Lamiwudyna

Analog nukleozydowy strukturalnie zbliżony do cytozyny; nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy o aktywności przeciwwirusowej wobec HIV-1 i wirusa zapalenia wątroby typu B. Wykazuje selektywne hamowanie replikacji HIV-1 i HIV-2 in vitro; działa również wobec opornych na zydowudynę wirusów HIV wyizolowanych z materiału klinicznego. Wewnątrzkomórkowo jest metabolizowana, zarówno przez zakażone wirusem, jak i niezakażone komórki, do trójfosforanu, który jest aktywną pochodną związku macierzystego. Główny mechanizm polega na tym, że blokuje budowę łańcucha wirusowego materiału genetycznego poprzez hamowanie odwrotnej transkryptazy wirusa. W odniesieniu do HBV trójfosforan lamiwudyny działa jako substrat dla wirusowej polimerazy HBV, a dalsze tworzenie się wirusowego DNA jest blokowane przez włączenie trójfosforanu do łańcucha i wynikające z tego zakończenie jego powstawania. Analogicznie w retrowirusach trójfosforan hamuje syntezę wirusowego DNA przez kompetycyjne hamowanie odwrotnej transkryptazy oraz wbudowywanie się do wirusowego DNA. Wewnątrzkomórkowy okres półtrwania trójfosforanu lamiwudyny w hepatocytach wynosi 17–19 godz. in vitro. Trójfosforan nie wpływa na prawidłowy metabolizm komórkowy dezoksynukleotydów, jest tylko słabym inhibitorem α i β polimeraz DNA ssaków i ma niewielki wpływ na zawartość komórkowego DNA ssaków. W zakresie mitochondriów nie wykazuje istotnego działania toksycznego; w bardzo małym stopniu zmniejsza zawartość mitochondrialnego DNA, nie jest na stałe włączana do mitochondrialnego DNA i nie działa jako inhibitor γ-polimerazy mitochondrialnego DNA. Oporność: oporność HIV-1 na lamiwudynę wiąże się z powstaniem mutacji M184V, polegającej na zamianie aminokwasów w miejscu aktywnym wirusowej odwrotnej transkryptazy; mutacja ta powstaje in vitro oraz u zakażonych HIV-1 pacjentów leczonych schematami zawierającymi lamiwudynę. Mutanty M184V wykazują znacznie zmniejszoną wrażliwość na lamiwudynę i zmniejszoną zdolność replikacji wirusa in vitro. Oporność krzyżowa wywołana przez zmutowane szczepy M184V RT jest ograniczona w obrębie grupy analogów nukleozydowych; zydowudyna i stawudyna zachowują działanie przeciwretrowirusowe wobec opornych na lamiwudynę wirusów HIV-1, a abakawir zachowuje działanie wobec wirusów HIV-1 mających tylko mutację M184V. W monoterapii oporność wirusa pojawia się szybko przy stosowaniu lamiwudyny samej w leczeniu zakażenia HIV, dlatego stosuje się ją z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. W przewlekłym WZW typu B monoterapia powoduje powstawanie mutacji YMDD wirusa HBV u około 24% pacjentów po roku leczenia.

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B u dorosłych: z wyrównaną chorobą wątroby z objawami czynnej replikacji wirusa, trwale podwyższoną aktywnością aminotransferazy alaninowej w surowicy (AlAT) i histologicznym potwierdzeniem czynnego stanu zapalnego w wątrobie i (lub) zwłóknienia. Rozpoczęcie leczenia lamiwudyną powinno być rozważane wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innego leku przeciwwirusowego o wyższej barierze genetycznej wystąpienia oporności nie jest dostępne lub właściwe. Przy niewyrównanej chorobie wątroby – w skojarzeniu z innym lekiem niewykazującym krzyżowej oporności na lamiwudynę. Zakażenie HIV: jako część skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego w leczeniu zakażeń ludzkim wirusem upośledzenia odporności (HIV) u dorosłych i dzieci.

