Atazanawir

Inhibitor proteazy HIV, azapeptydowy; należy do leków przeciwwirusowych do stosowania ogólnego, grupa inhibitorów proteazy, kod ATC J05AE08. Wybiórczo hamuje swoiste dla wirusa przetwarzanie białek Gag-Pol w komórkach zakażonych HIV-1, zapobiegając tworzeniu dojrzałych wirionów i zakażaniu kolejnych komórek. Selektywny, kompetycyjny, odwracalny inhibitor proteazy HIV-1; zaburza tworzenie niezbędnych białek wirusowych, przez co stają się one niezdolne do zakażania innych komórek. Aktywność przeciwwirusowa: in vitro wykazuje działanie przeciw HIV-1 (wobec wszystkich badanych szczepów) oraz przeciw HIV-2 w hodowlach komórkowych. Oporność: rozwija się szybko, gdy inhibitory proteazy HIV stosuje się w monoterapii, dlatego kojarzy się je z innymi lekami przeciwretrowirusowymi; między inhibitorami proteazy HIV może występować różnego stopnia oporność krzyżowa. U wcześniej nieleczonych pacjentów otrzymujących niewspomagany atazanawir podstawową substytucją oporności jest I50L, czasem w skojarzeniu z A71V, przy poziomach oporności w zakresie 3,5–29-krotnym, bez oporności krzyżowej na inne inhibitory proteazy.

Leczenie zakażenia wirusem HIV-1 w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi, podawany z małą dawką rytonawiru. W postaci kapsułek u dorosłych i dzieci w wieku 6 lat i starszych; w postaci proszku doustnego u dzieci w wieku co najmniej 3 miesięcy i o masie ciała co najmniej 5 kg. U pacjentów wcześniej leczonych wybór powinien być oparty na ocenie indywidualnej oporności wirusowej i historii leczenia danego pacjenta. Nie można oczekiwać korzyści u pacjentów ze szczepami wirusa opornymi na wiele inhibitorów proteaz (≥4 mutacje charakterystyczne dla inhibitorów proteaz).

Terapię powinien inicjować lekarz z doświadczeniem w leczeniu zakażenia HIV. Leczenie powinien rozpoczynać lekarz doświadczony w terapii zakażeń HIV. Dorośli: zalecana dawka wynosi 300 mg raz na dobę wraz z rytonawirem 100 mg raz na dobę i z posiłkiem; rytonawir stosowany jest jako środek przyspieszający farmakokinetykę atazanawiru. Dzieci i młodzież (6–18 lat, masa ciała ≥15 kg): dawkę w postaci kapsułek ustala się zależnie od masy ciała; nie powinna ona przekraczać dawki zalecanej dla dorosłych; kapsułki muszą być podawane z rytonawirem w czasie posiłku. Wg schematu masy ciała: od 15 do 35 kg – 200 mg atazanawiru z rytonawirem 100 mg; co najmniej 35 kg – 300 mg atazanawiru z rytonawirem 100 mg. Dzieci (≥3 miesiące, masa ciała ≥5 kg) – postać proszku doustnego: dawkę atazanawiru w postaci proszku doustnego i rytonawiru ustala się zależnie od masy ciała; proszek doustny musi być stosowany z rytonawirem i podawany z pokarmem. Schemat masy ciała: co najmniej 5 do mniej niż 15 kg – 200 mg (4 saszetki po 50 mg) z rytonawirem 80 mg (roztwór doustny); co najmniej 15 do mniej niż 35 kg – 250 mg (5 saszetek) z rytonawirem 80 mg (roztwór doustny); co najmniej 35 kg – 300 mg (6 saszetek) z rytonawirem 100 mg (roztwór doustny lub kapsułka/tabletka). Zaleca się zmianę leczenia z postaci proszku doustnego na kapsułki, gdy tylko pacjent będzie w stanie stale połykać kapsułki. Zamiana postaci może wymagać zmiany dawki. Zaburzenia czynności nerek: nie ma konieczności dostosowania dawkowania; u pacjentów poddawanych hemodializie nie zaleca się stosowania atazanawiru z rytonawirem. Zaburzenia czynności wątroby: stosowany z zachowaniem ostrożności w łagodnych zaburzeniach czynności wątroby; nie wolno stosować z rytonawirem u pacjentów z zaburzeniami o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. W razie wycofania rytonawiru z pierwotnego schematu wzmocnionego: można kontynuować leczenie niewzmocnionym atazanawirem u pacjentów z łagodnym zaburzeniem czynności wątroby w dawce 400 mg, a u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem w zmniejszonej dawce 300 mg raz na dobę z posiłkiem; nie wolno stosować niewzmocnionego atazanawiru u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby. Ciąża – II i III trymestr: dawka 300 mg z rytonawirem 100 mg może nie zapewnić wystarczającej ekspozycji na atazanawir, zwłaszcza gdy działanie leku lub całego schematu może być upośledzone z powodu oporności. Ze względu na ograniczone dane i zmienność osobniczą można rozważyć monitorowanie stężenia leku (TDM) w celu zapewnienia odpowiedniej ekspozycji. Dalszego zmniejszenia ekspozycji należy się spodziewać przy jednoczesnym stosowaniu leków zmniejszających ekspozycję (np. tenofowir dizoproksylu lub antagoniści receptora H2). W razie konieczności stosowania tenofowiru dizoproksylu lub antagonisty receptora H2 można rozważyć zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg z rytonawirem 100 mg oraz monitorowanie stężenia leku. Nie zaleca się stosowania atazanawiru z rytonawirem u pacjentek w ciąży otrzymujących jednocześnie tenofowir dizoproksylu i antagonistę receptora H2. Okres poporodowy: po możliwym zmniejszeniu ekspozycji w II i III trymestrze ekspozycja na atazanawir może wzrosnąć w ciągu dwóch pierwszych miesięcy po porodzie, dlatego pacjentki po porodzie należy ściśle monitorować pod kątem działań niepożądanych. Zalecenia dawkowania po porodzie są takie same jak dla pacjentek nie będących w ciąży, w tym co do jednoczesnego stosowania leków wpływających na ekspozycję na atazanawir. Dzieci poniżej 3 miesięcy: nie należy stosować ze względów bezpieczeństwa, uwzględniając zwłaszcza ryzyko żółtaczki jąder podkomorowych mózgu. Sposób podawania: podanie doustne; kapsułki połyka się w całości. Postać proszku doustnego: przyjmowana z pokarmem (np. musem jabłkowym lub jogurtem) lub z napojami (mlekiem, mlekiem modyfikowanym lub wodą) u niemowląt potrafiących pić z kubka. U młodszych niemowląt (w wieku poniżej 6 miesięcy), które nie jedzą jeszcze stałych pokarmów ani nie piją z kubka, proszek doustny miesza się z mlekiem modyfikowanym i podaje za pomocą strzykawki doustnej. Nie zaleca się podawania z mlekiem modyfikowanym w butelce niemowlęcej ze względu na ryzyko nieprzyjęcia całej dawki.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężka niewydolność wątroby - umiarkowana niewydolność wątroby przy jednoczesnym stosowaniu z rytonawirem - skojarzenie z symwastatyną lub lowastatyną - skojarzenie z syldenafilem stosowanym w płucnym nadciśnieniu tętniczym - skojarzenie z ryfampicyną - skojarzenie z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4 (m.in. kwetiapina, lurazydon, alfuzosyna, astemizol, terfenadyna, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, beprydyl, triazolam, doustny midazolam, lomitapid, alkaloidy sporyszu) - skojarzenie z silnymi induktorami CYP3A4 (m.in. ryfampicyna, ziele dziurawca, apalutamid, enkorafenib, iwosydenib, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina) - skojarzenie z grazoprewirem, w tym z ustaloną dawką elbaswiru i grazoprewiru - skojarzenie z ustaloną dawką glekaprewiru i pibrentaswiru Ostrożnie: - poważne choroby wątroby (nieustalone bezpieczeństwo i skuteczność) - przewlekłe zapalenie wątroby typu B lub C (zwiększone ryzyko ciężkich hepatotoksycznych działań niepożądanych) - wcześniejsze zaburzenia czynności wątroby, w tym czynne przewlekłe zapalenie wątroby - pacjenci poddawani hemodializie (stosowanie niezalecane) - przewlekła choroba nerek (związana ze skumulowanym narażeniem na atazanawir z rytonawirem) - kamica nerkowa, niekiedy z ostrą niewydolnością nerek - kamica żółciowa - wcześniejsze zaburzenia przewodnictwa (blok przedsionkowo-komorowy drugiego lub wyższego stopnia albo złożony blok odnogi pęczka Hisa) - czynniki ryzyka wydłużenia odstępu QT (bradykardia, wrodzone wydłużenie QT, zaburzenia elektrolitowe) oraz jednoczesne leki wydłużające QT - jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp PR - hemofilia typu A i B (ryzyko nasilenia krwawień) - skłonność