Trametynib

Lek przeciwnowotworowy, inhibitor kinazy białkowej z grupy inhibitorów kinazy aktywowanej mitogenami (MEK); odwracalny, wysoce selektywny, allosteryczny inhibitor aktywacji i aktywności kinaz MEK1 i MEK2 regulowanych sygnałami zewnątrzkomórkowymi. Kinazy MEK są elementami szlaku sygnałowego kinaz regulowanych sygnałami zewnątrzkomórkowymi (ERK). W czerniaku i innych nowotworach szlak ten bywa aktywowany przez białka powstałe wskutek mutacji genu BRAF, aktywujące kinazy MEK. Mechanizm: hamowanie aktywacji kinaz MEK przez białka BRAF oraz hamowanie aktywności samych kinaz MEK. Hamuje wzrost linii komórkowej czerniaka z mutacją BRAF V600 i wykazuje działanie przeciwnowotworowe w modelach zwierzęcych czerniaka z mutacją BRAF V600. Działanie farmakodynamiczne: hamuje ufosforylowane kinazy ERK w liniach komórkowych guza czerniaka z mutacją BRAF i w modelach ksenograftów. U pacjentów z czerniakiem z mutacjami BRAF i NRAS wywołuje zależne od dawki zmiany biomarkerów w tkance guza: hamowanie ufosforylowanych kinaz ERK, hamowanie białka Ki67 (marker proliferacji) i zwiększenie stężenia białka p27 (marker apoptozy). Leczenie skojarzone z dabrafenibem: dabrafenib jest inhibitorem kinaz RAF, a onkogenne mutacje BRAF prowadzą do konstytutywnej aktywacji szlaku RAS/RAF/MEK/ERK. Skojarzenie hamuje dwie kinazy tego szlaku – MEK i RAF – zapewniając jednoczesne jego zahamowanie. W liniach komórek czerniaka z mutacją BRAF V600 wykazuje in vitro działanie przeciwnowotworowe, a in vivo opóźnia wytworzenie oporności w heteroprzeszczepach czerniaka z mutacją BRAF V600.

Czerniak: w monoterapii lub w skojarzeniu z dabrafenibem – nieoperacyjny czerniak lub czerniak z przerzutami z mutacją genu BRAF V600 u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat. Nie wykazano skuteczności klinicznej monoterapii u pacjentów, u których wystąpiła progresja podczas wcześniejszego leczenia inhibitorem BRAF. Leczenie adjuwantowe czerniaka: w skojarzeniu z dabrafenibem – czerniak z mutacją BRAF V600 w III stadium zaawansowania, po całkowitej resekcji, u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat. Niedrobnokomórkowy rak płuca: w skojarzeniu z dabrafenibem – zaawansowany niedrobnokomórkowy rak płuca z mutacją BRAF V600 u dorosłych. Zróżnicowany rak tarczycy: w skojarzeniu z dabrafenibem – miejscowo zaawansowany lub rozsiany zróżnicowany rak tarczycy z mutacją BRAF V600E u dorosłych, oporny na leczenie jodem promieniotwórczym lub niekwalifikujący się do takiego leczenia, z progresją podczas lub po uprzedniej terapii systemowej.

