Monografia substancji czynnej
Kwas borowy
Acidum boricum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Środek antyseptyczny i odkażający; wykazuje słabe właściwości bakteriostatyczne i grzybostatyczne. Stosowany miejscowo w postaci 3% roztworu wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze. Wskutek zakwaszania środowiska maść działa ściągająco, wysuszająco i słabo antyseptycznie na skórę.
Odkażająco w stanach zapalnych skóry, wypryskach, oparzeniach, stłuczeniach, obrzękach zapalnych tkanek miękkich, w powierzchownych uszkodzeniach naskórka lub skóry oraz w stanach zapalnych zewnętrznych narządów moczopłciowych. Niewielkie uszkodzenia naskórka. Pomocniczo w stanach zapalnych skóry.
Stosowany miejscowo na skórę. Nie stosuje się u dzieci w wieku poniżej 3 lat. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zwykle 1 lub 2 razy na dobę na miejsca zmienione chorobowo. Cienką warstwą raz do 2 razy na dobę na chorobowo zmienione miejsca. W postaci przymoczek, okładów i płukań – przecieranie zmienionych chorobowo miejsc 2–3 razy na dobę. Stosować krótkotrwale; jeśli objawy nie ustąpią po 3 dniach, konieczna konsultacja lekarska.
Bezwzględne przeciwwskazania: - rozległe rany oraz uszkodzone błony śluzowe - otwarte rany i skaleczenia - rozległe powierzchnie skóry - dzieci poniżej 12 lat - niedozwolone stosowanie doustne - niedozwolone stosowanie do oczu Ostrożnie: - sączące się rany lub rozległe zmiany zapalne - stosowanie długotrwałe - podrażnienie lub zaczerwienienie skóry wymagające przerwania stosowania i konsultacji lekarskiej - ryzyko miejscowych reakcji skórnych, w tym kontaktowego zapalenia skóry, związane ze składnikiem lanolinowym
Wchodzi w interakcje z metenaminą, taniną, węglanami, wodorotlenkami zasadowymi, koloidalnymi roztworami srebra, czwartorzędowymi zasadami amoniowymi oraz balsamem peruwiańskim. Przy podaniu miejscowym: leki wywołujące miejscowe przekrwienie skóry mogą nasilać ryzyko wchłaniania.
Miejscowo: miejscowe podrażnienia skóry (częstość nieznana); miejscowe reakcje skórne, np. kontaktowe zapalenie skóry. Ze strony przewodu pokarmowego: rzadko biegunka, krwawe stolce, wymioty. Po zastosowaniu na uszkodzoną skórę: zaczerwienienie, wysypka, łuszczenie się naskórka, brak łaknienia, wymioty, biegunka, drgawki, gorączka, zapaść, uszkodzenie nerek, skąpomocz, senność, śpiączka. Toksyczność kumulacyjna: długotrwałe stosowanie na duże powierzchnie uszkodzonej skóry powoduje kumulację kwasu borowego w organizmie, co może doprowadzić do przewlekłego zatrucia. Objawy przewlekłego zatrucia po długotrwałym stosowaniu: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie skóry, zaburzenia miesiączkowania, niedokrwistość, osłabienie, drgawki i wyłysienie.
Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży i karmienia piersią. Stosowanie w ciąży lub podczas laktacji dopuszczalne tylko wówczas, gdy przewidywana korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla dziecka; wyłącznie na zalecenie lekarza. W czasie karmienia piersią należy zapobiegać kontaktowi ze skórą piersi, aby uniknąć przypadkowego spożycia przez niemowlę lub przypadkowego kontaktu ze skórą niemowlęcia.
Nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Wchłania się z przewodu pokarmowego, uszkodzonej skóry, ran oraz błon śluzowych; nie przenika łatwo przez skórę nienaruszoną. Z uszkodzonej skóry, błon śluzowych i przewodu pokarmowego wchłanianie przekracza 90%. Dostępność ogólnoustrojowa po podaniu na skórę nieuszkodzoną jest nieznaczna. Wchłanianie przez skórę nieuszkodzoną praktycznie nie występuje. Stężenie maksymalne osiąga w ciągu 2–3 h. Nie wiąże się z białkami. Kumuluje się w narządach, powoli przechodzi przez barierę krew–mózg; objętość dystrybucji 0,5 l/kg mc. Metabolizm: in vivo i in vitro wykazuje powinowactwo do grup cis-hydroksylowych, co może tłumaczyć biologiczne skutki jego działania; reakcja ma charakter odwracalny. Eliminacja: wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki (<90%). Z moczem wydala się niemal w całości (90%) w postaci niezmienionej. Niewielkie ilości usuwane z potem, śliną i kałem. Ok. 50% wchłoniętej ilości wydalane z moczem w ciągu 24 h, większość pozostałej części w ciągu 96 h od spożycia. Okres półtrwania T1/2 12–27 h. Powolne wydalanie może prowadzić do kumulacyjnej toksyczności przy wielokrotnym stosowaniu. Usuwalność w dializie: hemodializa może być pomocna w ciężkich przypadkach.