Monografia substancji czynnej
Balsam peruwiański
Balsamum peruvianum
Monografia
Balsam peruwiański – patologiczna wydzielina pozyskiwana z drzewa woniawiec balsamowy (Myroxylon balsamum) odmiany pereire, powstająca pod wpływem kaleczenia kory pni i opalania miejsc zranionych. W składzie: mieszanina estrów benzoesanu benzylu i benzoesanu cynamonylu (dawniej cynameina, 50–70%), nerylidol, estry kwasu cynamonowego i benzoesowego (do 25%, tzw. żywica perurezytanolowa), wolne kwasy cynamonowy, benzoesowy, ferulowy, wanilina oraz związki kumarynowe. Działanie przeciwzapalne, antyseptyczne (przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze) oraz pobudzające ziarninowanie ran.
Tradycyjnie stosowany w oparzeniach, odmrożeniach, odleżynach i owrzodzeniach powodowanych żylakami.
Stosowanie miejscowe na skórę: zwykle 2–3 razy na dobę. Cienką warstwę nanieść na zmienione chorobowo miejsca i rozsmarować – u dorosłych, młodzieży oraz dzieci od 6. roku życia. Nie stosować u dzieci poniżej 6. roku życia. Czas kuracji: przy nasileniu objawów lub braku ich ustąpienia po 7 dniach wskazane wdrożenie innego leczenia.
Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na kamforę, aromatyczne kwasy organiczne i ich pochodne (np. kwas benzoesowy) lub produkty je zawierające (np. propolis) - wiek poniżej 6 lat - stosowanie na otwarte rany oraz na błony śluzowe Ostrożnie: - kontakt z oczami i błonami śluzowymi - nanoszenie na większą powierzchnię skóry
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
Skórne reakcje alergiczne u osób nadwrażliwych na balsam peruwiański.
Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania w ciąży i w okresie karmienia piersią.
Bez wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. Aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku.