Ubidekarenon

Ubidekarenon (koenzym Q10) – związek naturalnie występujący we wszystkich organizmach zwierzęcych i roślinnych, niezbędny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Silny antyoksydant; koenzym uczestniczący w reakcjach oksydoredukcyjnych podczas transportu elektronów w mitochondriach, przez co zwiększa wytwarzanie i wykorzystanie energii w komórkach, zwłaszcza mięśnia sercowego i mięśni szkieletowych. Eliminuje wolne rodniki oraz stabilizuje błony komórkowe. Działanie przeciwmiażdżycowe, obniżające ciśnienie krwi i stymulujące układ odpornościowy.

Pomocniczo w rozpoznanych chorobach układu krążenia: kardiomiopatia i niewydolność krążenia, choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca. Profilaktyka miażdżycy – jako uzupełnienie innych sposobów profilaktyki. Osłabiona wydolność fizyczna i zespół chronicznego zmęczenia spowodowane niedoborem endogennego koenzymu Q (m.in. u sportowców wyczynowych, u osób w podeszłym wieku, u których wraz z wiekiem dochodzi do fizjologicznego zmniejszenia zawartości koenzymu Q we krwi i tkankach). Paradontopatie.

Przeciwwskazany w ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: wchłania się w jelicie cienkim do naczyń limfatycznych, skąd przenika do krwi; wchłanianie zwiększa się przy przyjęciu z posiłkiem lub bezpośrednio po nim. Biodostępność mała – zarówno wchłanianie z jelita, jak i przenikanie do krwi jest słabe, ponad 60% dawki wydalane z kałem. Dystrybucja: w osoczu wiąże się ze składnikami lipoprotein (m.in. cholesterolem); rozprowadzany do wielu tkanek; przenika także do mózgu. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga po ok. 3 tygodniach przyjmowania dawki dobowej i utrzymuje się przy kontynuacji. Metabolizm: w komórkach ulega odwracalnym przemianom między postacią utlenioną (ubichinon) a zredukowaną (ubichinol), który może pełnić rolę przeciwutleniacza. Eliminacja: wydalany z żółcią; końcowe metabolity to glukuronidy usuwane przez nerki.