Podanie doustne, niezależnie od posiłków. Można przyjmować niezależnie od posiłków. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B (dorośli): zalecana dawka 100 mg raz na dobę. U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby lamiwudynę należy zawsze stosować w skojarzeniu z drugim lekiem, bez krzyżowej oporności na lamiwudynę, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia oporności oraz w celu uzyskania szybkiego zahamowania replikacji wirusa. Czas trwania: optymalny czas trwania leczenia jest nieznany. U pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia HBeAg z przewlekłym WZWB bez marskości leczenie powinno być prowadzone przynajmniej 6-12 miesięcy po potwierdzeniu serokonwersji HBeAg (zanik HBeAg, zanik miana HBV DNA z wykryciem HBeAb), aby ograniczyć ryzyko nawrotu wirusologicznego lub do serokonwersji HBsAg lub utraty skuteczności. Po przerwaniu leczenia należy regularnie kontrolować miana HBV DNA i aktywność AlAT w surowicy, w celu wykrycia późnego nawrotu wirusologicznego. U pacjentów z przewlekłym WZWB z ujemnym wynikiem oznaczenia HBeAg (wirus z mutacją w regionie pre-core), bez marskości, leczenie należy kontynuować przynajmniej do wystąpienia serokonwersji HBs lub do wystąpienia dowodów utraty skuteczności. U pacjentów z niewyrównaną chorobą wątroby lub marskością wątroby i u otrzymujących przeszczep wątroby nie zaleca się przerywania leczenia. W przypadku przerwania podawania lamiwudyny, pacjenci powinni być okresowo monitorowani w celu wykrycia nawrotu zapalenia wątroby. Oporność: w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia oporności u pacjentów leczonych lamiwudyną w monoterapii należy rozważyć zmianę na lek bez krzyżowej oporności na lamiwudynę lub dodanie alternatywnego leku bez krzyżowej oporności, jeśli HBV DNA w surowicy pozostaje wykrywalny w 24. tygodniu lub po 24 tygodniach leczenia. Zakażenie HIV (dorośli, młodzież i dzieci o masie ciała ≥25 kg): zalecana dawka wynosi 300 mg na dobę; może być przyjmowana jako 150 mg (15 ml) dwa razy na dobę lub 300 mg (30 ml) raz na dobę. Dzieci o masie ciała <25 kg: dzieci w wieku od 1 roku – zalecana dawka 0,5 ml/kg mc. (5 mg/kg mc.) dwa razy na dobę lub 1 ml/kg mc. (10 mg/kg mc.) raz na dobę. Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 1 roku – 0,5 ml/kg mc. (5 mg/kg mc.) dwa razy na dobę; jeśli schemat dwa razy na dobę nie jest odpowiedni, można rozważyć dawkowanie raz na dobę (10 mg/kg mc. na dobę). Dane dotyczące schematu raz na dobę są bardzo ograniczone w tej populacji. Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy: dostępne dane są ograniczone i nie są wystarczające do podania specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania. Zmiana schematu: pacjenci zmieniający dawkowanie ze schematu dwa razy na dobę na raz na dobę powinni przyjąć dawkę raz na dobę po około 12 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki według schematu dwa razy na dobę, a następnie kontynuować dawkowanie w przybliżeniu co 24 godziny. W razie powrotu do dawkowania dwa razy na dobę pacjenci powinni przyjąć dawkę po około 24 godzinach od ostatniej dawki przyjętej według schematu raz na dobę. Przy zmianie postaci tabletek na roztwór doustny należy stosować się do zaleceń dawkowania właściwych dla danej postaci farmaceutycznej. Zaburzenia czynności nerek: stężenie lamiwudyny w surowicy (AUC) zwiększa się u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z powodu zmniejszonego klirensu nerkowego, dlatego dawkowanie powinno być skorygowane. W zakażeniu HIV u dorosłych, młodzieży i dzieci ≥25 kg: przy klirensie kreatyniny ≥50 ml/min – 300 mg (30 ml) raz na dobę lub 150 mg (15 ml) dwa razy na dobę. Zaburzenia czynności wątroby: farmakokinetyka lamiwudyny nie ulega istotnym zmianom w przypadku zaburzonej czynności wątroby, dlatego nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności wątroby, chyba że wystąpi niewydolność nerek. Pacjenci w podeszłym wieku: brak szczegółowych danych, zaleca się ostrożność ze względu na zmiany związane z wiekiem, takie jak pogorszenie czynności nerek oraz zmiany parametrów hematologicznych.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na lamiwudynę Ostrożnie: - dzieci w wieku 2 lat i starsze oraz młodzież z wyrównanym przewlekłym WZW typu B – podawanie w tej grupie nie jest obecnie zalecane - współistniejące zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu Delta lub typu C - pacjenci HBeAg-ujemni (mutant pre-core) oraz otrzymujący jednoczesne leczenie immunosupresyjne, w tym chemioterapię - niewyrównana marskość wątroby oraz biorcy narządów, u których reaktywacja zapalenia wątroby po przerwaniu leczenia może doprowadzić do ciężkiej, a nawet zakończonej zgonem niewyrównanej choroby wątroby - umiarkowane lub ciężkie zaburzenia czynności nerek wymagające dostosowania dawki - przewlekłe WZW typu B lub C podczas skojarzonego leczenia przeciwretrowirusowego, ze zwiększonym ryzykiem ciężkich, mogących zakończyć się zgonem działań ze strony wątroby - uprzednie zaburzenia czynności wątroby, w tym przewlekłe aktywne zapalenie wątroby - niezalecana monoterapia - jednoczesne zakażenie HIV, gdyż dawka 100 mg jest subterapeutyczna i grozi szybkim rozwojem oporności HIV - jednoczesne stosowanie z innymi lekami zawierającymi lamiwudynę lub z emtrycytabiną - jednoczesne stosowanie z kladrybiną - dziedziczna nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy w przypadku postaci z sacharozą - zapalenie trzustki, wymagające natychmiastowego przerwania leczenia przy objawach klinicznych lub nieprawidłowych wskaźnikach laboratoryjnych - narażenie płodowe lub okołoporodowe na analogi nukleozydów, z ryzykiem zaburzeń czynności mitochondriów u niemowląt

Niski potencjał interakcji farmakokinetycznych – niewielkie prawdopodobieństwo interakcji metabolicznych wynika z ograniczonego metabolizmu, słabego wiązania z białkami osocza i niemal całkowitego wydalania nerkowego w postaci niezmienionej. Nie jest metabolizowana przez CYP3A, więc interakcje z lekami metabolizowanymi tą drogą (np. inhibitory proteazy) są mało prawdopodobne. Transport nerkowy: wydalana głównie poprzez układ aktywnego transportu kationów organicznych, dlatego możliwość interakcji dotyczy zwłaszcza leków eliminowanych tą samą drogą, np. trimetoprimu. Leki wydalane tym mechanizmem jedynie częściowo (np. ranitydyna, cymetydyna) nie wchodzą w interakcje. Substancje eliminowane głównie drogą transportu anionów organicznych lub przesączania kłębuszkowego nie stwarzają ryzyka istotnych interakcji. Analogi nukleozydów, np. didanozyna, podobnie jak zydowudyna nie są wydalane tym mechanizmem, więc interakcje są mało prawdopodobne. Trimetoprim/sulfametoksazol (ko-trimoksazol): w dawce 160 mg/800 mg zwiększa ekspozycję na lamiwudynę o ok. 40% wskutek interakcji z trimetoprimem, natomiast sulfametoksazol nie wchodzi w interakcję. Lamiwudyna nie wpływa na farmakokinetykę trimetoprimu ani sulfametoksazolu; dostosowanie dawki lamiwudyny nie jest konieczne, o ile nie występuje zaburzenie czynności nerek. Podczas jednoczesnego stosowania ko-trimoksazolu zaleca się obserwację kliniczną, a należy unikać podawania z dużymi dawkami ko-trimoksazolu stosowanymi w leczeniu zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii oraz toksoplazmozy. Zydowudyna: jednoczesne podanie powoduje umiarkowane (28%) zwiększenie Cmax zydowudyny, bez istotnego wzrostu całkowitej ekspozycji (AUC); zydowudyna nie wpływa na farmakokinetykę lamiwudyny. Interferon alfa: brak interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu. Leki immunosupresyjne: nie obserwowano klinicznie istotnych niepożądanych interakcji podczas jednoczesnego stosowania ze zwykle stosowanymi lekami immunosupresyjnymi (np. cyklosporyną A), choć formalnych badań nie przeprowadzono. Emtrycytabina i inne analogi cytydyny: ze względu na podobieństwo nie należy stosować jednocześnie z innymi analogami cytydyny, takimi jak emtrycytabina, ani z innymi lekami zawierającymi lamiwudynę. Kladrybina: in vitro lamiwudyna hamuje wewnątrzkomórkową fosforylację kladrybiny, co klinicznie może prowadzić do utraty skuteczności kladrybiny stosowanej w skojarzeniu; niektóre obserwacje kliniczne potwierdzają taką interakcję, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. Sorbitol i inne alkohole cukrowe: podanie roztworu sorbitolu (3,2 g; 10,2 g; 13,4 g) z pojedynczą dawką 300 mg lamiwudyny w postaci roztworu doustnego powodowało zależne od dawki zmniejszenie ekspozycji (AUC∞) o 14%, 32% i 36% oraz Cmax o 28%, 52% i 55%. Należy w miarę możliwości unikać długotrwałego jednoczesnego stosowania z lekami zawierającymi sorbitol lub inne osmotycznie działające poliole i alkohole cukrowe (np. ksylitol, mannitol, laktytol, maltytol), a przy nieuniknionym skojarzeniu rozważyć częstsze oznaczanie miana wirusa.

