Tildrakizumab

Lek immunosupresyjny z grupy inhibitorów interleukiny; kod ATC L04AC17. Humanizowane przeciwciało monoklonalne klasy IgG1/κ, wiążące się swoiście z podjednostką białkową p19 interleukiny 23 (IL-23), bez powinowactwa do IL-12, i hamujące jej oddziaływanie z receptorem IL-23. IL-23 to naturalnie występująca cytokina biorąca udział w odpowiedziach zapalnych i immunologicznych. Efektem blokady jest zahamowanie uwalniania prozapalnych cytokin i chemokin.

Łuszczyca plackowata o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych kwalifikujących się do leczenia ogólnoustrojowego.

Podanie podskórne. Dawka 100 mg we wstrzyknięciu podskórnym w tygodniach 0. i 4., następnie co 12 tygodni. U pacjentów z wysokim obciążeniem chorobą lub masą ciała powyżej 90 kg dawka 200 mg może dawać większą skuteczność. Ocena odpowiedzi: przy braku odpowiedzi po 28 tygodniach należy rozważyć przerwanie leczenia; u części pacjentów z początkową odpowiedzią częściową poprawa możliwa po kontynuacji terapii ponad 28 tygodni. Pominięcie dawki: dawkę należy podać jak najszybciej, a następnie kontynuować dawkowanie w zwykłym zaplanowanym terminie. Szczególne grupy: osoby w podeszłym wieku – bez konieczności dostosowania dawki. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby – brak badań, nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania. Dzieci i młodzież poniżej 18 lat – nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności, brak danych. Sposób podania: miejsca wstrzyknięć należy zmieniać; nie wstrzykiwać w skórę objętą zmianami łuszczycowymi, delikatną, zasinioną, zaczerwienioną, twardą, zgrubiałą lub łuskowatą. Strzykawka i wstrzykiwacz wyłącznie do jednorazowego użycia. Po odpowiednim przeszkoleniu w zakresie wstrzyknięć podskórnych pacjenci mogą samodzielnie wykonywać wstrzyknięcia.

Bezwzględne przeciwwskazania: - klinicznie istotne, czynne zakażenie, w tym czynna gruźlica Ostrożnie: - u pacjentów z przewlekłym zakażeniem, nawracającymi zakażeniami w wywiadzie lub przebytym niedawno ciężkim zakażeniem, ze względu na możliwość zwiększenia ryzyka zakażeń - w razie rozwoju ciężkiego zakażenia konieczne przerwanie terapii do czasu jego ustąpienia - konieczne badanie w kierunku gruźlicy przed leczeniem oraz obserwacja w trakcie i po jego zakończeniu; przy utajonej lub czynnej gruźlicy w wywiadzie bez potwierdzonego prawidłowego leczenia należy rozważyć terapię przeciwgruźliczą - w razie ciężkiej reakcji nadwrażliwości należy przerwać podawanie - żywych szczepionek nie należy podawać w trakcie terapii ani przez co najmniej 17 tygodni po jej zakończeniu; po podaniu żywej szczepionki zaleca się odczekać 4 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia

Brak wpływu na farmakokinetykę leków metabolizowanych przez cytochrom P450 – usuwany z organizmu przy udziale ogólnych procesów katabolizmu białka, bez udziału izoenzymów cytochromu P450 (CYP450), bez eliminacji przez nerki bądź wątrobę. Nie wpływa na farmakokinetykę jednocześnie stosowanych leków metabolizowanych w układzie enzymatycznym CYP450 – ani drogą mechanizmów bezpośrednich, ani pośrednich. Szczepionki: nie należy podawać żywych szczepionek jednocześnie z tyldrakizumabem; brak danych dotyczących odpowiedzi na podanie szczepionek żywych lub inaktywowanych. Leki immunosupresyjne i fototerapia: nie oceniano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności w terapii skojarzonej z innymi lekami immunosupresyjnymi, w tym biologicznymi, ani fototerapią.

Bardzo często: zakażenia górnych dróg oddechowych (12,6%), w tym zapalenie nosogardzieli. Często: bóle głowy (4,0%); biegunka (1,6%); zapalenie żołądka i jelit (1,5%); ból pleców (1,5%); nudności (1,3%) oraz ból w miejscu wstrzyknięcia (1,3%).

Dane dotyczące stosowania w ciąży są brakujące lub ograniczone (mniej niż 300 kobiet w ciąży). Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Z ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie i przez co najmniej 17 tygodni po leczeniu. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy tyldrakizumab przenika do mleka kobiecego. W badaniach toksykologicznych na małpach Cynomolgus stwierdzono nieistotne stężenia w mleku w 28. dniu po porodzie. W ciągu pierwszych kilku dni po porodzie możliwe jest przeniesienie przeciwciał do organizmu noworodka z mlekiem matki i nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci w tym krótkim okresie. Decyzję o przerwaniu karmienia albo przerwaniu leczenia podejmuje się z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność: wpływu na płodność u ludzi nie oceniano. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na płodność.

Nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu podskórnym dostępność biologiczna w zakresie od 73% do 80% u zdrowych uczestników. Stężenie maksymalne osiągane po 6,2 dnia od wstrzyknięcia. Dostępność biologiczna o 31% większa u osób zdrowych niż u chorych. Ekspozycja w stanie stacjonarnym (łuszczyca plackowata umiarkowana–ciężka): po 100 mg AUC0-τ 305 μg/dobę/ml i Cmax 8,1 μg/ml, po 200 mg – 612 μg/dobę/ml i 16,3 μg/ml. Dystrybucja: ograniczona dystrybucja pozanaczyniowa; objętość dystrybucji w zakresie od 76,9 do 106 ml/kg. Metabolizm: katabolizowany do składowych aminokwasów w ogólnym procesie degradacji białka. Szlaki metaboliczne małych cząsteczek – enzymy CYP450, glukuronylotransferazy – nie biorą udziału w eliminacji. Eliminacja: u chorych na łuszczycę plackowatą klirens w zakresie od 2,04 do 2,52 ml/dobę/kg, okres półtrwania 23,4 dnia. Farmakokinetyka proporcjonalna do dawki w zakresie 50–400 mg podskórnie, klirens niezależny od dawki. Przy schemacie w tygodniach 0. i 4., a następnie co 12 tygodni, stan stacjonarny po 16 tygodniach z 1,1-krotną kumulacją, niezależnie od dawki. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby: nie przeprowadzono oficjalnego badania wpływu tych zaburzeń na farmakokinetykę. Katabolizowany do aminokwasów w ogólnym procesie degradacji białka i nieeliminowany przez nerki ani wątrobę. Osoby w podeszłym wieku: wiek nie miał klinicznie istotnego wpływu na klirens u dorosłych z łuszczycą plackowatą. Po dawce 100 mg lub 200 mg u osób w wieku ≥65 lat klirens zbliżony do obserwowanego u osób poniżej 65 lat. Masa ciała: ekspozycja zmniejsza się wraz ze wzrostem masy ciała. U pacjentów o masie ciała >90 kg ekspozycja (AUC0-τ w stanie stacjonarnym) po 100 mg lub 200 mg podskórnie o około 30% mniejsza niż u pacjentów o masie ciała ≤90 kg. Interakcje metaboliczne: brak istotnego klinicznie wpływu na CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4; nie wpływa na farmakokinetykę jednocześnie stosowanych leków metabolizowanych przez układ CYP.