Monografia substancji czynnej
Wilobelimab
Vilobelimabum
Monografia
Lek immunosupresyjny z grupy inhibitorów dopełniacza, kod ATC L04AJ10. Wilobelimab to chimeryczne ludzko-mysie przeciwciało monoklonalne klasy IgG4, swoisty inhibitor rozpuszczalnej składowej C5a ludzkiego układu dopełniacza. Farmakodynamika: w porównaniu z wartościami u osób zdrowych wyjściowe stężenie C5a jest zwiększone, a leczenie wilobelimabem zmniejsza jego średnie wyjściowe stężenie.
Zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) wywołany przez SARS-CoV-2 u dorosłych. Stosowany u pacjentów otrzymujących w ramach standardu postępowania ogólnoustrojowe leczenie kortykosteroidami oraz leczonych inwazyjną wentylacją mechaniczną z pozaustrojową oksygenacją membranową (ECMO) lub bez niej.
Podanie dożylne we wlewie po rozcieńczeniu. Dawka wynosi 800 mg w infuzji dożylnej po rozcieńczeniu. Po rozcieńczeniu wlew trwa od 30 do 60 min. Schemat: leczenie rozpoczyna się w ciągu 48 godz. od intubacji (dzień 1) i kontynuuje w dniach 2., 4., 8., 15. i 22., dopóki pacjent pozostaje hospitalizowany, także po przeniesieniu z oddziału intensywnej opieki medycznej (OIOM). Maksymalnie 6 dawek w okresie leczenia. Zaburzenia czynności nerek: nie jest konieczne dostosowanie dawki. Zaburzenia czynności wątroby: bez konieczności dostosowania dawki. Podeszły wiek: bez konieczności dostosowania dawki. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności poniżej 18. rż.; brak danych. Nie podawać jednocześnie tą samą linią dożylną z innymi produktami leczniczymi.
Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na substancję czynną Ostrożnie: - ryzyko nadwrażliwości, w tym anafilaksji oraz reakcji związanych z infuzją, wynikające z charakteru przeciwciała monoklonalnego - zakażenia inne niż COVID-19 zgłaszane w trakcie stosowania - podeszły wiek (>65 lat) ze względu na większe ryzyko zakażeń
Brak badań interakcji. Wilobelimab nie jest eliminowany przez nerki ani metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, dlatego interakcje z lekami wydalanymi nerkowo lub będącymi substratami, induktorami bądź inhibitorami CYP są mało prawdopodobne.
Bardzo często: zapalenie płuc (21,7%). Często: opryszczka zwykła (6,3%), aspergiloza oskrzelowo-płucna (5,7%) oraz posocznica (5,1%); małopłytkowość; częstoskurcz nadkomorowy; wysypka.
Ciąża: brak danych dotyczących stosowania wilobelimabu u kobiet w ciąży; badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Laktacja: to zależy – nie wiadomo, czy wilobelimab przenika do mleka ludzkiego. Ludzkie IgG przenikają do mleka matki w ciągu pierwszych kilku dni po porodzie, po czym ich stężenia zmniejszają się do małych wartości; w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią niemowlęcia. Po upływie tego okresu, przy wskazaniach klinicznych, dopuszczalne stosowanie w okresie karmienia piersią. Płodność: dane niekliniczne nie wskazują wpływu na płodność u mężczyzn i kobiet.
Wilobelimab nie wpływa lub wpływa w sposób nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Przeciwciało monoklonalne; ulega degradacji do małych peptydów i aminokwasów za pośrednictwem nieswoistych szlaków katabolicznych, analogicznie do endogennych IgG. Brak danych o metabolizmie u ludzi. Dystrybucja: średnia objętość dystrybucji po pojedynczej dawce 4 mg/kg mc. u zdrowych ochotników 0,0833 l/kg. Eliminacja: dystrybucja zależna od miejsc wiązania – średni klirens malał ze wzrostem dawki, od 0,06 ml/min/kg po dawce 0,02 mg/kg mc. do 0,02 i 0,01 ml/min/kg po dawkach 2 mg/kg mc. i 4 mg/kg mc. Średni końcowy okres półtrwania 101,3 h i 94,9 h po pojedynczych dawkach 2 mg/kg mc. i 4 mg/kg mc. Nerki: farmakokinetyki nie badano formalnie w zaburzeniach czynności nerek; ze względu na wysoką masę cząsteczkową nie należy się spodziewać znaczącej eliminacji nerkowej. Wątroba: farmakokinetyki nie badano w zaburzeniach czynności wątroby; ponieważ rozkład zachodzi przez enzymy proteolityczne obecne nie tylko w tkance wątrobowej, nie oczekuje się wpływu zmian czynności wątroby na eliminację.
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. Aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku.