Zofenil Plus

Każda tabletka powlekana zawiera 28,7 mg zofenoprylu co odpowiada 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda tabletka powlekana zawiera 56,20 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana. Bladoczerwone, okrągłe, lekko obustronnie wypukłe tabletki o średnicy 9 mm z linią podziału na jednej stronie. Linia podziału na tabletce ułatwia tylko rozkruszenie w celu ułatwienia połknięcia, a nie podział na równe dawki.

Leczenie łagodnego i umiarkowanego samoistnego nadciśnienia tętniczego. Ten produkt złożony jest wskazany do stosowania przez pacjentów, u których nie można odpowiednio kontrolować ciśnienia krwi tylko przy użyciu zofenoprylu.

Dawkowanie

Dorośli Przed rozpoczęciem podawania produktu złożonego zalecane jest indywidualne dostosowanie dawki poszczególnych substancji czynnych (tj. zofenoprylu i hydrochlorotiazydu). Jeżeli jest to uzasadnione klinicznie, można rozważyć bezpośrednią zmianę leczenia z monoterapii na leczenie produktem złożonym o skojarzonym działaniu obu składników.

Pacjenci bez niedoborów płynów lub sodu: Zazwyczaj skuteczna dawka to jedna tabletka na dobę.

Pacjenci z podejrzeniem niedoborów płynów lub sodu: Nie zaleca się stosowania Zofenil Plus.

Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłowym klirensem kreatyniny nie ma konieczności dostosowania dawkowania. W przypadku pacjentów w podeszłym wieku, u których stwierdzono obniżony klirens kreatyniny (mniejszy niż 45 ml/min) nie zaleca się stosowania Zofenil Plus.

Klirens kreatyniny można określić na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy za pomocą wzoru Cockrofta-Gaulta:

Klirens kreatyniny [ml/min]	=	(140- wiek) x masa ciała xkgz
		Stężenie kreatyniny w surowicy [mg/dl] x 72

Uzyskany przy pomocy powyższego wzoru wynik odpowiada wartości klirensu kreatyniny u mężczyzn. W przypadku kobiet uzyskany wynik należy pomnożyć przez 0,85.

Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Zofenil Plus u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat, dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie wiekowej.

Niewydolność nerek i dializy U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 45 ml/min) można zastosować ten sam poziom dawki Zofenil Plus raz na dobę jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 45 ml/min) nie zaleca się stosowania Zofenil Plus (patrz punkt 4.4). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) stosowanie Zofenil Plus jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). U pacjentów dializowanych z nadciśnieniem tętniczym stosowanie Zofenil Plus nie jest zalecane.

Niewydolność wątroby U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, gdzie została osiągnięta dawka 30 mg samego zofenoprylu, można zastosować ten sam schemat dawkowania jak u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i ciężką niewydolnością wątroby stosowanie Zofenil Plus jest przeciwwskazane.

Sposób podawania Zofenil Plus powinien być stosowany raz na dobę, z posiłkiem lub bez.

W celu ułatwienia połknięcia, tabletkę można podzielić na dwie połowy i połknąć jedną po drugiej, w wyznaczonym czasie podawania.

• Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6)
• Nadwrażliwość na zofenopryl wapniowy lub inne inhibitory ACE
• Nadwrażliwość na hydrochlorotiazyd lub inne substancje będące pochodną sulfonamidu
• Nadwrażliwość na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
• Obrzęk naczynioruchowy związany z leczeniem inhibitorami ACE w wywiadzie
• Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem z walsartanem. Nie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Zofenil Plus wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu z walsartanem (patrz także punkty 4.4 i 4.5)
• Wrodzony/idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy
• Ciężka niewydolność wątroby
• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min)
• Obustronne zwężenia tętnic nerkowych lub jednostronne zwężenie tętnicy nerkowej w przypadku jedynej czynnej nerki
• Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Zofenil Plus z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (współczynnik 2 filtracji kłębuszkowej, GFR<60 ml/min/1,73 m ) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

Niedociśnienie tętnicze Podobnie jak inne inhibitory ACE i leki moczopędne, Zofenil Plus może powodować poważne spadki ciśnienia krwi, zwłaszcza po podaniu pierwszej dawki. Objawowa hipotonia rzadko występuje u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym. Bardziej prawdopodobne jest jej wystąpienie u pacjentów odwodnionych i z niedoborem elektrolitów na skutek przyjmowania leków moczopędnych, ograniczonej podaży soli w diecie, dializoterapii, biegunki lub wymiotów, lub u pacjentów z ciężkim nadciśnieniem renino-zależnym (patrz punkt 4.5 i 4.8). Objawowa hipotonia była opisywana głównie u pacjentów z niewydolnością serca, ze współistniejącą niewydolnością nerek lub bez niej. Prawdopodobieństwo wystąpienia hipotonii jest większe u pacjentów z ciężką niewydolnością serca związaną z leczeniem dużymi dawkami diuretyków pętlowych oraz tych, u których stwierdza się hiponatremię lub zaburzenia czynności nerek. U pacjentów ze zwiększonym ryzykiem objawowej hipotonii leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarskim, najlepiej w warunkach szpitalnych, od mniejszych dawek, ostrożnie dostosowując dawkowanie. Jeżeli to możliwe, na początku leczenia produktem leczniczym Zofenil Plus należy na pewien czas przerwać podawanie leków moczopędnych. Postępowanie takie należy rozważyć także w przypadku pacjentów z dusznicą bolesną i chorobami naczyń mózgowych, u których nagły spadek ciśnienia tętniczego może stwarzać zagrożenie wystąpienia zawału serca lub udaru mózgu. W przypadku wystąpienia hipotonii należy ułożyć pacjenta poziomo na plecach. Może być konieczne podanie we wlewie dożylnym soli fizjologicznej (0,9% roztworu NaCl) w celu uzupełnienia wewnątrznaczyniowej objętości krwi. Wystąpienie hipotonii po pierwszej dawce leku nie wyklucza możliwości stopniowego, ostrożnego zwiększania dawek każdego ze składników produktu leczniczego po usunięciu wyżej wymienionych zaburzeń.

Pacjenci z nadciśnieniem naczyniowo – nerkowym U pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo – nerkowym, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki stosowanie inhibitorów ACE wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia ciężkiej hipotonii i niewydolności nerek. Dodatkowo ryzyko to wzrasta, gdy jednocześnie stosowane są leki moczopędne. Do upośledzenia czynności nerek z nieznacznym zwiększeniem stężenia kreatyniny w osoczu może dojść również u pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej. U tych pacjentów leczenie należy rozpoczynać w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem lekarskim, od mniejszych dawek, ostrożnie dostosowując dawkowanie oraz kontrolując czynność nerek.

Pacjenci z niewydolnością nerek Podczas leczenia należy odpowiednio często kontrolować czynność nerek według przyjętych zasad. Opisywane przypadki niewydolności nerek związane z podawaniem inhibitorów ACE występowały głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub współistniejącymi chorobami nerek, w tym także ze zwężeniem tętnicy nerkowej. U niektórych pacjentów, u których wcześniej nie stwierdzano współistniejących schorzeń nerek odnotowano zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, zwłaszcza podczas równoczesnego podawania leków moczopędnych. W takim przypadku konieczne może być zmniejszenie dawki poszczególnych składników. Zalecane jest prowadzenie ścisłego monitorowania czynności nerek w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia.

Pacjenci dializowani Pacjenci poddawani dializom przy użyciu wysokoprzepływowych błon dializacyjnych z poliakrylonitrylu (np. AN 69), którzy otrzymują inhibitory ACE zagrożeni są większym ryzykiem wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych, takich jak obrzęki twarzy, zaczerwienienie, hipotonia i duszność występujące w ciągu kilku minut od rozpoczęcia hemodializy. U tych pacjentów zaleca się stosowanie innych typów dializatorów lub innych leków przeciwnadciśnieniowych.

Skuteczność i bezpieczeństwo podawania produktu leczniczego Zofenil Plus w zawale serca u pacjentów poddawanych hemodializom nie zostały do chwili obecnej ustalone, dlatego też nie powinien być podawany w tej grupie pacjentów.

Pacjenci poddawani LDL aferezie U pacjentów leczonych inhibitorami ACE, którzy są poddawani zabiegom LDL aferezy z siarczanem dekstranu mogą występować reakcje anafilaktoidalne podobne do spotykanych u pacjentów hemodializowanych przy użyciu wysokoprzepływowych błon dializacyjnych (patrz powyżej). U tych pacjentów zalecane jest stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z innej grupy terapeutycznej.

Reakcje anafilaktyczne występujące podczas odczulania lub po ukąszeniach owadów U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE podczas odczulania (np. na jad owadów błonkoskrzydłych) lub po ukąszeniach przez owady rzadko opisywano zagrażające życiu reakcje anafilaktoidalne. U tych samych pacjentów wystąpieniu tego typu reakcji należy zapobiegać przerywając czasowo podawanie inhibitora ACE, jednak po nieumyślnym podaniu produktu leczniczego reakcje te mogą pojawić się ponownie. Dlatego też u pacjentów leczonych inhibitorami ACE, którzy są poddawani procedurze odczulenia należy zachować ostrożność.

Przeszczep nerki Brak jest doświadczenia na temat podawania produktu leczniczego Zofenil Plus u pacjentów po przeszczepieniu nerki. Dlatego nie zaleca się jego stosowania u osób po przeszczepach.

Pierwotny hiperaldosteronizm Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem z zasady nie reagują na podawanie leków przeciwnadciśnieniowych działających na drodze hamowania układu renina-angiotensyna. Z tego względu podawanie produktu leczniczego Zofenil Plus w tej grupie pacjentów nie jest zalecane.

Nadwrażliwość/ Obrzęk naczynioruchowy Ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, głośni i (lub) krtani u pacjentów leczonych inhibitorami ACE jest największe w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. Jednak w rzadkich przypadkach może rozwinąć się ciężki obrzęk naczynioruchowy po długotrwałym leczeniu inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę. W takim przypadku należy natychmiast przerwać leczenie inhibitorami ACE i wdrożyć leczenie lekami należącymi do innej grupy terapeutycznej leków przeciwnadciśnieniowych. Obrzęk naczynioruchowy języka, głośni lub krtani może być przyczyną zgonu. W przypadku wystąpienia obrzęku o takiej lokalizacji należy bezzwłocznie zastosować odpowiednie leczenie obejmujące między innymi (jednak nie ograniczające się do): podskórne wstrzyknięcie roztworu adrenaliny w rozcieńczeniu 1:1000 (od 0,3 do 0,5 ml) lub wolne podanie adrenaliny dożylnie 1 mg/ml (którą należy rozcieńczyć wg instrukcji) oraz ścisłe monitorowanie EKG i ciśnienia tętniczego krwi. Pacjent powinien przebywać w szpitalu do czasu całkowitego ustąpienia objawów, ale nie krócej niż 12-24 godziny. Nawet w takich przypadkach, gdy obrzęk obejmuje wyłącznie język, bez zaburzeń oddychania, pacjenci mogą wymagać obserwacji, gdyż leczenie lekami przeciwhistaminowymi i glikokortykosteroidami może nie być wystarczające.

Inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę powoduje bardziej nasilony obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnej w stosunku do pacjentów rasy białej.

Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie niezwiązanym z przyjmowaniem inhibitorów ACE są bardziej narażeni na wystąpienie obrzęku naczynioruchowego podczas otrzymywania inhibitorów ACE (patrz punkt 4.3 „Przeciwwskazania”). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sakubitrylu z walsartanem jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka obrzęku naczynioruchowego. Nie rozpoczynać leczenia sakubitrylem z walsartanem wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki produktu leczniczego Zofenil Plus. Nie rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Zofenil Plus wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu z walsartanem (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Jednoczesne przyjmowanie inhibitorów ACE i racekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. syrolimusu, ewerolimusu, temsyrolimusu) oraz wildagliptyny może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka, z zaburzeniami oddychania lub bez) (patrz punkt 4.5). Jeśli pacjent przyjmuje już jakikolwiek inhibitor ACE, należy zachować ostrożność rozpoczynając leczenie racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimusem, ewerolimusem, temsyrolimusem) lub wildagliptyną.

Kaszel Podczas leczenia inhibitorami ACE może wystąpić suchy kaszel, bez odksztuszania wydzieliny, który ustępuje po przerwaniu leczenia. Inhibitor ACE wywołujący kaszel powinien być traktowany jako częściowa diagnostyka różnicowa kaszlu.

Pacjenci z niewydolnością wątroby Stosowanie inhibitorów ACE rzadko wiąże się z występowaniem zespołu, który rozpoczyna się od żółtaczki cholestatycznej i postępuje do piorunującej martwicy wątroby a (czasami) do zgonu. Mechanizm powstawania tego zespołu nie jest znany. Jeśli podczas podawania inhibitorów ACE wystąpi żółtaczka lub znaczne zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie inhibitorów ACE i zastosować odpowiednie postępowanie medyczne.

Stężenie potasu w surowicy Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują uwalnianie aldosteronu. Działanie to jest zazwyczaj nieistotne u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) u pacjentów przyjmujących suplementy potasu (w tym substytuty soli), leki moczopędne oszczędzające potas, heparynę, trimetoprym lub ko-trimoksazol (znany także jako trimetoprim z sulfametoksazolem), a zwłaszcza leczonych antagonistami aldosteronu lub blokerami receptora angiotensyny, może wystąpić hiperkaliemia. Leki moczopędne oszczędzające potas i blokery receptora angiotensyny należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów otrzymujących inhibitory ACE oraz należy kontrolować stężenie potasu w surowicy i czynność nerek (patrz punkt 4.5).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) Istnieją dowody, iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 i 5.1). Jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a parametry życiowe pacjenta, takie jak: czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie krwi powinny być ściśle monitorowane. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Zabiegi chirurgiczne, znieczulenie ogólne Podczas rozległych operacji i znieczulenia inhibitory ACE mogą powodować spadki ciśnienia tętniczego, a nawet być przyczyną wystąpienia wstrząsu, gdyż mogą blokować powstawanie angiotensyny II, wtórne do kompensacyjnego uwalniania reniny. Jeśli nie jest możliwe odstawienie inhibitorów ACE, należy prowadzić dokładne monitorowanie stanu wypełnienia łożyska naczyniowego i objętości osocza krwi.

Zwężenie zastawki aortalnej lub mitralnej/kardiomiopatia przerostowa Należy zachować ostrożność podczas podawania inhibitorów ACE pacjentom ze zwężeniem zastawki mitralnej i z utrudnionym odpływem krwi z lewej komory i należy ich unikać w przypadku hemodynamicznie istotnego zwężenia.

Neutropenia/agranulocytoza U pacjentów otrzymujących inhibitory ACE obserwowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i niedokrwistości. Ryzyko wystąpienia neutropenii wydaje się być zależne od dawki, rodzaju stosowanego produktu leczniczego i stanu ogólnego pacjenta. Rzadko spotykane jest u pacjentów bez innych obciążeń, może natomiast wystąpić u chorych z upośledzeniem czynności nerek różnego stopnia, zwłaszcza związanym z chorobami tkanki łącznej naczyń (kolagenozami), takim jak np. toczeń rumieniowaty układowy, sklerodermia oraz leczonych lekami immunosupresyjnymi, leczonych allopurynolem lub prokainamidem, bądź w przypadku jednoczesnego występowania wymienionych czynników. U niektórych pacjentów wystąpiły poważne zakażenia, które w kilku przypadkach były oporne na intensywną antybiotykoterapię. W przypadku stosowania zofenoprylu w tej grupie pacjentów, należy przeprowadzać badanie oznaczenia krwinek białych i innych parametrów krwi przed rozpoczęciem terapii, następnie co 2 tygodnie w trakcie 3-miesięcznego leczenia zofenoprylem, a następnie okresowo. Podczas trwania leczenia należy poinformować wszystkich pacjentów, aby zgłaszali wszelkie objawy zakażenia (np. ból gardła, gorączka) oraz wykonali oznaczenie wzoru odsetkowego krwinek białych. W przypadku wykrycia lub podejrzenia neutropenii (liczba neutrofili mniejsza niż 1000/mm3) należy przerwać jednoczenie przyjmowanie zofenoprylu i innych produktów (patrz punkt 4.5). Zmiany te mają charakter odwracalny i ustępują po przerwaniu podawania inhibitorów ACE.

Łuszczyca Inhibitory ACE należy stosować ostrożnie u pacjentów z łuszczycą.

Białkomocz Białkomocz może wystąpić zwłaszcza u pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek oraz w przypadku stosowania relatywnie dużych dawek inhibitorów ACE. U pacjentów z wcześniej występującymi chorobami nerek należy wykonać badanie stężenia białka w moczu (test w pierwszym moczu porannym) przed rozpoczęciem leczenia, a następnie okresowo.

Pacjenci z cukrzycą Należy ściśle kontrolować stężenie glukozy/poziom glikemii u pacjentów z cukrzycą leczonych uprzednio doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną podczas pierwszego miesiąca leczenia inhibitorami ACE (patrz punkt 4.5).

Lit Zwykle skojarzenie litu i Zofenil Plus nie jest zalecane (patrz punkt 4.5).

Różnice etniczne Podobnie do innych inhibitorów enzymu konwertazy angiotensyny, zofenopryl może wykazywać mniejszą skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u osób rasy czarnej niż u innych ras. Inhibitory enzymu konwertazy angiotensyny częściej powodują wystąpienie obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u innych ras.

Ciąża Nie należy rozpoczynać podawania inhibitorów ACE podczas ciąży. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia inhibitorem ACE, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie inhibitorów ACE i, jeśli jest to wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne (patrz punkty 4.3 i 4.6).

HYDROCHLOROTIAZYD

Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z chorobami nerek tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać azotemię. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek mogą wystąpić skutki kumulacji tej substancji czynnej. W przypadku wystąpienia postępującego zaburzenia czynności nerek, na co wskazuje rosnące stężenie azotu pozabiałkowego we krwi, konieczne jest rozważenie celowości stosowania dalszego leczenia, należy rozważyć odstawienie leku moczopędnego.

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub postępującą chorobą wątroby tiazydowe leki moczopędne należy stosować ostrożnie, gdyż niewielkie zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej mogą wywołać śpiączkę wątrobową.

Metabolizm i układ hormonalny Tiazydowe leki moczopędne mogą zaburzać tolerancję glukozy. W takim przypadku konieczna może być modyfikacja dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących (patrz punkt 4.5). W trakcie leczenia tiazydowymi lekami moczopędnymi może dojść do ujawnienia cukrzycy utajonej. W trakcie stosowania tiazydowych leków moczopędnych obserwowano zwiększenie stężenia cholesterolu i triglicerydów we krwi. U niektórych pacjentów tiazydowe leki moczopędne mogą prowadzić do wystąpienia hiperurykemii i (lub) dny moczanowej.

Zaburzenia elektrolitowe Tak jak w przypadku każdego pacjenta leczonego lekami moczopędnymi, w odpowiednich odstępach czasu należy okresowo kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy krwi. Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą powodować zaburzenia gospodarki wodnej lub elektrolitowej (hipokaliemię, hiponatremię i zasadowicę hipochloremiczną). Do objawów ostrzegających zaburzeń wodnych lub elektrolitowych należą suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, niepokój, ból lub kurcze mięśni, zmęczenie mięśni, niedociśnienie tętnicze, skąpomocz, tachykardia i zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności lub wymioty. Chociaż stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może prowadzić do wystąpienia hipokaliemii, jednoczesne podawanie zofenoprylu może zmniejszyć hipokaliemię wywołaną lekiem moczopędnym. Ryzyko wystąpienia hipokaliemii jest największe u pacjentów z marskością wątroby, u pacjentów, u których występuje szybka diureza i u pacjentów, którzy przyjmują doustnie nieodpowiednią ilość elektrolitów lub są leczeni jednocześnie glikokortykosteroidami lub hormonem adrenokortykotropowym (ACTH) (patrz punkt 4.5). Hiponatremia z rozcieńczenia może wystąpić u pacjentów z obrzękami podczas upalnej pogody. W takich przypadkach niedobór jonów chlorkowych jest zazwyczaj łagodny i nie wymaga leczenia. Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, co może spowodować przejściowe i niewielkie zwiększenie stężenia wapnia w surowicy, przy braku innych, znanych zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może być objawem utajonej nadczynności przytarczyc. Tiazydowe leki moczopędne powinny zostać odstawione przed przeprowadzeniem badań czynnościowych przytarczyc. Wykazano, że tiazydowe leki moczopędne zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może doprowadzić do hipomagnezemii.

Toczeń rumieniowaty układowy Istnieją doniesienia o zaostrzeniu lub uaktywnieniu tocznia rumieniowatego układowego w trakcie stosowania tiazydowych leków moczopędnych.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry W dwóch badaniach epidemiologicznych z wykorzystaniem danych z duńskiego krajowego rejestru nowotworów złośliwych stwierdzono zwiększenie ryzyka nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC, ang. non-melanoma skin cancer) [raka podstawnokomórkowego (BCC, ang. basal cell carcinoma) i raka kolczystokomórkowego (SCC, ang. squamous cell carcinoma)] w warunkach zwiększającego się łącznego narażenia organizmu na hydrochlorotiazyd (HCTZ). W mechanizmie rozwoju NMCS mogą odgrywać rolę właściwości fotouczulające HCTZ. Pacjentów przyjmujących HCTZ należy poinformować o ryzyku NMSC i zalecić regularne sprawdzanie, czy na skórze nie pojawiły się nowe zmiany, i szybki kontakt z lekarzem w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek podejrzanych zmian skórnych. Pacjentom należy zalecić podejmowanie możliwych działań zapobiegawczych w celu minimalizacji ryzyka rozwoju nowotworów złośliwych skóry, jak ograniczanie narażania się na działanie światła słonecznego i promieniowania UV, a jeśli to niemożliwe - odpowiednią ochronę. Niepokojące zmiany skórne należy niezwłocznie badać z możliwością wykonania biopsji z oceną histologiczną. U osób, u których w przeszłości występowały NMSC, może być konieczne ponowne rozważenie stosowania HCTZ (patrz również punkt 4.8).

Nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność i jaskra wtórna zamkniętego kąta Sulfonamidy i leki będące pochodnymi sulfonamidów mogą powodować reakcję idiosynkratyczną, wywołującą nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką z ograniczeniem pola widzenia, przejściową krótkowzrocznością i ostrą jaskrę zamkniętego kąta. Objawy obejmują ostry początek zmniejszonej ostrości wzroku lub bólu oka i zwykle występują w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia leczenia. Nieleczona jaskra wtórna zamkniętego kąta może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze przerwanie przyjmowania leku. Konieczne może być rozważenie szybkiego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego, jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane. Czynniki ryzyka rozwoju jaskry wtórnej zamkniętego kąta mogą obejmować historię alergii na sulfonamidy lub penicylinę.

Ostra toksyczność na układ oddechowy Po przyjęciu hydrochlorotiazydu notowano bardzo rzadko poważne przypadki ostrej toksyczności na układ oddechowy, w tym zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS, ang. acute respiratory distress syndrome). Obrzęk płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut do kilku godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Początkowo objawy obejmują duszność, gorączkę, osłabioną czynność płuc i niedociśnienie tętnicze. Jeśli podejrzewa się rozpoznanie ARDS, należy odstawić Zofenil Plus i zastosować odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy podawać pacjentom, u których wcześniej po przyjęciu hydrochlorotiazydu wystąpił ARDS.

Testy antydopingowe Hydrochlorotiazyd, substancja czynna tego produktu leczniczego może dawać dodatni wynik testu antydopingowego.

Inne Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd mogą wystąpić u pacjentów z lub bez alergii czy astmy oskrzelowej w wywiadzie.

W związku ze stosowaniem tiazydowych leków moczopędnych opisywano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło podczas leczenia, zaleca się odstawienie produktu leczniczego. Jeśli ponowne rozpoczęcie podawania produktu będzie konieczne, zaleca się osłanianie ciała przed światłem słonecznym lub sztucznym promieniowaniem UVA.

SKOJARZENIE ZOFENOPRYLU I HYDROCHLOROTIAZYDU

Poza ostrzeżeniami związanymi z poszczególnymi substancjami czynnymi, należy zwrócić uwagę na następujące ostrzeżenia:

Ciąża Zofenil Plus nie jest zalecany w trakcie pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.6).

Pacjenci z niewydolnością nerek Biorąc pod uwagę wpływ zofenoprylu i hydrochlorotiazydu na pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, nie zaleca się podawania Zofenil Plus u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 45 ml/min).

Ryzyko hipokaliemii Skojarzenie inhibitorów ACE z tiazydowymi lekami moczopędnymi nie wyklucza wystąpienia hipokaliemii. Należy wykonywać regularną kontrolę stężenia potasu.

Nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy Ten produkt leczniczy zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

ZOFENOPRYL Leki zwiększające ryzyko obrzęku naczynioruchowego Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sakubitrylu z walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i racekadotrylu, inhibitorów mTOR (np. syrolimusu, ewerolimusu, temsyrolimusu) lub wildagliptyny może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz punkt 4.4).

Nie zaleca się jednoczesnego podawania

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas lub inne leki zwiększające stężenie potasu w surowicy Mimo że stężenie potasu w surowicy zazwyczaj utrzymuje się w granicach normy, u niektórych pacjentów leczonych zofenoprylem może wystąpić hiperkaliemia. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren czy amiloryd), suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas mogą być przyczyną znacznego zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Należy również zachować ostrożność podając zofenopryl jednocześnie z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy, takimi jak trimetoprym i ko-trimoksazol (trimetoprym z sulfametoksazolem), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jak lek moczopędny oszczędzający potas, taki jak amiloryd. Z tego względu, leczenie skojarzone zofenoprylem i wymienionymi wyżej lekami nie jest zalecane. Jeżeli jednoczesne stosowanie tych leków jest wskazane, leki te należy stosować ostrożnie i regularnie monitorować stężenie potasu w surowicy.

Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora angiotensyny II lub aliskiren Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

Jednoczesne podawanie wymaga zachowania ostrożności

Leki moczopędne (diuretyki tiazydowe lub pętlowe) Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych może prowadzić do zmniejszenia objętości płynów wewnątrzustrojowych i powodować ryzyko niedociśnienia podczas rozpoczynania leczenia zofenoprylem (patrz punkt 4.4). Działanie hipotensyjne można zmniejszyć przez odstawienie leku moczopędnego, zwiększenie objętości płynów lub spożycia soli lub przez rozpoczęcie leczenia od małej dawki zofenoprylu.

Leki stosowane do znieczulenia Inhibitory ACE mogą nasilać obniżenie ciśnienia krwi związane z działaniem niektórych leków stosowanych do znieczulenia.

Środki narkotyczne/Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne/Leki przeciwpsychotyczne/ Barbiturany Może wystąpić niedociśnienie ortostatyczne.

Inne leki przeciwnadciśnieniowe (leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, leki blokujące receptory alfa-adrenergiczne, antagoniści kanału wapniowego) Może wystąpić nasilenie działania hipotensyjnego. Należy zachować ostrożność podczas stosowania z nitrogliceryną i innymi azotanami lub lekami rozszerzającymi naczynia.

Cymetydyna Może zwiększać ryzyko działania hipotensyjnego.

Cyklosporyna Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i cyklosporyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Heparyna Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i heparyny może wystąpić hiperkaliemia. Zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w surowicy.

Allopurynol, prokainamid, ogólnoustrojowe kortykosteroidy, leki cytostatyczne i immunosupresyjne Podczas podawania jednocześnie z inhibitorami ACE wzrasta ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości. Dane dotyczące innych inhibitorów ACE wskazują na zwiększenie ryzyka wystąpienia leukopenii podczas ich jednoczesnego stosowania.

Leki przeciwcukrzycowe U osób chorych na cukrzycę inhibitory ACE rzadko mogą nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we krwi insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych jak sulfonylomocznik. W takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwcukrzycowych podczas jednoczesnego leczenia inhibitorami ACE.

Hemodializa z wykorzystaniem wysokoprzepływowych błon dializacyjnych Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktoidalnych.

Sympatykomimetyki Mogą zmniejszać przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE; pacjenci powinni być ściśle monitorowani, aby potwierdzić, że pożądany efekt został osiągnięty.

Leki zobojętniające treść żołądkową Zmniejszają biodostępność inhibitorów ACE.

Pokarm Może spowolniać, ale nie zmienia stopnia wchłaniania zofenoprylu wapniowego.

Leki zawierające sole złota Reakcje przypominające objawy takie jak po podaniu azotanów (objawy rozszerzenia naczyń, w tym zaczerwienienie twarzy, nudności, zawroty głowy i niedociśnienie, które może być bardzo ciężkie) zostały odnotowane częściej u pacjentów po podaniu leków zawierających sole złota (np. aurotiojabłczan sodu) we wstrzyknięciach oraz inhibitorów ACE.

Dodatkowe informacje

Enzymy CYP Brak danych klinicznych dotyczących bezpośrednich interakcji zofenoprylu z innymi lekami metabolizowanymi przy współudziale enzymów CYP. Natomiast wyniki przeprowadzonych badań metabolicznych in vitro wykazały brak istotnych interakcji zofenoprylu z lekami metabolizowanymi z udziałem enzymów CYP.

HYDROCHLOROTIAZYD

Jednoczesne podawanie wymaga zachowania ostrożności

Żywice - cholestyramina i kolestypol W obecności żywic jonowymiennych wchłanianie hydrochlorotiazydu jest zaburzone. Pojedyncze dawki cholestyraminy lub żywic kolestypolowych wiążą hydrochlorotiazyd i zmniejszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego nawet do 85% i 43%, odpowiednio.