do reakcji skórnych, w tym zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i DRESS - ponowne leczenie po wystąpieniu SJS lub DRESS związanego z atazanawirem (przeciwwskazane) - ciąża przy stosowaniu bez rytonawiru (ryzyko suboptymalnej ekspozycji) - jednoczesne stosowanie z indynawirem (niezalecane) - jednoczesne stosowanie z atorwastatyną (niezalecane) - skojarzenie z newirapiną lub efawirenzem (niezalecane) - jednoczesne stosowanie z lekami indukującymi CYP3A4 (niezalecane) - inhibitory PDE5 w leczeniu zaburzeń erekcji (syldenafil, tadalafil, wardenafil) z ryzykiem niedociśnienia, zaburzeń widzenia i priapizmu - skojarzenie z worykonazolem przy schemacie z rytonawirem (niezalecane) - jednoczesne stosowanie z flutykazonem lub innymi glikokortykosteroidami metabolizowanymi przez CYP3A4 (ryzyko zespołu Cushinga i zahamowania kory nadnerczy) - jednoczesne stosowanie z salmeterolem (ryzyko sercowo-naczyniowe, niezalecane) - jednoczesne stosowanie z inhibitorami pompy protonowej (niezalecane) - hormonalne środki antykoncepcyjne z progestagenami innymi niż norgestimat lub noretyndron (należy unikać) - dzieci i młodzież (częstsze bezobjawowe wydłużenie odstępu PR oraz bezobjawowy blok przedsionkowo-komorowy) - fenyloketonuria (postać proszku doustnego zawiera aspartam będący źródłem fenyloalaniny)

Bardzo często: nudności, biegunka oraz żółtaczka; przy schematach zawierających atazanawir i jeden lub więcej leków z grupy NRTI opisywano nudności (20%), biegunkę (10%) i żółtaczkę (13%). W skojarzeniu atazanawiru z rytonawirem częstość żółtaczki wynosiła 19%; w większości przypadków pojawiała się ona w okresie od kilku dni do kilku miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Zaburzenia żołądka i jelit – często: wymioty, biegunka, bóle brzucha, nudności, niestrawność; niezbyt często: zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie w obrębie jamy brzusznej, aftowe zapalenie jamy ustnej, wiatry, suchość w jamie ustnej. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – często: żółtaczka; niezbyt często: zapalenie wątroby, kamica żółciowa, zastój żółci; rzadko: powiększenie wątroby i śledziony (hepatosplenomegalia), zapalenie woreczka żółciowego. Zaburzenia oka – często: zażółcenie twardówki. Zaburzenia układu nerwowego – często: bóle głowy; niezbyt często: neuropatia obwodowa, omdlenia, amnezja, zawroty głowy, senność, zaburzenia smaku. Zaburzenia psychiczne – niezbyt często: depresja, splątanie, lęk, bezsenność, zaburzenia snu, niezwykłe sny. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania – niezbyt często: zmniejszenie masy ciała, zwiększenie masy ciała, anoreksja, zwiększenie apetytu. Zaburzenia układu immunologicznego – niezbyt często: nadwrażliwość. Zaburzenia serca – niezbyt często: torsade de pointes; rzadko: wydłużenie odstępu QTc, obrzęki, kołatanie serca. Zaburzenia naczyniowe – niezbyt często: nadciśnienie tętnicze. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia – niezbyt często: duszność. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – często: wysypka; niezbyt często: rumień wielopostaciowy, toksyczne wykwity skórne, zespół wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS), obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, łysienie, świąd; rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, wysypka pęcherzykowo-grudkowa, wyprysk, rozszerzenie naczyń krwionośnych. W okresie pierwszych 3 tygodni leczenia mogą wystąpić wysypki, zwykle plamkowo-grudkowe, o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej – niezbyt często: zanik mięśni, bóle stawów, bóle mięśni; rzadko: miopatia. Zaburzenia nerek i dróg moczowych – niezbyt często: kamica nerkowa, krwiomocz, białkomocz, częstomocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, przewlekła choroba nerek; rzadko: ból nerek. Przewlekłą chorobę nerek zgłaszano w okresie nadzoru po wprowadzeniu do obrotu; w prospektywnym badaniu obserwacyjnym u pacjentów z wyjściowo prawidłową wartością eGFR wykazano związek między zwiększoną częstością jej występowania a łącznym narażeniem na atazanawir i rytonawir. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi – niezbyt często: powiększenie gruczołów sutkowych u mężczyzn (ginekomastia). Zaburzenia ogólne – często: zmęczenie; niezbyt często: ból w klatce piersiowej, złe samopoczucie, gorączka, astenia; rzadko: zaburzenia chodu. Reakcje związane z odbudową układu odpornościowego: u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności na początku złożonej terapii przeciwretrowirusowej może dojść do reakcji zapalnych lub mogą wystąpić niewywołujące objawów lub śladowe patogeny oportunistyczne. Zgłaszano także choroby autoimmunologiczne (takie jak choroba Gravesa-Basedowa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby), które mogą się ujawnić dopiero wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Martwica kości: odnotowywana głównie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowaną chorobą spowodowaną przez HIV lub poddanych długotrwałemu, skojarzonemu leczeniu przeciwretrowirusowemu (CART), o częstości nieznanej. Podczas leczenia przeciwretrowirusowego może zwiększyć się masa ciała oraz stężenie lipidów i glukozy we krwi. Nieprawidłowości laboratoryjne: najczęściej opisywanym odchyleniem było zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej, głównie bilirubiny pośredniej (niezwiązanej) (87%, stopień 1, 2, 3 lub 4). Zwiększenie stopnia 3. lub 4. zanotowano u 37% pacjentów (6% stopień 4). U leczonych wcześniej atazanawirem z rytonawirem przez średnio 95 tygodni zwiększenie bilirubiny całkowitej stopnia 3. i 4. wystąpiło u 53% pacjentów, a u wcześniej nieleczonych (mediana 96 tygodni) u 48%. Innymi klinicznie istotnymi odchyleniami stopnia 3. lub 4. u co najmniej 2% pacjentów były: zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (7%), aminotransferazy alaninowej (AlAT) (5%), zmniejszenie liczby granulocytów obojętnochłonnych (5%), zwiększenie aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) (3%) i lipazy (3%). U 2% pacjentów występowało równoczesne zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT i AspAT) stopnia 3. do 4. oraz bilirubiny całkowitej stopnia 3. do 4. Dzieci i młodzież: profil bezpieczeństwa był ogólnie podobny do obserwowanego u dorosłych; u dzieci stwierdzono bezobjawowy blok przedsionkowo-komorowy stopnia pierwszego (23%) i stopnia drugiego (1%). Najczęstszym odchyleniem laboratoryjnym było zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej (≥2,6 raza GGN, stopień 3-4), które wystąpiło u 45% pacjentów. U dzieci otrzymujących postać proszku doustnego najczęstszymi odchyleniami było zwiększone stężenie bilirubiny całkowitej (≥2,6 x GGN, stopnia 3.-4.; 16%) oraz zwiększona aktywność amylazy (stopnia 3.-4.; 33%), zwykle niezwiązana z zaburzeniem czynności trzustki. Zwiększenie aktywności AlAT zgłaszano częściej u dzieci i młodzieży niż u dorosłych. Pacjenci ze współistniejącym zakażeniem HBV i (lub) HCV: częściej występowało u nich zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych niż u pacjentów bez przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby, natomiast nie obserwowano różnic w częstości występowania zwiększenia stężenia bilirubiny. Dodatkowo, dla tej klasy leków opisywano: zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej, bóle mięśni, zapalenie mięśni i rzadko rabdomiolizę, szczególnie w skojarzeniu z analogami nukleozydowymi. Atazanawir może wydłużać odstęp PR w EKG; u części pacjentów opisywano bezobjawowy blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia. Opisywano zaburzenia metaboliczne, takie jak insulinooporność, hiperglikemia i hiperlaktatemia, przy czym atazanawir nie wydaje się mieć niekorzystnego wpływu na stężenia lipidów.

