwskazania: - jednoczesne stosowanie organicznych azotanów w jakiejkolwiek postaci - jednoczesne stosowanie leków pobudzających cyklazę guanylową, takich jak riocyguat - choroby serca, w przebiegu których aktywność seksualna nie jest wskazana - zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 90 dni - niestabilna dławica piersiowa lub bóle dławicowe podczas stosunku płciowego - niewydolność serca co najmniej II stopnia wg NYHA w ciągu ostatnich 6 miesięcy - niekontrolowane arytmie, niedociśnienie (<90/50 mm Hg) lub niekontrolowane nadciśnienie tętnicze - udar mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy - utrata wzroku w jednym oku wskutek nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION), niezależnie od związku z wcześniejszą ekspozycją na inhibitor PDE5 Ostrożnie: - klinicznie istotna wada zastawki aorty lub dwudzielnej, zaciskające zapalenie osierdzia, kardiomiopatia zastoinowa lub restrykcyjna, istotne zaburzenia czynności lewej komory, zagrażające życiu zaburzenia rytmu, objawowa choroba wieńcowa oraz niekontrolowane nadciśnienie tętnicze (nie zaleca się stosowania) - zarostowa choroba żył płucnych (PVOD) – nie zaleca się podawania - ciężkie zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nadmierna utrata płynów, niedociśnienie spowodowane zaburzeniami układu autonomicznego lub niedociśnienie spoczynkowe - jednoczesne stosowanie leków blokujących receptory α1-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyny (nie zaleca się) - dziedziczne zmiany zwyrodnieniowe siatkówki, w tym barwnikowe zwyrodnienie siatkówki (nie zaleca się stosowania) - ciężkie zaburzenia czynności nerek (nie zaleca się schematu raz na dobę) - ciężka marskość wątroby (klasa C wg Child-Pugh) – nie zaleca się podawania - anatomiczne zniekształcenia członka (wygięcie, zwłóknienie ciał jamistych, choroba Peyroniego) oraz stany predysponujące do priapizmu (niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, szpiczak mnogi, białaczka) - jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (rytonawir, sakwinawir, ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) - jednoczesne przewlekłe stosowanie silnych induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna (nie zaleca się) - jednoczesne stosowanie z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi metodami leczenia zaburzeń erekcji - jednoczesne stosowanie prostacykliny lub jej analogów - jednoczesne stosowanie bozentanu

Metabolizm zachodzi głównie z udziałem CYP3A4, dlatego inhibitory tego izoenzymu zwiększają ekspozycję na tadalafil – ketokonazol w dawce 200 mg/d dwukrotnie zwiększał AUC tadalafilu (10 mg) i o 15% Cmax, a w dawce 400 mg/d czterokrotnie zwiększał AUC tadalafilu (20 mg) i o 22% Cmax. Rytonawir (200 mg 2×/d), będący inhibitorem CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6, dwukrotnie zwiększał AUC tadalafilu (20 mg), bez zmiany Cmax; w innych schematach rytonawir w dawce 500 mg lub 600 mg dwa razy na dobę zwiększał AUC tadalafilu (20 mg) o 32% i zmniejszał Cmax o 30%. Inne inhibitory proteazy (np. sakwinawir) oraz inne inhibitory CYP3A4 – erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy – należy stosować ostrożnie, gdyż mogą zwiększać stężenie tadalafilu w osoczu i nasilać częstość działań niepożądanych. Opisano priapizm u mężczyzny przyjmującego dwie dawki tadalafilu 10 mg podczas leczenia itrakonazolem, przy braku takiego działania po sildenafilu. Induktory CYP3A4 obniżają skuteczność: ryfampicyna zmniejsza AUC tadalafilu o 88%, co może zmniejszać jego skuteczność, choć stopień tego zmniejszenia nie jest znany; ryfampicyna (600 mg/d) zmniejsza AUC tadalafilu o 88% i Cmax o 46%. Inne induktory CYP3A4 – fenobarbital, fenytoina, karbamazepina – również mogą zmniejszać stężenie tadalafilu w osoczu. Wśród induktorów opisano też bozentan: bozentan (125 mg 2×/d), substrat CYP2C9 i CYP3A4 oraz umiarkowany induktor CYP3A4, CYP2C9 i przypuszczalnie CYP2C19, zmniejszał ogólnoustrojową ekspozycję na tadalafil (40 mg raz na dobę) o 42% i Cmax o 27%, przy czym tadalafil nie wpływa na ekspozycję na bozentan i jego metabolity. Przeciwwskazane skojarzenia. Tadalafil (5, 10 i 20 mg) nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane u przyjmujących organiczne azotany w jakiejkolwiek postaci. Interakcja ta utrzymywała się ponad 24 godziny i nie była wykrywalna po 48 godzinach od ostatniej dawki; jeśli w sytuacji zagrażającej życiu konieczne jest podanie azotanu, można to zrobić dopiero po upływie 48 godzin, pod ścisłym nadzorem lekarskim i z monitorowaniem układu krążenia. Riocyguat nasila hipotensyjne działanie inhibitorów PDE5, a badania przedkliniczne wykazały nasilone obniżanie ciśnienia przy takim skojarzeniu; jednoczesne stosowanie riocyguatu i inhibitorów PDE5, w tym tadalafilu, jest przeciwwskazane. Leki obniżające ciśnienie. Jednoczesne podanie doksazosyny (4 lub 8 mg/d) i tadalafilu istotnie nasila działanie hipotensyjne tego α-adrenolityku, co utrzymuje się co najmniej 12 godzin i może przebiegać z objawami, w tym omdleniami – dlatego takiego skojarzenia nie zaleca się. Po alfuzosynie i tamsulozynie takich działań nie obserwowano, jednak przy każdym α-adrenolityku należy zachować ostrożność, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, rozpoczynając od najmniejszej dawki i stopniowo ją dostosowując. Wobec innych grup przeciwnadciśnieniowych – antagonistów wapnia (amlodypina), inhibitorów ACE (enalapril), β-adrenolityków (metoprolol), tiazydów (bendrofluazyd) i antagonistów receptora angiotensyny II – tadalafil nie wykazywał istotnych klinicznie interakcji. U pacjentów przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe tadalafil 20 mg może obniżać ciśnienie, zwykle (z wyjątkiem α-adrenolityków) w stopniu niewielkim i bez znaczenia klinicznego. Inhibitory 5-α-reduktazy: przy skojarzeniu tadalafilu 5 mg z finasterydem 5 mg w łagodzeniu objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego nie stwierdzono nowych działań niepożądanych, jednak wobec braku dedykowanych badań interakcji zaleca się ostrożność. Wpływ na inne substraty jest ograniczony. Tadalafil nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów CYP450 (w tym CYP3A4, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP2C9, CYP2C19) i nie należy oczekiwać, by w sposób klinicznie istotny zmieniał klirens leków metabolizowanych tą drogą. Nie wpływa istotnie na ekspozycję na S- i R-warfarynę ani na wywołane warfaryną zmiany czasu protrombinowego. Nie nasila wydłużenia czasu krwawienia wywołanego kwasem acetylosalicylowym. Nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę digoksyny (substrat glikoproteiny P). Wobec teofiliny (substrat CYP1A2): brak interakcji farmakokinetycznej, a jedynym efektem było niewielkie (o 3,5 uderzeń/min) zwiększenie częstości akcji serca, o którym należy pamiętać przy jednoczesnym stosowaniu. Tadalafil zwiększał ekspozycję na etynyloestradiol (AUC o 26%, Cmax o 70%) bez istotnego wpływu na lewonorgestrel, co wskazuje na zahamowanie jelitowego procesu siarczanowania; podobnego zwiększenia można oczekiwać po doustnym podaniu terbutaliny, prawdopodobnie z tego samego mechanizmu. Rola nośników (np. glikoproteiny P) w dystrybucji tadalafilu nie została poznana, więc możliwa jest interakcja z lekami hamującymi te nośniki. Cukrzyca: nie przeprowadzono szczegółowych badań interakcji tadalafilu z lekami przeciwcukrzycowymi.