Profil działań niepożądanych zależy od dawki i wskazania. W leczeniu zakażenia HIV – w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi – często występują bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, gorączka, wysypka, łysienie, złe samopoczucie, bezsenność, kaszel, objawy ze strony nosa, bóle stawów i bóle mięśniowo-szkieletowe. Opisywano także zapalenie trzustki, niedokrwistość, neutropenię i trombocytopenię. Może dochodzić do zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych i stężenia amylazy w surowicy. Przy niższych dawkach stosowanych w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B profil jest częściowo odmienny. W tym wskazaniu często obserwowano dyskomfort i ból brzucha, biegunkę, zmęczenie, ból głowy, nudności, złe samopoczucie, zakażenia dróg oddechowych i wymioty. Najczęściej zgłaszane odchylenia laboratoryjne to zwiększona aktywność kinazy kreatynowej, wzrost stężenia lipazy w surowicy oraz podwyższone enzymy wątrobowe, w szczególności aminotransferaza alaninowa. Rzadko donoszono o kwasicy mleczanowej, zapaleniu trzustki i zaburzeniach mięśniowych, takich jak kurcze, bóle mięśniowe i rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: trombocytopenia z częstością nieznaną. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: kwasica mleczanowa bardzo rzadko. Kwasica mleczanowa, zwykle związana z ciężkim powiększeniem wątroby i stłuszczeniem, była opisywana podczas leczenia nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy. Zaburzenia układu immunologicznego: obrzęk naczynioruchowy rzadko. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo często zwiększenie aktywności AlAT; zaostrzenie zapalenia wątroby, wykrywane głównie jako zwiększenie aktywności AlAT, zgłaszano zarówno w czasie podawania lamiwudyny, jak i po jej odstawieniu. Większość przypadków była samoograniczająca się, jednak w bardzo rzadkich przypadkach obserwowano zgony. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często wysypka i świąd. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: często zwiększenie aktywności CK oraz choroby mięśni, w tym bóle i kurcze mięśniowe; z częstością nieznaną rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych. Ponadto w populacji zakażonej HIV opisywano dodatkowe zjawiska charakterystyczne dla terapii przeciwretrowirusowej. Podczas początkowej fazy leczenia skojarzonego u chorych z ciężkim niedoborem odporności zgłaszano zespół rekonstrukcji immunologicznej – zapalną odpowiedź immunologiczną prowadzącą do pogorszenia stanu klinicznego. U pacjentów otrzymujących leki przeciwretrowirusowe obserwowano gromadzenie lub redystrybucję tkanki tłuszczowej (lipodystrofię), w tym otyłość centralną, powiększenie zagłowowo-karkowej poduszki tłuszczowej (bawoli kark), zanik tkanki tłuszczowej na obwodzie i twarzy, powiększenie piersi oraz wygląd cushingoidalny. Zgłaszano też zaburzenia metaboliczne, takie jak hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, insulinooporność, hiperglikemia i hiperlaktatemia. Nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy wiązano również z dysfunkcją mitochondrialną, objawiającą się nieprawidłowym zachowaniem, niedokrwistością, drgawkami, hiperlipazemią, wzmożonym napięciem mięśniowym i neutropenią. Zgłaszano martwicę kości, zwłaszcza u chorych z zaawansowaną chorobą HIV lub po długotrwałej ekspozycji na skojarzone leczenie przeciwretrowirusowe. Podwyższenie kinazy kreatynowej, bóle mięśniowe, zapalenie mięśni oraz rzadko rozpad mięśni poprzecznie prążkowanych zgłaszano zwłaszcza wtedy, gdy analogi nukleozydowe podawano z inhibitorami proteazy HIV. W szczególnych grupach: u pacjentów z zakażeniem HIV stwierdzono przypadki zapalenia trzustki oraz obwodowej neuropatii (lub parestezji), natomiast u chorych z przewlekłym zapaleniem wątroby typu B nie obserwowano różnic w częstości tych działań w porównaniu z placebo.