Duża liczba danych dotyczących stosowania atazanawiru u kobiet w ciąży (ponad 2000 ukończonych ciąż) wskazuje, że atazanawir nie zwiększa ryzyka wad rozwojowych; badania na zwierzętach również nie wykazują szkodliwego wpływu na reprodukcję. Stosowanie z rytonawirem w czasie ciąży można rozważyć jedynie wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko. W badaniu klinicznym z podaniem atazanawiru z rytonawirem (300/100 mg lub 400/100 mg) w skojarzeniu z zydowudyną i lamiwudyną 41 kobietom w czasie drugiego i trzeciego trymestru ciąży obserwowano hiperbilirubinemię matczyną: sześć z 20 kobiet (30%) w grupie 300/100 mg i 13 z 21 kobiet (62%) w grupie 400/100 mg miało hiperbilirubinemię stopnia 3. lub 4. Nie stwierdzono przypadków kwasicy mleczanowej. Wśród 40 obserwowanych niemowląt otrzymujących profilaktyczne leczenie przeciwretrowirusowe bez atazanawiru, z ujemnym wynikiem HIV-1 DNA, troje z 20 niemowląt (15%) matek leczonych dawką 300/100 mg i czworo z 20 niemowląt (20%) matek leczonych dawką 400/100 mg miało hiperbilirubinemię stopnia 3. lub 4. Nie stwierdzono objawów patologicznej żółtaczki, a sześć z 40 niemowląt otrzymało fototerapię przez maksymalnie 4 dni. Nie stwierdzono przypadku żółtaczki jąder podkorowych mózgu u noworodków. Nie wiadomo, czy atazanawir z rytonawirem podawany matce w okresie ciąży może nasilać fizjologiczną hiperbilirubinemię i prowadzić do żółtaczki jąder podstawy mózgu (kernicterus) u noworodków i niemowląt. W okresie przed porodem należy rozważyć dodatkową obserwację. Laktacja: przeciwwskazany – atazanawir jest wykrywany w mleku ludzkim; w celu uniknięcia przeniesienia wirusa HIV na niemowlę zaleca się, by kobiety zakażone wirusem HIV nie karmiły niemowląt piersią. Płodność: w nieklinicznym badaniu na szczurach atazanawir zmieniał cykl rujowy bez wpływu na kojarzenie lub płodność.

Podczas stosowania schematów leczenia zawierających atazanawir opisywano występowanie zawrotów głowy.