Sulfonamidowe leki moczopędne należy przyjmować co najmniej 1 godzinę przed lub 4 do 6 godzin po zażyciu tych leków.

Glikokortykosteroidy, kortykotropina (ACTH), amfoterycyna B (podawana pozajelitowo), karbenoksolon, leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę Podczas jednoczesnego podawania z hydrochlorotiazydem mogą wystąpić nasilone zaburzenia elektrolitowe, szczególnie hipokaliemia.

Sole wapnia Podczas jednoczesnego podawania z tiazydowymi lekami moczopędnymi może wystąpić zwiększone stężenie wapnia w surowicy z powodu zmniejszonego wydalania wapnia.

Glikozydy nasercowe Hipokaliemia lub hipomagnezemia spowodowana tiazydowymi lekami moczopędnymi sprzyja powstawaniu arytmii serca, wywołanej glikozydami naparstnicy.

Leki powodujące występowanie częstoskurczu typu „torsades de pointes” Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania hydrochlorotiazydu i leków mogących powodować częstoskurcz typu „torsades de pointes”, np. niektórych leków przeciwarytmicznych, niektórych leków przeciwpsychotycznych i innych leków, o których wiadomo, że wywołują częstoskurcz typu „torsades de pointes”.

Aminy presyjne (np. noradrenalina) Możliwe osłabienie odpowiedzi na aminy presyjne, ale niewystarczające do wykluczenia ich stosowania z hydrochlorotiazydem.

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) Podczas stosowania z hydrochlorotiazydem działanie niedepolaryzujących leków zwiotczających mięśnie szkieletowe może być nasilone.

Amantadyna Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych spowodowanych przez amantadynę.

Produkty lecznicze stosowane w leczeniu dny (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol) Może okazać się konieczne dostosowanie dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego z moczem, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększyć stężenie kwasu moczowego w surowicy. Może okazać się konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne podawanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.

Dodatkowe informacje Interakcje badań laboratoryjnych: Tiazydowe leki moczopędne mogą zaburzać badania czynności przytarczyc ze względu na ich wpływ na metabolizm wapnia.

SKOJARZENIE ZOFENOPRYLU I HYDROCHLOROTIAZYDU Poza interakcjami związanymi z poszczególnymi substancjami czynnymi, należy zwrócić uwagę na następujące interakcje:

Nie zaleca się jednoczesnego podawania

Lit Jednoczesne stosowanie z tiazydowymi lekami moczopędnymi może zwiększać ryzyko wystąpienia działań toksycznych litu i nasilać już zwiększone przez inhibitory ACE ryzyko działań toksycznych litu.

Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania produktu Zofenil Plus z litem. Jeżeli zastosowanie takiego skojarzenia jest konieczne, należy uważnie kontrolować stężenie litu w surowicy.

Badania kliniczne Tiazydy mogą zmniejszać stężenie PBI (jod związany z białkami) w surowicy, bez objawów zaburzeń czynności tarczycy.

Jednoczesne podawanie wymaga zachowania ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 3 g na dobę) Stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może zmniejszać działanie hipotensyjne inhibitorów ACE oraz tiazydowych leków moczopędnych. Dodatkowo, opisano, że NLPZ i inhibitory ACE wywierają addytywne działanie powodujące zwiększenie stężenia potasu w surowicy i mogą prowadzić do pogorszenia czynności nerek. Takie skutki są zazwyczaj odwracalne i występują zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rzadko może wystąpić ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, takich jak pacjenci w podeszłym wieku lub osoby odwodnione.

Alkohol Alkohol nasila działanie hipotensyjne inhibitorów ACE i hydrochlorotiazydu.

Trimetoprim Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i tiazydowych leków moczopędnych z trimetoprimem zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkalcemii.

Ciąża

Zofenopryl i hydrochlorotiazyd Ze względu na wpływ poszczególnych składników produktu złożonego na ciążę, nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Zofenil Plus w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Przyjmowanie produktu leczniczego Zofenil Plus jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Zofenopryl Nie zaleca się stosowania antagonistów inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie inhibitorów ACE jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży (patrz punkty 4.3. i 4.4). Dane epidemiologiczne odnoszące się do ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające; jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Z wyjątkiem konieczności kontynuowania leczenia inhibitorem ACE, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w ciąży. W przypadku potwierdzenia ciąży należy natychmiast przerwać podawanie inhibitorów ACE i, jeśli jest to wskazane, należy rozpocząć leczenie alternatywne. Narażenie na inhibitor ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje toksyczne działanie na ludzki płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). (Patrz punkt 5.3). Jeśli wystąpiło narażenie na inhibitor ACE od drugiego trymestru ciąży zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki. Noworodki, których matki przyjmowały inhibitory ACE należy ściśle obserwować ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia (patrz punkty 4.3 i 4.4).

Hydrochlorotiazyd

Istnieje ograniczone doświadczenie dotyczące stosowania hydrochlorotiazydu podczas ciąży, szczególnie podczas pierwszego trymestru. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznego mechanizmu działania hydrochlorotiazydu, jego stosowanie podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąży może zaburzać płodowo-łożyskowy przepływ krwi oraz może powodować u płodu i noworodka objawy, takie jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego lub stanu przedrzucawkowego, ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzji łożyska bez korzystnego wpływu na przebieg choroby. Hydrochlorotiazydu nie należy stosować w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego u kobiet w ciąży, z wyjątkiem rzadko występujących sytuacji, gdy inne leczenie nie może być stosowane.

Karmienie piersią Ze względu na brak danych odnośnie stosowania produktu leczniczego Zofenil Plus podczas karmienia piersią nie zaleca się jego stosowania i zaleca się podawanie innych produktów, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania, zwłaszcza podczas karmienia piersią noworodka lub wcześniaka.

Hydrochlorotiazyd Hydrochlorotiazyd przenika do mleka kobiecego w niewielkich ilościach. Tiazydowe leki moczopędne w dużych dawkach powodują intensywną diurezę, mogą hamować wydzielanie mleka. Stosowanie produktu Zofenil Plus podczas karmienia piersią nie jest wskazane. Jeśli Zofenil Plus jest stosowany podczas karmienia piersią, dawka powinna być możliwie najmniejsza.

Nie przeprowadzano badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Zofenil Plus na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn należy jednak brać pod uwagę możliwość wystąpienia senności, zawrotów głowy i uczucia nadmiernego zmęczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których wzięło udział zrandomizowanych 597 pacjentów leczonych zofenoprylem + hydrochlorotiazydem, nie zaobserwowano żadnych specyficznych działań niepożądanych na ten produkt złożony. Działania niepożądane zostały ograniczone do tych, które odnotowano wcześniej podczas przyjmowania zofenoprylu wapniowego lub hydrochlorotiazydu. Częstość występowania działań niepożądanych nie wykazała korelacji z płcią czy wiekiem pacjentów.

Lista działań niepożądanych w formie tabelarycznej Tabela zamieszczona poniżej zawiera wszystkie działania niepożądane, które stwierdzono podczas badań klinicznych, co najmniej możliwie-prawdopodobnie związanych z leczeniem zofenoprylem/hydrochlorothiazydem 30/12,5 mg. Sklasyfikowano je w zależności od układu i uszeregowano w zależności od częstości występowania przyjmując następujące kryteria: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do ≤ 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do ≤ 1/1000); bardzo rzadko (≤ 1/10 000).