Najczęściej zgłaszane objawy przy stosowaniu w zaburzeniach erekcji i łagodnym rozroście gruczołu krokowego to ból głowy, niestrawność, ból pleców i ból mięśni; częstość ich występowania rosła wraz ze zwiększaniem dawki. Zgłaszane działania niepożądane były przemijające, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Większość przypadków bólu głowy przy dawkowaniu raz na dobę pojawiała się w ciągu pierwszych 10 do 30 dni od rozpoczęcia leczenia. Wg oceny częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10). Bardzo często: nagłe zaczerwienienie twarzy; przekrwienie błony śluzowej nosa; niestrawność; ból pleców, ból mięśni, ból kończyn. Często: zawroty głowy; niewyraźne widzenie, dolegliwości opisywane jako ból oczu; szum w uszach; częstoskurcz, kołatanie serca; niedociśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze; duszność, krwawienie z nosa; ból brzucha, wymioty, nudności, choroba refluksowa przełyku; wysypka; przedłużony czas trwania wzwodu; ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, zmęczenie. Niedociśnienie tętnicze było częściej zgłaszane u pacjentów stosujących leki przeciwnadciśnieniowe. Niezbyt często: udar (w tym incydenty krwotoczne), omdlenie, przemijające napady niedokrwienne (TIA), przemijająca amnezja; ubytki pola widzenia, obrzęk powiek, przekrwienie spojówek; nagła głuchota; zawał mięśnia sercowego; krwiomocz; nadmierna potliwość. Częstość nieznana (zgłaszane po dopuszczeniu do obrotu, nieobserwowane podczas badań klinicznych kontrolowanych placebo): obrzęk naczynioruchowy; migrena, napady drgawek; nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION), okluzja naczyń siatkówki, centralna surowicza chorioretinopatia; niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca; pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry; priapizm, krwotok z prącia, krew w nasieniu; obrzęk twarzy, nagłe zgony sercowe. W większości przypadków tych zdarzeń pacjenci byli obciążeni czynnikami ryzyka chorób układu krążenia. Przy dawkowaniu raz na dobę stwierdzano nieco większą częstość nieprawidłowości w zapisie EKG, głównie bradykardii zatokowej, w porównaniu z grupą placebo; większość nieprawidłowości w zapisie EKG nie była związana z występowaniem działań niepożądanych. W leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego najczęściej zgłaszanymi objawami, występującymi u ≥10% pacjentów leczonych dawką 40 mg, były ból głowy, nudności, ból pleców, niestrawność, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból mięśni, zapalenie jamy nosowo-gardłowej i ból kończyn. W tym wskazaniu jako bardzo często występowały ból głowy; zapalenie jamy nosowo-gardłowej (w tym przekrwienie błony śluzowej nosa i zatok oraz zapalenie błony śluzowej nosa); nudności, niestrawność (w tym ból brzucha lub dolegliwości brzuszne); ból mięśni, ból pleców, ból kończyn. Często: reakcje nadwrażliwości; omdlenie, migrena; kołatanie serca; niedociśnienie tętnicze; krwawienie z nosa; wymioty, refluks żołądkowo-przełykowy; wysypka; nasilone krwawienia z macicy; obrzęk twarzy, ból w klatce piersiowej. Niezbyt często: napady drgawek, przemijająca amnezja; nagłe zgony sercowe, częstoskurcz; nadciśnienie tętnicze; szum w uszach; pokrzywka, nadmierna potliwość; krwiomocz; priapizm, krwotok z prącia, krew w nasieniu. Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy; udar (w tym incydenty krwotoczne); nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION), okluzja naczyń siatkówki, ubytki pola widzenia, centralna surowicza chorioretinopatia; nagła utrata słuchu; niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego; zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry; przedłużony czas trwania wzwodu. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym był ból głowy; może pojawić się na początku terapii i zmniejsza się w trakcie jej kontynuacji. Populacje szczególne: w badaniach z tadalafilem przyjmowanym w razie potrzeby w leczeniu zaburzeń erekcji biegunkę zgłaszano częściej u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, a przy dawce 5 mg raz na dobę w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego zawroty głowy oraz biegunkę zgłaszano częściej u pacjentów w wieku powyżej 75 lat. Dzieci i młodzież (tętnicze nadciśnienie płucne): w badaniu farmakokinetycznym ciężkie działania niepożądane zgłoszono u 8 pacjentów (42,1%); były to nadciśnienie płucne, zakażenie wirusowe oraz niewydolność serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, gorączka, cukrzyca typu I, drgawki gorączkowe, stan przedomdleniowy, napad padaczkowy i torbiel jajnika. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi w trakcie leczenia były bóle głowy, gorączka, wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych i wymioty; zgłoszono dwa przypadki zgonu. Zaburzenia widzenia mogą występować rzadziej niż w przypadku sildenafilu.

Ciąża: dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone; badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu ani rozwój pourodzeniowy. Mimo to w celu zachowania ostrożności należy unikać stosowania podczas ciąży. Laktacja: przeciwwskazany – na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie tadalafilu do mleka. Nie można wykluczyć zagrożenia dla karmionego piersią dziecka. Podczas karmienia piersią nie należy stosować. Płodność: działania obserwowane u psów mogą wskazywać na zaburzenia płodności. Dwa późniejsze badania kliniczne wykazały, że takie działanie jest mało prawdopodobne u ludzi, ale obserwowano zmniejszenie stężenia plemników u niektórych mężczyzn.

Nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W badaniach klinicznych częstość zawrotów głowy była podobna w grupie placebo i w grupie otrzymującej tadalafil; mimo to zaleca się poznanie własnej reakcji na tadalafil przed przystąpieniem do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: szybko wchłaniany po podaniu doustnym; średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po 2 godzinach od podania w postaci przeznaczonej do stosowania w zaburzeniach erekcji, natomiast w postaci stosowanej w nadciśnieniu płucnym Cmax osiągane średnio po ok. 4 godzinach od podania. Pokarm nie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania, dlatego może być przyjmowany niezależnie od posiłków; pora przyjmowania (rano czy wieczorem) nie ma klinicznie istotnego wpływu na szybkość i stopień wchłaniania. Bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została określona. Dystrybucja: średnia objętość dystrybucji ok. 63 l, co oznacza, że tadalafil jest rozmieszczany w tkankach (wg innych danych ok. 77 l w stanie stacjonarnym); w stężeniach terapeutycznych 94% wiązane z białkami osocza, przy zaburzeniach czynności nerek wiązanie z białkami niezmienione. Mniej niż 0,0005% podanej dawki pojawia się w nasieniu u zdrowych osób. Metabolizm: metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem w krwiobiegu jest glukuronian metylokatecholu, który działa co najmniej 13 000 razy słabiej na PDE5 niż tadalafil, przez co przy obserwowanych stężeniach uznawany jest za klinicznie nieaktywny. Eliminacja: średni klirens po podaniu doustnym ok. 2,5 l/h, a średni okres półtrwania 17,5 godziny (wg innych danych klirens ok. 3,4 l/h w stanie stacjonarnym, a średni końcowy okres półtrwania 16 godzin). Wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przede wszystkim z kałem (ok. 61% dawki), a w mniejszym stopniu z moczem (ok. 36% dawki). Liniowość: farmakokinetyka u osób zdrowych wykazuje liniowość względem dawki i czasu; w zakresie 2,5–20 mg ekspozycja (AUC) zwiększa się proporcjonalnie do dawki, a stan stacjonarny osiągany w ciągu 5 dni podawania raz na dobę; w zakresie 20–40 mg zwiększenie ekspozycji jest mniej proporcjonalne. Podeszły wiek: klirens u osób zdrowych w wieku ≥65 lat mniejszy, co daje zwiększenie AUC o 25% w porównaniu z osobami w wieku 19–45 lat; efekt nieistotny klinicznie i niewymagający zmiany dawkowania. Niewydolność nerek: po podaniu pojedynczej dawki (5–20 mg) ekspozycja (AUC) u pacjentów z łagodnymi (klirens kreatyniny 51–80 ml/min) lub umiarkowanymi (31–50 ml/min) zaburzeniami czynności nerek oraz u osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie była dwukrotnie większa niż u osób zdrowych; u dializowanych Cmax o 41% większe, a hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację. Z uwagi na zwiększoną ekspozycję, ograniczone doświadczenie kliniczne i brak możliwości wpływu dializy na klirens nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Niewydolność wątroby: po podaniu dawki 10 mg ekspozycja (AUC) u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B wg Child-Pugh) porównywalna z osobami zdrowymi; przy rozpoczynaniu leczenia lekarz powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, brak danych dla dawek większych niż 10 mg. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z ciężką marskością wątroby (klasa C wg Child-Pugh), dlatego nie zaleca się stosowania w tej grupie. Cukrzyca: ekspozycja (AUC) o ok. 19% mniejsza niż u osób zdrowych; różnica niewymagająca modyfikacji dawki. Rasa i płeć: nie obserwowano różnic w typowej ekspozycji na tadalafil – bez konieczności modyfikacji dawkowania; brak klinicznie istotnych różnic ekspozycji między kobietami a mężczyznami – bez konieczności modyfikacji dawkowania. Dzieci i młodzież: na podstawie danych od 36 dzieci i młodzieży z PAH w wieku od 2 do <18 lat ustalono, że masa ciała nie wpływa na klirens; wartości AUC we wszystkich grupach wagowych zbliżone do obserwowanych u dorosłych po tej samej dawce; szacunkowy okres półtrwania wynosi od 13,6 do 24,2 godziny w zakresie masy ciała od 10 do 80 kg, bez różnic istotnych klinicznie.