Tryptorelina

Syntetyczny dekapeptyd (D-Trp-6-LHRH), analog naturalnej gonadoliberyny (GnRH); zastąpienie glicyny w pozycji 6 D-tryptofanem prowadzi do uzyskania silniejszego działania agonistycznego i większej oporności na rozkład enzymatyczny. W badaniach in vitro i in vivo uzyskiwano siłę działania, w zależności od modelu eksperymentalnego, do 100-krotnie wyższą od siły działania naturalnego neuropeptydu. GnRH – dekapeptyd wytwarzany w podwzgórzu, regulujący biosyntezę i uwalnianie przez przysadkę mózgową hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH). Tryptorelina pobudza przysadkę do wydzielania LH i FSH silniej niż gonadorelina podawana w porównywalnej dawce, a czas jej działania jest dłuższy. Faza pobudzenia: po podaniu występuje początkowy i przemijający wzrost stężenia LH, FSH, testosteronu u mężczyzn oraz estradiolu u kobiet. Faza ta trwa około jednego tygodnia. Faza supresji: długotrwałe i ciągłe podawanie powoduje spadek sekrecji LH i FSH oraz supresję syntezy steroidów w jądrach i jajnikach. nieprzerwane podawanie agonisty GnRH skutkuje zahamowaniem wydzielania LH i FSH przez przysadkę, co prowadzi do zmniejszenia steroidogenezy, przez co stężenie estradiolu u kobiet oraz stężenie testosteronu u mężczyzn zmniejsza się odpowiednio do wartości pomenopauzalnych lub pokastracyjnych, tj. do stanu hipogonadyzmu hipogonadotropowego. Efekt utrzymuje się przez cały czas stosowania leczenia. Stężenia siarczanu dehydroepiandrosteronu (DHEAS) nie zmieniają się. Działanie obwodowe: obserwacje na zwierzętach wykazały bezpośredni wpływ na gonady poprzez zmniejszenie wrażliwości obwodowych receptorów GnRH. Skutki kliniczne: zmniejszenie wzrostu wrażliwych na testosteron guzów gruczołu krokowego u mężczyzn oraz zmniejszenie wielkości ognisk endometriozy i wielkości estrogenozależnych mięśniaków macicy u kobiet. U mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego redukcja stężenia testosteronu do poziomu obserwowanego po kastracji chirurgicznej występuje po około 2 do 4 tygodni od rozpoczęcia terapii, a prowadzi to do atrofii gruczołów płciowych dodatkowych; efekty te są zwykle odwracalne po przerwaniu podawania. W eksperymentalnych modelach zwierzęcych podawanie tryptoreliny powoduje zahamowanie wzrostu niektórych wrażliwych na hormony guzów gruczołu krokowego.

Rak gruczołu krokowego: gdy wymagane jest obniżenie stężenia testosteronu do wartości kastracyjnych; postać miejscowo zaawansowana hormonozależna lub z przerzutami; w skojarzeniu z radioterapią w postaci ograniczonej do narządu lub miejscowo zaawansowanej, hormonozależnej, o wysokim ryzyku nawrotu. Lepsza i częstsza odpowiedź u pacjentów wcześniej nieleczonych hormonalnie. Ponadto diagnostyka hormonozależności raka gruczołu krokowego (ocena wskazań do leczenia hormonalnego). Rak sutka: u kobiet przed menopauzą i po menopauzie, gdy wskazane jest leczenie hormonalne. Przedwczesne dojrzewanie płciowe pochodzenia ośrodkowego: u dzieci w wieku 2 lat i starszych, u których dojrzewanie rozpoczęło się u dziewcząt przed 8. rokiem życia i u chłopców przed 10. rokiem życia. Endometrioza: narządów płciowych i zewnętrzna (stadium I–IV); leczenie nie dłuższe niż 6 miesięcy. Nie zaleca się rozpoczynania drugiego cyklu leczenia tryptoreliną lub innym analogiem GnRH. Rozpoznanie potwierdzone badaniem laparoskopowym, gdy nie ma wskazań do leczenia chirurgicznego. Mięśniaki (włókniakomięśniaki) macicy: przygotowanie do zabiegu chirurgicznego lub u pacjentek niezakwalifikowanych do zabiegu; gdy wskazane jest zmniejszenie wielkości objawowych mięśniaków przed planowanym zabiegiem. Niepłodność u kobiet: leczenie uzupełniające w skojarzeniu z gonadotropinami (hMG, FSH, hCG) w celu wywołania jajeczkowania, w przygotowaniu do zapłodnienia pozaustrojowego i przeniesienia zarodka do macicy.