Leczenie powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz doświadczony w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić obecność mutacji genu BRAF V600 w guzie przy użyciu odpowiedniego wyrobu do diagnostyki in vitro. Dorośli: zalecana dawka wynosi 2 mg raz na dobę, niezależnie od masy ciała. Młodzież (od 12 lat), dawka zależna od masy ciała: 26–37 kg – 1 mg raz na dobę; 38–50 kg – 1,5 mg raz na dobę; ≥51 kg – 2 mg raz na dobę. Czas trwania: leczenie kontynuuje się do czasu utraty korzyści z leczenia lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. W leczeniu adjuwantowym czerniaka okres leczenia wynosi 12 miesięcy, o ile nie wystąpi nawrót choroby lub niemożliwa do zaakceptowania toksyczność. Pominięcie dawki: dawkę przyjmuje się tylko wtedy, gdy do następnej pozostało więcej niż 12 godzin. Przy skojarzeniu z dabrafenibem pominiętą dawkę dabrafenibu przyjmuje się tylko, gdy do kolejnej wyznaczonej dawki pozostaje więcej niż 6 godzin. Po wystąpieniu wymiotów po przyjęciu dawki nie należy jej przyjmować ponownie, lecz przyjąć kolejną zaplanowaną dawkę. Modyfikacja dawki: w razie działań niepożądanych może być konieczne zmniejszenie dawki, przerwanie lub zakończenie leczenia. Zmniejszanie dawek – dorośli: 1. zmniejszenie do 1,5 mg raz na dobę, 2. zmniejszenie do 1 mg raz na dobę; nie zaleca się dawki mniejszej niż 1 mg raz na dobę u dorosłych i u młodzieży o masie ciała ≥51 kg. Młodzież: masa 26–37 kg – 1. zmniejszenie do 0,5 mg raz na dobę; masa 38–50 kg – 1. zmniejszenie do 1 mg, 2. zmniejszenie do 0,5 mg raz na dobę; masa ≥51 kg – 1. zmniejszenie do 1,5 mg, 2. zmniejszenie do 1 mg raz na dobę. Modyfikacja wg stopnia toksyczności (CTCAE, z wyłączeniem gorączki): stopień 1 lub 2 (tolerowany) – kontynuacja leczenia z monitorowaniem. Stopień 2 (nietolerowany) lub stopień 3 – wstrzymanie leczenia do zmniejszenia toksyczności do stopnia 0–1, następnie redukcja dawki o jeden poziom. Stopień 4 – całkowite przerwanie leczenia albo wstrzymanie do zmniejszenia toksyczności do stopnia 0–1 i wznowienie z redukcją dawki o jeden poziom. Po skutecznym opanowaniu działań niepożądanych można rozważyć ponowne zwiększenie dawki wg tych samych stopni, jednak nie powyżej zalecanej dawki początkowej. Gorączka: przy temperaturze ciała ≥38°C leczenie należy przerwać. W razie nawrotu leczenie można przerwać już po pierwszych objawach gorączki. Wznowienie po ustąpieniu objawów utrzymujących się co najmniej 24 godziny – w tej samej dawce albo z redukcją o jeden poziom, jeśli gorączka nawraca lub towarzyszą jej ciężkie objawy (odwodnienie, hipotonia, niewydolność nerek). Leczenie skojarzone: przy toksyczności związanej z leczeniem należy jednocześnie zmniejszyć dawki obu leków, okresowo przerwać leczenie lub odstawić je na stałe. Wyjątki – modyfikacja tylko trametynibu: Zmniejszenie LVEF: leczenie przerywa się przy bezobjawowym, bezwzględnym zmniejszeniu LVEF o >10% względem wartości wyjściowej i poniżej dolnej granicy normy. Po powrocie LVEF do normy można wznowić leczenie z redukcją dawki o jeden poziom i ścisłą obserwacją. Całkowite zaprzestanie leczenia u pacjentów z zaburzeniami czynności lewej komory stopnia 3. lub 4. lub z istotnym klinicznie zmniejszeniem LVEF nieustępującym w ciągu 4 tygodni. Niedrożność naczyń żylnych siatkówki (RVO): wymaga całkowitego zaprzestania leczenia, w monoterapii i w skojarzeniu z dabrafenibem. Odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki (RPED): stopień 1 – kontynuacja leczenia z comiesięczną oceną siatkówki do ustąpienia zmian; w razie nasilenia postępować jak niżej i przerwać leczenie na okres do 3 tygodni. Stopień 2–3 – przerwanie leczenia na okres do 3 tygodni. Przy ustąpieniu do stopnia 0–1 w ciągu 3 tygodni – wznowienie w dawce mniejszej o 0,5 mg lub zaprzestanie leczenia u otrzymujących 1 mg na dobę. Brak ustąpienia co najmniej do stopnia 1. w ciągu 3 tygodni – całkowite zaprzestanie leczenia. Śródmiąższowa choroba płuc (ILD)/nieinfekcyjne zapalenie płuc: w oczekiwaniu na diagnostykę leczenie przerywa się przy podejrzeniu ILD lub nieinfekcyjnego zapalenia płuc, w tym u pacjentów z nowymi lub nasilającymi się objawami płucnymi (kaszel, duszność, niedotlenienie, wysięk opłucnowy, nacieki). Po rozpoznaniu ILD lub nieinfekcyjnego zapalenia płuc związanego z leczeniem – całkowite zaprzestanie leczenia. Szczególne populacje: Zaburzenia nerek: nie jest konieczne dostosowanie dawki w łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek. Brak danych w ciężkich zaburzeniach czynności nerek uniemożliwia określenie ewentualnej korekty dawki początkowej – należy zachować ostrożność. Zaburzenia wątroby: nie jest konieczne dostosowanie dawki w łagodnych zaburzeniach czynności wątroby. Ostrożność w umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. Podeszły wiek: u pacjentów >65 lat nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej, jednak częstsze modyfikacje dawkowania mogą być konieczne. Rasa: nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów rasy żółtej. Sposób podania: doustnie, popijając pełną szklanką wody. Tabletek nie należy przegryzać ani rozgniatać. Przyjmowanie między posiłkami – co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Zaleca się przyjmowanie mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. W leczeniu skojarzonym dawkę dobową przyjmuje się codziennie o tej samej porze, jednocześnie z poranną albo wieczorną dawką dabrafenibu.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na trametynib Ostrożnie: - zaburzenia czynności lewej komory - niewydolność serca klasy II, III lub IV wg klasyfikacji NYHA - ostry zespół wieńcowy w ciągu poprzednich 6 miesięcy - klinicznie istotne niewyrównane zaburzenia rytmu serca - niewyrównane nadciśnienie tętnicze - niedrożność naczyń żylnych siatkówki w wywiadzie - niewyrównana jaskra lub nadciśnienie w gałce ocznej - niewyrównana cukrzyca - przebyty zespół nadlepkości lub nadkrzepliwości - umiarkowane lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby - czynniki ryzyka perforacji przewodu pokarmowego, w tym zapalenie uchyłka w wywiadzie i przerzuty w obrębie przewodu pokarmowego - czynniki ryzyka zespołu rozpadu guza, w tym duża masa guza, przewlekła niewydolność nerek, skąpomocz, odwodnienie, niedociśnienie i kwaśny odczyn moczu - radioterapia stosowana jednocześnie lub sekwencyjnie

Metabolizm głównie w drodze deacetylacji przez enzymy hydrolityczne (m.in. karboksyloesterazy), dlatego interakcje metaboliczne innych leków z farmakokinetyką trametynibu są mało prawdopodobne; nie można jednak wykluczyć interakcji poprzez te enzymy hydrolityczne, co może wpływać na ekspozycję na trametynib. Substrat nośnika błonowego P-gp in vitro. Silne zahamowanie wątrobowej P-gp może zwiększać stężenie trametynibu – zalecana ostrożność przy jednoczesnym podawaniu z silnymi inhibitorami P-gp (werapamil, cyklosporyna, rytonawir, chinidyna, itrakonazol). Wpływ na inne leki: małe prawdopodobieństwo znaczącego wpływu na farmakokinetykę innych leków poprzez enzymy lub nośniki CYP. Możliwe przejściowe hamowanie jelitowych substratów białka oporności raka piersi (BCRP), np. pitawastatyny; ryzyko minimalizuje odstęp 2 h między ich podaniem a trametynibem. Nie oczekuje się utraty skuteczności hormonalnych środków antykoncepcyjnych podczas monoterapii trametynibem. W skojarzeniu z dabrafenibem zgłaszano nasilenie toksyczności radioterapii. Wchłanianie zależne od pokarmu – zalecane przyjmowanie co najmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku.