Klasyfikacja układów i narządów	Działania niepożądane	Częstość
MedDoA
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Zakażenia	Niezbyt często
	Zapalenie oskrzeli	Niezbyt często
	Zapalenie gardła	Niezbyt często
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania	Hipercholesterolemia	Niezbyt często
	Hiperglikemia	Niezbyt często
	Hiperlipidemia	Niezbyt często
	Hipokaliemia	Niezbyt często
	Hiperkaliemia	Niezbyt często
	Hiperurykemia	Niezbyt często
Zaburzenia układu nerwowego	Zawroty głowy	Często
	Ból głowy	Często
	Senność	Niezbyt często
	Omdlenia	Niezbyt często
	Wzmożone napięcie	Niezbyt często
Zaburzenia psychiczne	Bezsenność	Niezbyt często
Zaburzenia serca	Dusznica bolesna	Niezbyt często
	Migotanie przedsionków	Niezbyt często
	Zawał serca	Niezbyt często
	Kołatanie serca	Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe	Nagłe zaczerwienienie	Niezbyt często
	Niedociśnienie	Niezbyt często
	Nadciśnienie	Niezbyt często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia	Kaszel	Często
	Duszność	Niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit	Nudności	Niezbyt często
	Niestrawność	Niezbyt często
	Zapalenie żołądka	Niezbyt często
	Zapalenie dziąseł	Niezbyt często
	Suchość w jamie ustnej	Niezbyt często
	Ból brzucha	Niezbyt często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Obrzęk naczynioruchowy	Niezbyt często
	Łuszczyca	Niezbyt często
	Trądzik	Niezbyt często
	Suchość skóry	Niezbyt często
	Świąd	Niezbyt często
	Pokrzywka	Niezbyt często
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej	Ból pleców	Niezbyt często
Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Wielomocz	Niezbyt często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Osłabienie	Niezbyt często
	Choroba grypopodobna	Niezbyt często
	Obrzęk obwodowy	Niezbyt często
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi	Zaburzenia erekcji	Niezbyt często
Badania diagnostyczne	Zwiększenie stężenia kreatyniny	Niezbyt często
	Nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątrobowych	Niezbyt często

Dodatkowe informacje dla poszczególnych substancji Podczas leczenia Zofenil Plus mogą wystąpić znane działania niepożądane występujące dla poszczególnych substancji czynnych w monoterapii:

ZOFENOPRYL Najczęściej występujące działania niepożądane, typowe dla inhibitorów ACE, które wystąpiły podczas badań klinicznych u pacjentów leczonych zofenoprylem są następujące:

Klasyfikacja układów i narządów	Działania niepożądane	Częstość
MedDoA
Zaburzenia układu nerwowego	Zawroty głowy	Często
	Ból głowy	Często
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia	Kaszel	Często
Zaburzenia żołądka i jelit	Nudności	Często
	Wymioty	Często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Wysypka	Niezbyt często
	Obrzęk naczynioruchowy	Rzadko
Zaburzenia mięśniowoJszkieletow tkanki łącznej	eKiurcze mięśni	Niezbyt często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Zmęczenie	Często
	Osłabienie	Niezbyt często

Następujące działania niepożądane zostały zaobserwowane w związku z leczeniem inhibitorami ACE:

Zaburzenia krwi i układu chłonnego U kilku pacjentów może wystąpić agranulocytoza i pancytopenia. Istnieją doniesienia o wystąpieniu niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej.

Zaburzenia endokrynologiczne Częstość nieznana, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Bardzo rzadko hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne Rzadko, depresja, zmiana nastroju, zaburzenia snu, stan splątania.

Zaburzenia układu nerwowego Niekiedy parestezje, zaburzenia smaku, zaburzenia równowagi.

Zaburzenia oka Rzadko, niewyraźne widzenie.

Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko, szumy uszne.

Zaburzenia serca Po podaniu inhibitorów ACE opisywano pojedyncze przypadki przyspieszenia czynności serca - tachykardii, uczucia kołatania serca, zaburzeń rytmu, dławicy piersiowej, zawałów mięśnia sercowego, w połączeniu z niedociśnieniem.

Zaburzenia naczyniowe Ciężka hipotonia, występująca po rozpoczęciu leczenia lub po zwiększeniu dawek leku. Występuje zwłaszcza u pacjentów należących do określonych grup ryzyka (patrz Punkt 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania). Mogą ponadto wystąpić takie objawy jak zawroty głowy, uczucie nadmiernego osłabienia, zaburzenia widzenia, którym rzadko mogą towarzyszyć zaburzenia świadomości (omdlenia). Rzadko występuje nagłe zaczerwienienie.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia W rzadkich przypadkach, leki te mogą powodować wystąpienie duszności, zapalenia zatok, nieżyt nosa, zapalenie języka, zapalenie oskrzeli oraz skurcz oskrzeli. Opisywano związek między podawaniem inhibitorów ACE a wystąpieniem obrzęku naczynioruchowego, który u niewielkiej liczby pacjentów obejmował twarz i tkanki jamy ustnej i gardła. W pojedynczych przypadkach obrzęk naczynioruchowy występujący w obrębie górnych dróg oddechowych był przyczyną zgonu na skutek niedrożności dróg oddechowych.

Zaburzenia żołądka i jelit Sporadycznie mogą występować bóle brzucha, biegunka, zaparcia i suchość w ustach. Opisywano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki i niedrożności jelit związanych z podawaniem inhibitorów ACE. Bardzo rzadko obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Opisywano pojedyncze przypadki żółtaczki cholestatycznej i zapalenia wątroby, związanych z podawaniem inhibitorów ACE.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Sporadycznie mogą wystąpić reakcje alergiczne i objawy nadwrażliwości takie jak świąd, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół Lyella), wykwity łuszczycopodobne, łysienie. Objawom tym mogą towarzyszyć gorączka, bóle mięśni, bóle stawów, eozynofilia i (lub) zwiększenie miana przeciwciał przeciwjądrowych. Rzadko występuje nadmierna potliwość.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Sporadycznie mogą występować bóle mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych Może wystąpić lub nasilić się niewydolność nerek. Opisywano przypadki wystąpienia ostrej niewydolności nerek (patrz Punkt 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania). Rzadko występują zaburzenia oddawania moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Rzadko, zaburzenia erekcji.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Bardzo rzadko obrzęki obwodowe i ból w klatce piersiowej.

Badania diagnostyczne Może wystąpić odwracalne po odstawieniu produktu zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi, zwłaszcza w przypadku współistnienia niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca i nadciśnienia naczyniowo-nerkowego. U nielicznych pacjentów opisano obniżenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu, liczby płytek krwi i leukocytów. Ponadto odnotowano zwiększenie stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny w surowicy.

HYDROCHLOROTIAZYD W trakcie stosowania hydrochlorotiazydu w monoterapii odnotowano następujące działania niepożądane:

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy) Częstość nieznana: nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (rak podstawnokomórkowy i rak kolczystokomórkowy skóry). Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry: na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC (patrz również punkty 4.4 i 5.1).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego Leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego.

Zaburzenia układu immunologicznego Reakcja anafilaktyczna.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Jadłowstręt, odwodnienie, dna, cukrzyca, zasadowica metaboliczna, hiperurykemia, zaburzenia elektrolitowe (w tym hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipochloremia, hiperkalcemia), hiperglikemia, hiperamylazemia.

Zaburzenia psychiczne Apatia, stany splątania, depresja, nerwowość, niepokój, zaburzenia snu.

Zaburzenia układu nerwowego Drgawki, zaburzenia świadomości, śpiączka, ból głowy, zawroty głowy, parestezje, porażenie.

Zaburzenia oka Częstość nieznana: nadmierne nagromadzenie płynu między naczyniówką a twardówką, ostra krótkowzroczność, jaskra wtórna zamkniętego kąta. Widzenie na żółto, nieostre widzenie, krótkowzroczność (nasilenie), zmniejszone wydzielanie łez.

Zaburzenia ucha i błędnika Zawroty głowy.

Zaburzenia serca Zaburzenia rytmu serca, kołatanie.

Zaburzenia naczyniowe Hipotonia ortostatyczna, zakrzepica, zatorowość, wstrząs.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Zapalenie płuc, śródmiąższowe choroby płuc, obrzęk płuc. Bardzo rzadko: zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe Suchość w ustach, nudności, wymioty, dyskomfort w okolicy żołądka, biegunka, zaparcia, ból brzucha, niedrożność porażenna, wzdęcia, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Żółtaczka cholestatyczna, zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Świąd, plamica, pokrzywka, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka, skórny toczeń rumieniowaty, martwicze zapalenie naczyń, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Kurcze mięśni, ból mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzenia czynności nerek, ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, glukozuria.

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Zaburzenia wzwodu.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Astenia, gorączka, uczucie zmęczenia, nasilone pragnienie.

Badania diagnostyczne Zmiany w elektrokardiogramie, zwiększenie stężenia cholesterolu we krwi, zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Objawami przedawkowania są: głęboka hipotonia, wstrząs, otępienie, zwolnienie czynności serca, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej i niewydolność nerek.

Leczenie jest objawowe i podtrzymujące. Pacjenta, u którego doszło do przedawkowania leku, należy poddać ścisłej obserwacji szpitalnej, najlepiej w warunkach oddziału intensywnej terapii. Zaleca się częste monitorowanie stężenia elektrolitów i kreatyniny w osoczu. Sposoby leczenia należy dostosować do rodzaju i nasilenia objawów. Jeżeli pacjent trafił do szpitala w krótkim okresie po przedawkowaniu można zastosować metody mające na celu ograniczenie wchłaniania produktu leczniczego, takie jak: płukanie żołądka, podawanie środków adsorbujących i siarczanu sodu. W razie wystąpienia obniżenia ciśnienia, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach z uniesionymi nogami, zwiększyć objętość krwi krążącej oraz/lub rozważyć leczenie angiotensyną II. Bradykardię i inne objawy nadmiernego pobudzenia nerwu błędnego należy leczyć podawaniem atropiny. W razie konieczności należy zastosować elektrostymulację serca. Inhibitory ACE są eliminowane z ustroju podczas hemodializy. Należy jednak unikać stosowania wysokoprzepływowych błon dializacyjnych z poliakronitrylu. Przedawkowanie hydrochlorotiazydu wiąże się ze zmniejszeniem stężenia elektrolitów (hipokaliemia, hipochloremia) oraz odwodnieniem wynikającymi z nadmiernej diurezy. Najczęstszymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi przedawkowania są nudności i senność. Hipokaliemia może powodować skurcze mięśni i (lub) nasilać zaburzenia rytmu serca związane z jednoczesnym podawaniem glikozydów naparstnicy lub niektórych leków przeciwarytmicznych.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Preparaty złożone zawierające inhibitory konwertazy angiotensyny i diuretyki Kod ATC: C09BA15

SKOJARZENIE ZOFENOPRYL/HYDROCHLOROTIAZYD

Zofenil Plus jest produktem złożonym zawierającym zofenopryl, inhibitor enzymu konwertazy angiotensyny oraz hydrochlorotiazyd, tiazydowy lek moczopędny. Obie substancje mają uzupełniające sposoby działania i wywierają addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe.

Zofenopryl jest sulfhydrylowym inhibitorem ACE, który jest zdolny do hamowania aktywności enzymu katalizującego przemianę angiotensyny I do zwężającego naczynia peptydu angiotensyny II, co prowadzi do zmniejszenia aktywności wazopresyjnej (działania kurczącego mięśniówkę naczyń krwionośnych) i do zahamowania wydzielania aldosteronu. Drugie z wymienionych działań może powodować zwiększenie stężenia potasu w surowicy, przy jednoczesnej utracie sodu i wody. Przerwanie ujemnego sprzężenia zwrotnego angiotensyny II na wydzielanie reniny powoduje zwiększenie aktywności reninowej osocza. Mechanizm działania zofenoprylu obniżający ciśnienie tętnicze to w głównej mierze efekt zahamowania czynności układu renina – angiotensyna – aldosteron. Inhibitor ACE jest identyczny z kinazą II, enzymem, który powoduje rozkład bradykininy, która jest silnym wazodylatacyjnie peptydem, który wydaje się odgrywać rolę w działaniu terapeutycznym inhibitorów ACE.

Hydrochlorotiazyd jest tiazydowym lekiem moczopędnym, który wpływa na wchłanianie zwrotne elektrolitów w kanalikach nerkowych krętych dalszych. Hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków w moczu w przybliżeniu w podobnych ilościach. Zwiększonemu wydalaniu sodu z moczem może towarzyszyć utrata potasu i wodorowęglanów. Prawdopodobnie poprzez blokadę układu renina – angiotensyna – aldosteron jednoczesne podawanie zofenoprylu zapobiega utracie potasu powodowanej przez tiazydowe leki moczopędne. W przypadku stosowania hydrochlorotiazydu, działanie moczopędne rozpoczyna się po 2 godzinach, a maksymalny efekt zostaje osiągnięty po około 4 godzinach; działanie utrzymuje się przez 6-12 godzin.

Inne informacje Dwa duże randomizowane, kontrolowane badania kliniczne ONTARGET (ang. ONgoing Telmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) badały jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistami receptora angiotensyny II. Badanie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową. Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia, w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek oraz/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymującej aliskiren w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek) względem grupy placebo.

Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry: na podstawie danych dostępnych z badań epidemiologicznych stwierdzono związek między łączną dawką HCTZ a występowaniem NMSC. W jednym z badań uczestniczyło 71 533 osób z BCC i 8 629 osób z SCC, które porównywano z grupami kontrolnymi z tej samej populacji obejmującymi odpowiednio 1 430 833 i 172462 osoby. Duży stopień narażenia na HCTZ (łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze skorygowanym OR dla BCC rzędu 1,29 (95 % CI: 1,23-1,35), a dla SCC rzędu 3,98 (95 % CI: 3,68-4,31). Stwierdzono wyraźną zależność między łączną dawką a skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC. W innym badaniu wykazano możliwy związek stopnia narażenia na HCTZ z występowaniem nowotworów złośliwych warg (SCC): w badaniu porównywano 633 przypadki nowotworów złośliwych warg i 63 067 osób z tej samej populacji tworzących grupę kontrolną z zastosowaniem strategii jednoczesnego zbioru ryzyka. Stwierdzono zależność między łączną dawką a odpowiedzią ze skorygowanym OR rzędu 2,1 (95 % CI: 1,7-2,6), które wzrastało do OR 3,9 (3,0-4,9) w przypadku dużego stopnia narażenia (~25 000 mg) i OR 7,7 (5,7-10,5) dla największych łącznych dawek (~100 000 mg) (patrz również punkt 4.4).

5.2 Farmakokinetyka

Równoczesne podawanie zofenoprylu i hydrochlorotiazydu ma niewielki wpływ lub nie wpływa na dostępność biologiczną żadnej z tych czynnych substancji. Produkt złożony w postaci tabletki jest biorównoważny równoczesnemu podaniu oddzielnych składników produktu.

ZOFENOPRYL Zofenopryl jest prekursorem leku, aktywnym inhibitorem jest wolna pochodna sulfhydrylowa, zofenoprylat, powstająca w wyniku hydrolizy tioestrowej.

Wchłanianie Zofenopryl po podaniu doustnym wchłania się szybko i całkowicie, po czym niemal w całości ulega konwersji do zofenoprylatu, który osiąga najwyższe stężenie we krwi po 1,5 godziny od doustnego podania zofenoprylu. Właściwości farmakokinetyczne po podaniu pojedynczej dawki od 10 do 80 mg zofenoprylu wapniowego mają charakter liniowy. Przy podaży od 15 do 60 mg zofenoprylu wapniowego przez okres 3 tygodni nie stwierdzono objawów świadczących o kumulacji leku. Obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym zmniejsza szybkość, ale nie wpływa na stopień wchłaniania, pole pod krzywą jest niemal identyczne w przypadku przyjmowania leku na czczo i po posiłku.

Dystrybucja W pomiarach ex vivo wykonanych po podaniu dawki znakowanej radioaktywnie zofenoprylu wapniowego stwierdzono, że około 88% krążącego izotopu radioaktywnego uległo związaniu z białkami osocza, a całkowita objętość dystrybucji dla stanu ustalonego wynosi 96 litrów.

Metabolizm Po podaniu u ludzi znakowanego radioaktywnie zofenoprylu wapniowego zidentyfikowano w moczu osiem metabolitów, odpowiadających za 76% aktywności promieniotwórczej wydalanej w moczu. Głównym metabolitem jest zofenoprylat (22%), który ulega następnie dalszym przemianom na różnych szlakach metabolicznych, między innymi ulega sprzężeniu z glukuronidem (17%), cyklizacji i sprzężeniu z glukuronidem (13%), sprzężeniu z cysteiną (9%) oraz S-metylacji grupy tiolowej (8%).

Eliminacja Znakowany radioaktywnie zofenoprylat podany dożylnie ulega wydaleniu z moczem (76%) i w kale (16%), natomiast po doustnym podaniu znakowanego radioaktywnie zofenoprylu wapniowego z moczem zostało wydalone 69%, a w kale 26% izotopów radioaktywnych, co wskazuje na podwójną drogę eliminacji leku (przez nerki i wątrobę). Okres półtrwania zofenoprylatu wynosi 5,5 godziny, a klirens całkowity po podaniu doustnym zofenoprylu wapniowego wynosi 1300 ml/min.

Właściwości farmakokinetyczne u szczególnych grup pacjentów

Właściwości farmakokinetyczne u pacjentów w podeszłym wieku U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki leku.

Właściwości farmakokinetyczne w zaburzeniach czynności nerek Na podstawie porównania podstawowych właściwości farmakokinetycznych zofenoprylatu po podaniu doustnym znakowanego radioaktywnie zofenoprylu wapniowego, stwierdzono, że u pacjentów z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny od 45 do 90 ml/min) prędkość eliminacji zofenoprylu jest taka sama jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny > 90 ml/min). U pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek (od 7 do 44 ml/min), współczynnik eliminacji ulega zmniejszeniu do 50% wartości prawidłowych. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, leczonych hemodializami lub dializami otrzewnowymi szybkość eliminacji leku wynosi 25% wartości prawidłowych.

Właściwości farmakokinetyczne w zaburzeniach czynności wątroby W przypadku pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby, po podaniu pojedynczej dawki znakowanego radioaktywnie zofenoprylu wapniowego wartości Cmax i Tmax dla zofenoprylatu były podobne do stwierdzanych u osób zdrowych. Jednak u osób z marskością wątroby wartości pola pod krzywą około dwukrotnie przewyższały wartości występujące u osób zdrowych. Z tego względu należy przyjąć, że w przypadku pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby dawkę początkową produktu leczniczego Zofenil Plus należy zmniejszyć o połowę w stosunku do dawek podawanych osobom z prawidłową czynnością wątroby. Brak danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych dla zofenoprylatu i zofenoprylu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Z tego powodu podawanie zofenoprylu w tej grupie pacjentów jest przeciwwskazane.

HYDROCHLOROTIAZYD

Wchłanianie Po podaniu doustnym hydrochlorotiazyd wchłania się dobrze (65 do 75%). Stężenie hydrochlorotiazydu w osoczu jest liniowo zależne od podanej dawki. Wchłanianie hydrochlorotiazydu zależy od czasu pasażu jelitowego: rośnie gdy pasaż jelitowy jest wolny, na przykład gdy lek zostanie podany w trakcie posiłku. Gdy stężenie leku w osoczu oznaczano przez co najmniej 24 godziny, stwierdzono, że okres półtrwania hydrochlorotiazydu w osoczu wahał się w zakresie od 5,6 do 14,8 godzin, natomiast maksymalne stężenie w osoczu obserwowano między 1. a 5. godziną po podaniu leku.

Dystrybucja Tiazydy są szeroko dystrybuowane w płynach ustrojowych i dobrze wiążą się z białkami osocza (92 %), szczególnie z albuminą, podstawione cząsteczki są najbardziej wiązane. Powoduje to zmniejszenie klirensu nerkowego niż poprzednie związki i przedłuża okres działania. Nie wykazano związku pomiędzy stężeniem hydrochlorotiazydu w osoczu, a stopniem zmniejszenia ciśnienia tętniczego.

Eliminacja Hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie przez nerki. W ciągu 3-6 godzin po doustnym podaniu hydrochlorotiazydu, ponad 95% podanej dawki hydrochlorotiazydu pojawia się w postaci niezmienionej w moczu. U pacjentów z chorobami nerek stężenie hydrochlorotiazydu w osoczu jest podwyższone a okres półtrwania w fazie eliminacji jest wydłużony. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko, ale nie przenika przez barierę krew – mózg.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Skojarzenie zofenoprylu i hydrochlorotiazydu nie ujawniło żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka dotyczącego badań ostrej toksyczności, toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności. Badania nad toksycznym wpływem skojarzenia zofenoprylu i hydrochlorotiazydu na zdolności rozrodcze u szczurów i królików nie wykazały działania teratogennego. Jednak, w czasie ciąży u szczurów i królików skojarzenie zofenoprylu i hydrochlorotiazydu znacznie zwiększało toksyczność dla matek wywołaną przez sam zofenopryl.

Badania dotyczące rakotwórczości ze skojarzeniem zofenoprylu i hydrochlorotiazydu nie zostały przeprowadzone. Badania dotyczące rakotwórczości przeprowadzone na myszach i szczurach z samym zofenoprylem nie ujawniły działania rakotwórczego.

Dane niekliniczne z hydrochlorotiazydem wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.

6.1 Substancje pomocnicze

Rdzeń tabletki: Celuloza mikrokrystaliczna Laktoza jednowodna Skrobia kukurydziana Hypromeloza Krzemionka koloidalna bezwodna Magnezu stearynian

Otoczka: Opadry Pink 02B24436 o składzie: Hypromeloza Tytanu dwutlenek (E 171) Makrogol 400 Żelaza tlenek czerwony (E 172) Makrogol 6000

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30ºC.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVDC/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku. Opakowania zawierające 14, 28, 30, 50, 56, 90 lub 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań.

7. Podmiot odpowiedzialny

Menarini International Operations Luxembourg S.A. 1, Avenue de la Gare L-1611 Luxembourg Luksemburg

8. Numer pozwolenia

Pozwolenie nr: 21280

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

/DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 24.06.2013/10.04.2018

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

12/2021