Rak gruczołu krokowego: postać depot 3,75 mg – jedno wstrzyknięcie domięśniowe co 4 tygodnie; alternatywnie wstrzyknięcie podskórne tryptoreliny 0,1 mg o natychmiastowym uwalnianiu raz na dobę przez kolejne 7 dni, a następnie jedno wstrzyknięcie domięśniowe postaci 3,75 mg w dniu ósmym, co cztery tygodnie. Postać depot 11,25 mg – jedno wstrzyknięcie domięśniowe lub podskórne preparatu o przedłużonym uwalnianiu co 3 miesiące. Postać depot 22,5 mg – 22,5 mg tryptoreliny podawane co sześć miesięcy (co dwadzieścia cztery tygodnie) w jednym zastrzyku domięśniowym. Zwykle leczenie długoterminowe; w celu zapewnienia nieprzerwanie małego stężenia testosteronu należy przestrzegać podawania co 4 tygodnie. W raku miejscowo zaawansowanym o wysokim ryzyku nawrotu, w skojarzeniu z radioterapią: zalecana długość deprywacji androgenowej wynosi 2-3 lata. U pacjentów z przerzutowym, opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego, niepoddanych kastracji chirurgicznej, kwalifikujących się do leczenia inhibitorem biosyntezy androgenów (octanem abirateronu) lub inhibitorem receptora androgenowego (enzalutamidem), leczenie agonistą GnRH należy kontynuować. Diagnostyka hormonozależności raka gruczołu krokowego (postać 3,75 mg): podawanie przez okres 3 miesięcy; wiodącym parametrem jest stężenie PSA (w zaawansowanych przypadkach >10 ng/ml); PSA i testosteron oznacza się przed pierwszym podaniem i po 3 miesiącach leczenia. Wynik dodatni, gdy testosteron osiąga poziom kastracyjny (<1 ng/ml) przy spadku PSA – wskazane dalsze leczenie; gdy testosteron się zmniejsza, a PSA pozostaje bez zmian lub rośnie – dalsze podawanie nieuzasadnione. Wynik fałszywie ujemny podejrzewa się, gdy PSA się nie zmieniło, ale nastąpiła poprawa kliniczna (zmniejszenie guza, dolegliwości dyzurycznych) – wówczas kontynuacja przez kolejne 3 miesiące i ponowna ocena PSA i testosteronu. Rak sutka u kobiet przed menopauzą i po menopauzie, gdy wskazane leczenie hormonalne (postać 3,75 mg): jedno wstrzyknięcie co cztery tygodnie. Endometrioza (postać 3,75 mg): leczenie należy rozpocząć w ciągu pierwszych pięciu dni cyklu miesiączkowego; jedno wstrzyknięcie co 4 tygodnie. Czas trwania zależny od stadium i przebiegu klinicznego; generalnie co najmniej 4 miesiące i najwyżej 6 miesięcy; nie zaleca się rozpoczynania drugiego cyklu leczenia tryptoreliną ani żadnym innym analogiem GnRH. Jeśli właściwe, jednocześnie z analogiem GnRH stosuje się terapię add-back (dodatkową terapię estrogenowo-progestagenową), uwzględniając ryzyko i korzyści. Włókniakomięśniaki (mięśniaki) macicy (postać 3,75 mg): leczenie rozpoczyna się w ciągu pierwszych pięciu dni cyklu miesiączkowego, podawanie co cztery tygodnie; u pacjentek kwalifikowanych do zabiegu chirurgicznego przez 3 miesiące, a u niekwalifikujących się do operacji do sześciu miesięcy. Zazwyczaj maksimum możliwego wyniku uzyskuje się po 3 do 4 wstrzyknięciach. Z uwagi na możliwy wpływ na gęstość kości leczenie bez terapii addycyjnej nie powinno trwać dłużej niż 6 miesięcy. Niepłodność u kobiet (postać 3,75 mg): jedno wstrzyknięcie domięśniowe w drugim dniu cyklu; podawanie gonadotropin rozpoczyna się po uzyskaniu zmniejszenia wrażliwości przysadki (stężenie estrogenów w osoczu poniżej 50 pg/ml), na ogół około 15 dni po wstrzyknięciu. U kobiet należy ostrożnie oceniać zasadność przedłużonego podawania powyżej sześciu miesięcy z uwagi na ryzyko związane z przedłużonym zahamowaniem wytwarzania estrogenów, szczególnie w kościach. Przedwczesne dojrzewanie płciowe pochodzenia ośrodkowego (u dziewcząt przed 8 rokiem życia, u chłopców przed 10 rokiem życia): leczenie powinno odbywać się pod nadzorem endokrynologa dziecięcego albo pediatry lub endokrynologa z doświadczeniem w leczeniu przedwczesnego dojrzewania płciowego pochodzenia ośrodkowego. Postać 3,75 mg wg masy ciała, co 4 tygodnie (28 dni): dzieci >30 kg – jedno pełne wstrzyknięcie domięśniowe; dzieci 20–30 kg – dwie trzecie dawki (dwie trzecie objętości przygotowanej zawiesiny); dzieci <20 kg – połowa dawki (połowa objętości przygotowanej zawiesiny). Postać 11,25 mg: dzieci >20 kg – jedno wstrzyknięcie domięśniowe co 3 miesiące. Leczenie przerywa się w momencie rozpoczęcia fizjologicznego wieku dojrzewania; nie zaleca się kontynuowania u dziewcząt w okresie wzrastania kości w wieku powyżej 12-13 lat; u chłopców zaleca się przerwanie leczenia w okresie wzrastania kości w wieku od 13 do 14 lat. Szczególne grupy: nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku podeszłym; u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie ma konieczności modyfikowania dawki. Sposób podania: głęboko domięśniowo (postacie depot), co 28 dni dla postaci 3,75 mg, z każdorazową zmianą miejsca wstrzyknięcia. Zawiesina mikrogranulek – należy bezwzględnie unikać niezamierzonego wstrzyknięcia donaczyniowego; wstrzyknięcie natychmiast po sporządzeniu zawiesiny. Po rekonstytucji zawiesinę należy wstrzyknąć domięśniowo w sposób szybki i ciągły, aby uniknąć zatkania igły. Postać 11,25 mg dopuszcza podanie podskórne, jednak podanie podskórne nie było badane u kobiet i dzieci.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na GnRH lub jego analogi - ciąża - okres karmienia piersią - przedwczesne dojrzewanie płciowe niezależne od GnRH Ostrożnie: - dodatkowe czynniki ryzyka osteoporozy: przewlekłe nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, długoterminowa terapia lekami zmniejszającymi gęstość mineralną kości (leki przeciwdrgawkowe, kortykosteroidy), dodatni wywiad rodzinny osteoporozy, niedożywienie - wcześniej nierozpoznany gruczolak z komórek gonadotropowych przysadki z ryzykiem udaru przysadki (nagły ból głowy, wymioty, zaburzenia widzenia, porażenie mięśni oka) - depresja lub zwiększone ryzyko epizodu depresyjnego (możliwe przypadki ciężkiej depresji), z koniecznością ścisłej kontroli pacjentów z depresją - czynniki ryzyka drgawek: padaczka w wywiadzie, guzy wewnątrzczaszkowe, jednoczesne leki obniżające próg drgawkowy - jednoczesne leczenie przeciwzakrzepowe ze względu na ryzyko krwiaka w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego - rak gruczołu krokowego z ryzykiem przejściowego zaostrzenia objawów nowotworu i nasilenia bólu związanego z przerzutami - ryzyko ucisku rdzenia kręgowego i niedrożności cewki moczowej, zwłaszcza u pacjentów z przerzutami do kręgosłupa lub niedrożnością układu moczowego - wydłużenie odstępu QT w wywiadzie lub czynniki ryzyka jego wystąpienia oraz jednoczesne leki wydłużające QT, z ryzykiem torsade de pointes - duże ryzyko zaburzeń metabolicznych (nietolerancja glukozy, stłuszczenie wątroby) lub chorób układu krążenia w czasie terapii z deprywacją androgenu - ryzyko niedokrwistości w związku z deprywacją androgenową - rozpoznana osteoporoza lub czynniki ryzyka osteoporozy (brak swoistych danych, korzyści muszą przeważać nad ryzykiem) - wiek poniżej 18 lat we włókniakomięśniakach macicy i endometriozie, ze szczególną uwagą u kobiet poniżej 16 lat, które mogły nie osiągnąć maksymalnej gęstości kości - zespół policystycznych jajników z ryzykiem nadmiernej rekrutacji pęcherzyków przy skojarzeniu z gonadotropinami - ryzyko zespołu nadmiernej stymulacji jajników przy stosowaniu w skojarzeniu z gonadotropinami - niewydolność nerek lub wątroby z wydłużeniem okresu półtrwania do 7–8 godzin (wobec 3–5 godzin u osób zdrowych) - postępujące guzy mózgu u dzieci z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym (konieczna analiza ryzyka i korzyści) - ryzyko złuszczenia głowy kości udowej po odstawieniu leczenia, wskutek osłabienia chrząstki nasadowej przez niski poziom estrogenów - ryzyko idiopatycznego nadciśnienia śródczaszkowego u dzieci i młodzieży (ciężki lub nawracający ból głowy, zaburzenia widzenia, szumy uszne)

Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami. Ostrożności wymaga jednoczesne podawanie z lekami wpływającymi na wydzielanie gonadotropin; zaleca się kontrolowanie stanu hormonalnego pacjenta. Ponieważ deprywacja androgenowa może wydłużać odstęp QT, ostrożnie dobierać do jednoczesnego stosowania leki wydłużające odstęp QT lub wywołujące zaburzenia rytmu typu torsade de pointes: leki przeciwarytmiczne grupy IA (chinidyna, dizopiramid) lub grupy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon, moksyfloksacynę, leki przeciwpsychotyczne. Nie można wykluczyć interakcji z powszechnie stosowanymi lekami, w tym z lekami uwalniającymi histaminę.

Większość działań wynika z farmakologii leku – początkowego, przejściowego wzrostu stężenia hormonów płciowych, a następnie ich supresji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane spowodowane były przewidywanym działaniem farmakologicznym: początkowym zwiększeniem stężenia testosteronu, po którym następuje prawie całkowita supresja testosteronu. Mężczyźni (rak gruczołu krokowego). Bardzo często: zaburzenia wzwodu (44%), uderzenia gorąca (41%), i utratę popędu płciowego (40%). W związku z takim początkowym zwiększeniem stężenia testosteronu u niewielkiego odsetka pacjentów (≤ 5%) może wystąpić okresowe zaostrzenie objawów raka gruczołu krokowego (tumour flare) manifestujące się zwykle nasileniem objawów ze strony układu moczowego. Często: nadciśnienie (1%); ból kości; uczucie zmęczenia, ból w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo często: uderzenia gorąca; nadmierne pocenie się; utrata popędu płciowego; zaburzenia wzwodu. Niezbyt często: zmniejszony apetyt; parestezje; nudności, zaparcie, suchość w ustach; ginekomastia; ból pleców. Częstość nieznana: zapalenie nosogardzieli; reakcje anafilaktyczne, nadwrażliwość; zwiększony apetyt, dna, cukrzyca; depresja, zmiany nastroju, splątanie świadomości, zmniejszona aktywność, euforyczny nastrój, niepokój; apatia, ból głowy, zaburzenia pamięci, zaburzenia smaku, senność, trudność stania; nieprawidłowe czucie w oku, zaburzone widzenie, niewyraźne widzenie; szum w uszach, zaburzenia równowagi; niedociśnienie; duszność, duszność nasilającą się w pozycji leżącej, krwawienie z nosa; ból brzucha, biegunka, wymioty, rozdęcie brzucha, wzdęcie; trądzik, świąd skóry, wysypka, pęcherzyki skórne, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, plamica; łysienie; ból mięśniowo-szkieletowy, ból kończyn, ból stawów, skurcze mięśni, osłabienie mięśniowe, ból mięśni, sztywność stawów, obrzęk stawów, sztywność mięśniowo-szkieletowa, zapalenie kości i stawów; ból piersi, zanik jąder, ból jąder, brak wytrysku nasienia; osłabienie, rumień w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk, ból, dreszcze, ból w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, gorączka, złe samopoczucie, drażliwość. W badaniach diagnostycznych: zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, aminotransferazy asparaginianowej, zwiększone stężenie we krwi kreatyniny, mocznika, fosfatazy alkalicznej, zwiększone ciśnienie krwi, zwiększona temperatura ciała, wydłużenie odstępu QT, zwiększona masa ciała, zmniejszona masa ciała. Wg innego zestawienia u mężczyzn (rak gruczołu krokowego): bardzo często osłabienie; ból pleców; parestezje w kończynach dolnych; zmniejszenie libido; zaburzenia erekcji (w tym brak wytrysku, zaburzenia wytrysku); nadmierna potliwość; uderzenia gorąca. Często: odczyn w miejscu wstrzyknięcia (w tym rumień, zapalenie i ból), obrzęk; nadwrażliwość; zwiększenie masy ciała; ból mięśniowo-szkieletowy, ból kończyn; zawroty głowy, ból głowy; utrata libido, depresja, zaburzenia nastroju; ból miednicy; nadciśnienie tętnicze; uczucie suchości w jamie ustnej, nudności. Niezbyt często: trombocytoza; kołatanie serca; szum w uszach, zawroty głowy; upośledzenie widzenia; ból brzucha, zaparcie, biegunka, wymioty; letarg, obrzęki obwodowe, ból, dreszcze, senność; jadłowstręt, cukrzyca, dna, hiperlipidemia, zwiększenie apetytu; ból stawów, ból kości, skurcze mięśni, osłabienie mięśniowe, ból mięśniowy; parestezje; bezsenność, drażliwość; nokturia, zatrzymanie moczu; ginekomastia, ból sutków, atrofia jąder, ból jąder; duszność, krwawienie z nosa; trądzik, łysienie, rumień, świąd, wysypka, pokrzywka. Rzadko: reakcja anafilaktyczna; zapalenie jamy nosowej i gardła; sztywność stawów, obrzęk stawów, sztywność układu mięśniowo-szkieletowego, zapalenie kości i stawów; zaburzenia pamięci; stan splątania, zmniejszenie aktywności, euforyczny nastrój; ból w klatce piersiowej, trudność w utrzymaniu pozycji stojącej, objawy grypopodobne, gorączka; duszność w pozycji leżącej; powstawanie pęcherzy, plamica; spadek ciśnienia. Częstość nieznana: niedokrwistość; wydłużenie odstępu QT; udar przysadki; nieprawidłowe uczucie w obrębie oczu, zaburzenia widzenia; wzdęcia z oddawaniem gazów, zaburzenia smaku; złe samopoczucie; wstrząs anafilaktyczny; niepokój; nietrzymanie moczu; obrzęk naczynioruchowy. Kobiety (endometrioza, mięśniaki macicy). Bardzo często: uderzenia gorąca (60%), ból głowy (20%), nadmierne pocenie się (20%), suchość pochwy i sromu (19%), zmniejszony popęd płciowy (16%), zaburzenia snu (12%), krwawienie z pochwy (10%), uczucie zmęczenia (9%), osłabienie (9%), bolesne stosunki płciowe (8%) i zmieniony nastrój (8%). Ponadto potencjalnie ciężkim działaniem niepożądanym zgłaszanym w badaniach klinicznych była depresja (4%). W początkowym okresie leczenia objawy endometriozy, w tym ból w miednicy i bolesne miesiączkowanie, mogą bardzo często ulegać zaostrzeniu (≥ 10%) z powodu wstępnego, przejściowego zwiększenia stężenia estradiolu w osoczu; objawy te są przemijające i zwykle ustępują w ciągu jednego do dwóch tygodni. Często: hiperandrogenizm; zmieniony nastrój, niepokój, bezsenność, depresja, obniżony nastrój; zawroty głowy; kołatanie serca; objawy podmiotowe i przedmiotowe ze strony górnego odcinka układu oddechowego; nudności, niestrawność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ból brzucha; łysienie; ból stawów; bolesne stosunki płciowe, zaburzenia piersi, krwawienie z odstawienia; uczucie zmęczenia, osłabienie, drażliwość; zwiększona masa ciała, nieprawidłowa masa ciała. Niezbyt często: parestezje; zaburzenia równowagi; ból pleców, ból kości, skurcze mięśni; nadmierne krwawienie menstruacyjne, ból w miednicy; obrzęk, ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcja w miejscu wstrzyknięcia; zwiększone ciśnienie krwi. Rzadko: wymioty; ból mięśni. Częstość nieznana: nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne; splątanie świadomości; niewyraźne widzenie, zaburzone widzenie; duszność; dolegliwości brzuszne, biegunka; świąd skóry, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka; osłabienie mięśniowe; bolesne miesiączkowanie, ból piersi, krwawienie pomiędzy normalnymi krwawieniami menstruacyjnymi, brak miesiączki; rumień w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie w miejscu wstrzyknięcia, gorączka, złe samopoczucie. W miesiącu następującym po pierwszym wstrzyknięciu może