Monoterapia – najczęstsze (≥20%): wysypka, biegunka, zmęczenie, obrzęki obwodowe, nudności i trądzikowe zapalenie skóry. W skojarzeniu z dabrafenibem – najczęstsze (częstość ≥20%): gorączka, uczucie zmęczenia, nudności, wysypka, dreszcze, biegunka, ból głowy, bóle stawów, wymioty, kaszel, krwotok i obrzęki obwodowe. Monoterapia. Często: niedokrwistość; nadwrażliwość; odwodnienie; neuropatia obwodowa (w tym neuropatia czuciowa i ruchowa). Nadwrażliwość może przebiegać z objawami takimi jak: gorączka, wysypka, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i zaburzenia widzenia. Niezbyt często: niewydolność serca. Częstość nieznana: blok przedsionkowo-komorowy (w tym zupełny). Zaburzenia oka: niewyraźne widzenie, obrzęk okołooczodołowy, zaburzenia widzenia, chorioretinopatia, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, odwarstwienie siatkówki, niedrożność naczyń żylnych siatkówki; zaburzenia czynności lewej komory, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, bradykardia. Zaburzenia naczyniowe – bardzo często: nadciśnienie tętnicze, krwotok (krwawienie z nosa, obecność krwi w kale, krwawienie z dziąseł, krwiomocz, krwawienie z odbytnicy, guzków krwawniczych, żołądka, pochwy, spojówek, krwawienie śródczaszkowe i krwawienie pooperacyjne); często: obrzęk limfatyczny. Układ oddechowy – często: nieinfekcyjne zapalenie płuc, kaszel, duszność; niezbyt często: śródmiąższowa choroba płuc. Żołądkowo-jelitowe – bardzo często: biegunka, nudności, wymioty, zaparcia, ból brzucha, suchość w jamie ustnej; często: zapalenie jamy ustnej; niezbyt często: perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie okrężnicy. Skóra – bardzo często: wysypka, trądzikowe zapalenie skóry, suchość skóry, świąd, łysienie, rumień, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, pęknięcia skóry, spierzchnięcie skóry. Zakażenia – często: zapalenie mieszków włosowych, zanokcica, zapalenie tkanki łącznej, wysypka krostkowa. Mięśniowo-szkieletowe – niezbyt często: rabdomioliza. Zaburzenia ogólne – bardzo często: uczucie zmęczenia, obrzęk obwodowy, gorączka, obrzęk twarzy, stan zapalny błony śluzowej, astenia. Badania – bardzo często: zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej; często: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, fosfatazy zasadowej i kinazy kreatynowej. Skojarzenie z dabrafenibem. Zakażenia – bardzo często: zapalenie części nosogardzieli, zakażenie układu moczowego; często: zapalenie tkanki łącznej, zapalenie mieszków włosowych, zanokcica, wysypka krostkowa. Nowotwory – często: rak płaskonabłonkowy skóry, brodawczak, brodawka łojotokowa, nowy czerniak pierwotny; niezbyt często: włókniaki starcze. Krew – bardzo często: neutropenia, niedokrwistość, małopłytkowość; często: leukopenia. Zaburzenia immunologiczne – niezbyt często: nadwrażliwość (w tym nadwrażliwość na lek), sarkoidoza; rzadko: limfohistiocytoza hemofagocytarna. Metabolizm – bardzo często: zmniejszony apetyt, odwodnienie, hiponatremia, hipofosfatemia, hiperglikemia; częstość nieznana: zespół rozpadu guza. Układ nerwowy – bardzo często: ból głowy, zawroty głowy; często: neuropatia obwodowa (w tym neuropatia czuciowa i ruchowa). Oko: nieostre widzenie, zaburzenia widzenia, zapalenie błony naczyniowej oka, chorioretinopatia, odwarstwienie siatkówki, obrzęk wokół oczu. Serce: zmniejszenie frakcji wyrzutowej, bradykardia, niewydolność serca, dysfunkcja lewej komory, blok przedsionkowo-komorowy (w tym zupełny); częstość nieznana: zapalenie mięśnia sercowego. Naczynia – bardzo często: nadciśnienie tętnicze, krwotok (krwawienie z różnych miejsc, w tym krwawienie śródczaszkowe i krwawienie powodujące zgon); często: obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk w wyniku niedrożności naczyń chłonnych. Układ oddechowy – bardzo często: kaszel; często: nieinfekcyjne zapalenie płuc, duszność; rzadko: choroba śródmiąższowa płuc. Żołądkowo-jelitowe – bardzo często: ból brzucha (w tym ból nadbrzusza i podbrzusza), zaparcie, biegunka, nudności, wymioty, suchość jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej; niezbyt często: perforacja przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, zapalenie okrężnicy. Skóra – bardzo często: suchość skóry, świąd, wysypka, zaczerwienienie, trądzikopodobne zapalenie skóry; często: uogólnione złuszczające zapalenie skóry (w tym złuszczanie skóry), rogowacenie starcze, nocne poty, nadmierne rogowacenie, łysienie, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, zmiany skórne, nadmierne pocenie się, zapalenie tkanki podskórnej, pęknięcia skóry, nadwrażliwość na światło; niezbyt często: ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa; częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, reakcje skórne związane z tatuażem. Mięśniowo-szkieletowe – bardzo często: ból stawów, ból mięśni, ból kończyn, skurcze mięśni (w tym sztywność mięśniowo-szkieletowa); niezbyt często: rabdomioliza. Nerki – często: niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek; rzadko: zapalenie nerek. Zaburzenia ogólne – bardzo często: uczucie zmęczenia, dreszcze, osłabienie, obrzęki obwodowe, gorączka, choroba grypopodobna, zapalenie błony śluzowej, obrzęk twarzy. Badania – bardzo często: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej i asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej we krwi, gamma-glutamylotransferazy oraz kinazy kreatynowej we krwi. Urazy i powikłania po zabiegach – często: nasilenie toksyczności radioterapii. Opis wybranych działań. Krwotok: występowały zdarzenia krwotoczne, w tym zdarzenia rozległego krwotoku i krwotoki śmiertelne; większość krwawień miała nasilenie łagodne. Zmniejszenie LVEF/zaburzenia czynności lewej komory: średni czas do pierwszego wystąpienia zaburzeń czynności lewej komory, niewydolności serca i zmniejszenia LVEF wynosił między 2 a 5 miesięcy; w skojarzeniu z dabrafenibem zmniejszoną LVEF zgłaszano u 8% pacjentów, przy czym większość przypadków przebiegała bezobjawowo i była odwracalna. Gorączka: częstość występowania i nasilenie gorączki zwiększają się w leczeniu skojarzonym. Zdarzenia wątrobowe: najczęstszymi były zwiększenia aktywności AlAT i AspAT, w większości przypadków stopnia 1 lub 2; w monoterapii ponad 90% tych zdarzeń wystąpiło w ciągu pierwszych 6 miesięcy leczenia. Zaburzenia widzenia: obserwowano odwarstwienie nabłonka barwnikowego siatkówki (RPED) i niedrożność naczyń żylnych siatkówki (RVO); zgłaszano także niewyraźne widzenie, zmniejszenie ostrości wzroku i inne zaburzenia widzenia. Wysypka: w monoterapii u około 60% pacjentów, a w leczeniu skojarzonym u około 27%; w większości przypadków stopnia 1. lub 2. Dzieci i młodzież: najczęściej zgłaszano gorączkę i zwiększoną aktywność kinazy kreatynowej; zwiększenie masy ciała zgłaszano wyłącznie w populacji dzieci i młodzieży – u 15% nastoletnich pacjentów, w tym w 3. stopniu nasilenia u 4%.