Wchłanianie: po podaniu doustnym Cmax osiągane jest po około 2,5 godziny; w schemacie bez rytonawiru czas do Cmax wynosił około 2,0 godzin. Farmakokinetyka ma charakter nieliniowy. Wpływ pokarmu: przyjmowanie z posiłkiem zwiększa biodostępność i minimalizuje zmienność parametrów farmakokinetycznych. Podanie z lekkim posiłkiem zwiększa AUC o 33% oraz Cmax i 24-godzinne stężenie o 40% w stosunku do podania na czczo. Posiłek bogatotłuszczowy nie wpływa na AUC, a Cmax stanowi 11% wartości uzyskiwanych na czczo; 24-godzinne stężenie zwiększa się o około 33% na skutek opóźnionego wchłaniania, z medianą Tmax rosnącą z 2,0 do 5,0 godzin. Dystrybucja: wiązanie z białkami surowicy wynosi około 86% w zakresie stężeń 100–10 000 ng/ml. Podobnie wiąże się z kwaśną alfa-1-glikoproteiną (89%) i albuminą (86%). Przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i nasienia. Metabolizm: metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 do utlenionych metabolitów. Metabolity są wydalane z żółcią w postaci wolnej lub jako glukuroniany; szlakami o mniejszym znaczeniu są N-dealkilacja i hydroliza. W osoczu obecne są dwa metabolity o drugorzędnym znaczeniu, przy czym in vitro żaden z nich nie wykazuje aktywności przeciwwirusowej. Eliminacja: po pojedynczej dawce 400 mg znakowanej 14C 79% radioaktywności odzyskiwano z kałem, a 13% z moczem; lek w postaci niezmienionej stanowił około 20% dawki w kale i 7% w moczu. Średni okres półtrwania w stanie stacjonarnym wynosił 12 godzin po dawce 300 mg z rytonawirem 100 mg raz na dobę z lekkim posiłkiem. Zaburzenia czynności nerek: eliminacja nerkowa niezmienionego atazanawiru u osób zdrowych wynosiła około 7% dawki. U dorosłych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w tym poddawanych hemodializie, badano atazanawir bez rytonawiru po wielokrotnym podaniu dawki 400 mg raz na dobę; wyniki sugerują, że u pacjentów dializowanych parametry farmakokinetyczne były zmniejszone o 30–50% w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek. Zwykle nie jest konieczne dostosowanie dawki doustnej w niewydolności nerek; u pacjentów nieleczonych wcześniej poddawanych hemodializie zaleca się atazanawir 300 mg raz na dobę z rytonawirem 100 mg raz na dobę, natomiast u pacjentów wcześniej leczonych poddawanych hemodializie atazanawir nie powinien być stosowany. Zaburzenia czynności wątroby: atazanawir jest metabolizowany i eliminowany głównie przez wątrobę. Po pojedynczej dawce 400 mg bez rytonawiru u osób z zaburzeniami czynności wątroby od umiarkowanych do ciężkich (klasa B i C wg Childa-Pugha) średnie AUC(0–∞) było o 42% większe niż u osób zdrowych, a średni okres półtrwania wynosił 12,1 godziny wobec 6,4 godziny. Należy spodziewać się zwiększenia stężeń atazanawiru (z rytonawirem lub bez) u pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Jest przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności wątroby, a w skojarzeniu z rytonawirem także w umiarkowanej niewydolności wątroby. W łagodnych chorobach wątroby wymaga ostrożności i monitorowania aktywności enzymów wątrobowych. Dawkowanie doustne bez rytonawiru u pacjentów nieleczonych wcześniej: w łagodnej niewydolności (klasa A wg Childa-Pugha) stosować ostrożnie bez swoistej redukcji dawki; w umiarkowanej (klasa B) 300 mg na dobę; w ciężkiej (klasa C) nie zalecany. Płeć, wiek, rasa: nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic farmakokinetycznych zależnych od wieku lub płci. Populacyjne badania farmakokinetyczne nie wykazały wpływu rasy. Dzieci i młodzież: u młodszych dzieci obserwowano tendencję do większego wydalania w przeliczeniu na masę ciała oraz większy wskaźnik rozpiętości stężeń, jednak po zalecanych dawkach oczekuje się ekspozycji (Cmin, Cmax, AUC) podobnej jak u dorosłych. Ciąża: maksymalne stężenia i AUC atazanawiru są o około 26–40% większe w okresie poporodowym (4–12 tygodni) niż u zakażonych HIV pacjentek niebędących w ciąży, a stężenia minimalne około 2-krotnie większe.