wystąpić krwawienie z pochwy, w tym krwawienie z odstawienia, nadmierne krwawienie menstruacyjne i krwawienie pomiędzy normalnymi krwawieniami menstruacyjnymi. Przy skojarzeniu z gonadotropinami w leczeniu niepłodności: zespół nadmiernej stymulacji jajników; może wystąpić przerost jajników, ból w miednicy małej i (lub) ból brzucha. Dzieci (przedwczesne dojrzewanie płciowe). Często: odczyn w miejscu wstrzyknięcia (w tym ból, zaczerwienienie oraz stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia); reakcja nadwrażliwości; zwiększenie masy ciała; ból głowy; ból brzucha; trądzik; uderzenia gorąca; krwawienie z pochwy (w tym krwawienie z pochwy, krwawienie z odstawienia, krwawienie z macicy, upławy, plamienie). Niezbyt często: upośledzenie widzenia; wymioty, zaparcia, nudności; złe samopoczucie; otyłość; ból szyi; zmiany nastroju; ból piersi; krwawienie z nosa; świąd, wysypka, pokrzywka. Częstość nieznana: zaburzone widzenie; wstrząs anafilaktyczny; wzrost stężenia prolaktyny we krwi, wzrost ciśnienia tętniczego; ból mięśni; idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe (rzekomy guz mózgu), drgawki; chwiejność emocjonalna, depresja, nerwowość; obrzęk naczynioruchowy. W długoterminowym badaniu u dzieci najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi były: ból brzucha (17,1%), ból w miejscu wstrzyknięcia (11,4%), ból głowy i uderzenia gorąca (każde po 8,6%). Utrata masy kostnej: stosowaniu agonistów GnRH do leczenia raka gruczołu krokowego może towarzyszyć zwiększona utrata masy kostnej, co może prowadzić do osteoporozy oraz zwiększać ryzyko złamania kości; może dochodzić do niewielkiej utraty masy istoty gąbczastej, zazwyczaj odwracalnej w ciągu 6 do 9 miesięcy po zaprzestaniu leczenia. Zmiany hematologiczne: u pacjentów leczonych analogiem GnRH zgłaszano zwiększenie liczby limfocytów; ta wtórna limfocytoza jest związana z kastracją indukowaną przez analogi GnRH. Odczyny miejscowe (opis klasowy): odczyny miejscowe – rumień, ból, stwardnienie, ziarniniaki i jałowy ropień – są szczególnie związane z postaciami depot analogów gonadoreliny, takich jak triptorelina, ale mogą wystąpić również przy codziennym wstrzyknięciu podskórnym; częściej u dzieci niż u dorosłych (ok. 5%); mają charakter idiosynkratyczny i mogą pojawić się w dowolnym momencie leczenia, mogą być przemijające lub nigdy nie wystąpić ponownie.

Przeciwwskazana w ciąży; stosowanie analogów GnRH wiąże się z teoretycznym ryzykiem poronienia lub wystąpienia nieprawidłowości u płodu. Bardzo ograniczone dane dotyczące stosowania u ludzi w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wrodzonych wad rozwojowych, jednak długoterminowe badania kontrolne rozwoju są zbyt ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę i rozwój pourodzeniowy, lecz istnieją dane o toksycznym działaniu na zarodki i płody oraz opóźnieniu porodu. Ze względu na działanie farmakologiczne nie można wykluczyć niekorzystnego wpływu na przebieg ciąży i potomstwo. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym należy starannie zbadać w celu wykluczenia ciąży, a w czasie leczenia stosować niehormonalne metody antykoncepcji do czasu powrotu miesiączek. We wskazaniu leczenia niepłodności należy wykluczyć ciążę przed zastosowaniem; brak danych klinicznych wskazujących na związek przyczynowo-skutkowy między stosowaniem w tym wskazaniu a nieprawidłowościami w rozwoju oocytów, w przebiegu ciąży lub jej zakończeniu. Laktacja: przeciwwskazany – przeciwwskazana. Nie wiadomo, czy tryptorelina przenika do mleka matki; ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych u karmionych dzieci należy zaprzestać karmienia piersią przed podaniem i przez cały czas jego stosowania.

Nie prowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność ta może być upośledzona, jeśli wystąpią zawroty głowy, senność i zaburzenia widzenia, będące działaniami niepożądanymi leczenia lub wynikające z choroby podstawowej.

Analog gonadoreliny; szybko wchłania się po wstrzyknięciu podskórnym, szczyt stężenia w osoczu po ok. 40 min od podania. Biologiczny okres półtrwania ok. 7,5 h, dłuższy u chorych na raka gruczołu krokowego, krótszy u części zdrowych osób. Dystrybucja: po podaniu dożylnym w bolusie dystrybucja i eliminacja zgodne z modelem 3-kompartmentowym, okresy półtrwania ok. 6 min, 45 min i 3 h. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu 0,5 mg octanu tryptoreliny ok. 30 l u zdrowych mężczyzn. Brak dowodów na wiązanie z białkami osocza w klinicznie istotnych stężeniach – interakcje przez wypieranie z miejsca wiązania mało prawdopodobne. Metabolizm: nie wykryto metabolitów u ludzi; fragmenty C-końcowe powstające wskutek degradacji tkankowej ulegają całkowitemu rozkładowi w tkankach albo są szybko rozkładane w osoczu lub usuwane przez nerki. W przysadce unieczynniana przez odszczepienie fragmentów N-końcowych przez pyroglutamylo-peptydazę i obojętną endopeptydazę. W wątrobie i nerkach degradowana do biologicznie nieczynnych peptydów i aminokwasów. Eliminacja: wydalana przez nerki i wątrobę. Po dożylnym podaniu 0,5 mg u zdrowych mężczyzn 42% dawki wydalane z moczem w postaci niezmienionej, wartość rosnąca do 62% u osób z niewydolnością wątroby. Klirens kreatyniny 150 ml/min u zdrowych i jedynie 90 ml/min u osób z niewydolnością wątroby wskazuje, że wątroba jest głównym miejscem eliminacji. U zdrowych ochotników rzeczywisty okres półtrwania 2,8 h, całkowity klirens 212 ml/min (zależny od łącznej eliminacji wątrobowej i nerkowej). Wiek: u młodszych zdrowych mężczyzn (20–22 lata) z podwyższonym klirensem kreatyniny (ok. 150 ml/min) eliminacja dwukrotnie szybsza – klirens tryptoreliny koreluje z całkowitym klirensem kreatyniny, malejącym z wiekiem. Niewydolność nerek i wątroby: po dożylnym podaniu 0,5 mg okres półtrwania 6,7 h przy umiarkowanej niewydolności nerek (Clcr 40 ml/min), 7,81 h przy ciężkiej niewydolności nerek (Clcr 8,9 ml/min) oraz 7,65 h przy zaburzeniach czynności wątroby (Clcr 89,9 ml/min). Ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa i postać o przedłużonym uwalnianiu nie zaleca się dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. 40 min po zakończeniu godzinnej infuzji 100 μg tryptoreliny nerki wydaliły 3–14% dawki; z uwagi na podrzędne znaczenie eliminacji nerkowej i szeroki zakres terapeutyczny dostosowanie leczenia postacią depot u chorych z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczne. Postacie depot (uwalnianie): biodostępność z domięśniowego depot u mężczyzn wynosi 38,3% w ciągu pierwszych 13 dni, dalsze uwalnianie liniowe ok. 0,92% dawki/dobę; biodostępność po podaniu podskórnym stanowi 69% biodostępności domięśniowej. U kobiet po 27 dniach wykrywa się średnio 35,7% dawki, z czego 25,5% uwalniane w ciągu pierwszych 13 dni, dalsze uwalnianie liniowe ok. 0,73% dawki/dobę. Podczas 6-miesięcznego leczenia z podawaniem co 28 dni nie stwierdzono kumulacji dla obu dróg podania. Brak kumulacji przez 12 miesięcy leczenia.