Przeciwwskazany w ciąży; brak odpowiednich i kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, a w badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną. W razie ekspozycji w ciąży lub zajścia w ciążę podczas leczenia – poinformować o potencjalnym zagrożeniu dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym: skuteczna antykoncepcja podczas leczenia oraz przez 16 tygodni po jego zakończeniu. W skojarzeniu z dabrafenibem możliwe osłabienie skuteczności hormonalnych środków antykoncepcyjnych – wskazane dodatkowe metody barierowe. Laktacja: przeciwwskazany; przenikanie do mleka kobiecego nieznane, lecz z uwagi na przenikanie wielu leków do mleka nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Decyzja o przerwaniu karmienia albo leczenia z uwzględnieniem korzyści dla dziecka i dla matki. Płodność: brak badań płodności na zwierzętach, jednak obserwowano niekorzystny wpływ na żeńskie narządy rozrodcze; może zaburzać płodność u ludzi. U mężczyzn stosujących skojarzenie z dabrafenibem – ryzyko zaburzeń spermatogenezy (obserwowanej u zwierząt po podaniu dabrafenibu), potencjalnie nieodwracalnych.

Nieznaczny wpływ na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Przy ocenie zdolności do czynności wymagających sprawności ruchowej, poznawczej lub prawidłowego osądu należy uwzględnić stan kliniczny oraz profil działań niepożądanych; możliwe zmęczenie, zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia, które mogą upośledzać takie czynności.

Wchłanianie i biodostępność: po podaniu doustnym mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosi 1,5 godziny od przyjęcia dawki; średnia całkowita biodostępność tabletki 2 mg wynosi 72% względem mikrodawki dożylnej. Zwiększenie ekspozycji (Cmax i AUC) po podaniu wielokrotnym proporcjonalne do dawki. Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza w 97,4%; objętość dystrybucji ok. 1 200 l po mikrodawce dożylnej 5 µg. Metabolizm: metabolizowany głównie poprzez samą deacetylację lub deacetylację z monooksygenacją; metabolit deacetylowany dalej metabolizowany poprzez glukuronidację. Deacetylacja z udziałem karboksyloesteraz 1b, 1c i 2, z możliwym współudziałem innych enzymów hydrolitycznych; utlenianie z udziałem CYP3A4 stanowi poboczny szlak metaboliczny. Głównym związkiem krążącym w osoczu jest trametynib w postaci niezmienionej. Eliminacja: średni okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji po dawce pojedynczej 127 godzin (5,3 dnia); klirens w osoczu po podaniu dożylnym 3,21 l/h. Wydalanie głównie z kałem, w mniejszym stopniu z moczem (≤19%); mniej niż 0,1% dawki wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Zaburzenia czynności wątroby: czynność wątroby (łagodne, umiarkowane lub ciężkie podwyższenie stężenia bilirubiny i/lub aktywności AspAT wg klasyfikacji NCI) nie ma istotnego wpływu na klirens po podaniu doustnym. Zaburzenia czynności nerek: z uwagi na niewielkie wydalanie nerkowe zaburzenie czynności nerek nie powinno mieć klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę; łagodne i umiarkowane zaburzenie czynności nerek nie miało wpływu na ekspozycję. Populacje szczególne: wiek (zakres 19–92 lat) nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę; brak istotnych różnic między pacjentami rasy żółtej a kaukaskiej. Płeć i masa ciała wpływają na klirens po podaniu doustnym – kobiety o mniejszej masie ciała bardziej narażone niż mężczyźni o większej masie ciała, lecz różnice nieistotne klinicznie i niewymagające modyfikacji dawkowania. U młodzieży ekspozycja po dawce dostosowanej do masy ciała mieściła się w zakresie obserwowanym u dorosłych. Potencjał interakcyjny: nie jest inhibitorem CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2D6 i CYP3A4; in vitro inhibitor CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C19, induktor CYP3A4 oraz inhibitor nośników OAT1, OAT3, OCT2, MATE1, OATP1B1, OATP1B3, Pgp i BCRP, jednak z uwagi na małą dawkę i niewielką ekspozycję układową nie uznaje się go za inhibitor ani induktor tych enzymów/nośników in vivo, choć nie można wykluczyć przejściowego hamowania substratów BCRP w jelicie. Nie jest substratem enzymów CYP ani transporterów BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OCT1, MRP2 i MATE1; in vitro jest substratem BSEP i P-gp; nie można wykluczyć zwiększenia stężenia trametynibu po silnym zahamowaniu aktywności wątrobowej P-gp.