Ciąża: w badaniach na zwierzętach obserwowano zwiększenie liczby przypadków wczesnego obumarcia zarodków u królików, ale nie u szczurów. Wykazano przenikanie przez łożysko u ludzi. Dane z rejestru leków przeciwretrowirusowych w ciąży, obejmujące ponad 1000 obserwacji ekspozycji w pierwszym trymestrze oraz ponad 1000 obserwacji w drugim i trzecim trymestrze, wskazują na brak działania teratogennego i szkodliwego wpływu na płód/noworodka; ryzyko wad rozwojowych u ludzi jest bardzo mało prawdopodobne. Należy jednak uwzględnić, że mniej niż 1% tych kobiet leczono z powodu WZW typu B, podczas gdy większość – z powodu zakażenia HIV, z zastosowaniem większych dawek i innych leków jednocześnie. Dopuszczalne stosowanie w ciąży, jeśli jest to klinicznie konieczne. U pacjentek leczonych, które następnie zaszły w ciążę, należy rozważyć możliwość nawrotu zapalenia wątroby po przerwaniu leczenia. Laktacja: to zależy – po podaniu doustnym przenika do mleka, osiągając stężenia zbliżone do surowicy. Mimo to osoczowe stężenia u niemowląt karmionych piersią (matki leczone z powodu HIV) są bardzo małe – poniżej 4% stężeń w surowicy matki – i stopniowo spadają do wartości nieoznaczalnych ok. 24 tygodnia życia. Całkowita ilość przyjęta przez karmione niemowlę jest bardzo mała i może prowadzić do ekspozycji o suboptymalnym działaniu przeciwwirusowym. WZW B u matki nie jest przeciwwskazaniem do karmienia piersią, jeżeli u noworodka zastosowano właściwe postępowanie przeciw WZW B przy urodzeniu, a brak dowodów, by małe stężenia w mleku wywoływały działania niepożądane u niemowląt. Karmienie piersią można rozważyć u kobiet leczonych z powodu zakażenia HBV, uwzględniając korzyści karmienia dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki. W razie przeniesienia zakażenia HBV mimo odpowiedniej profilaktyki należy rozważyć przerwanie karmienia, aby zmniejszyć ryzyko powstania u dziecka mutantów opornych na lamiwudynę. Płodność: badania rozrodczości u zwierząt nie wykazały wpływu na płodność samców i samic. Zaburzenia mitochondrialne: in vitro i in vivo wykazano, że analogi nukleozydów i nukleotydów powodują różnego stopnia uszkodzenia mitochondriów; zgłaszano zaburzenia czynności mitochondriów u niemowląt narażonych w okresie płodowym i (lub) po urodzeniu na analogi nukleozydów.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Podczas leczenia obserwowano zmęczenie oraz złe samopoczucie. Decyzję o zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn należy opierać na stanie klinicznym pacjenta oraz profilu działań niepożądanych.

Wchłanianie: dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego; biodostępność po podaniu doustnym u dorosłych zazwyczaj 80–85%. Tmax do maksymalnego stężenia w surowicy ok. 1 godz. Jednoczesny posiłek wydłuża Tmax i obniża Cmax (do 47%), lecz nie wpływa na stopień wchłaniania (AUC) – może być przyjmowana niezależnie od posiłków. Dystrybucja: średnia objętość dystrybucji ok. 1,3 l/kg mc.; liniowa farmakokinetyka w zakresie dawek terapeutycznych, w niewielkim stopniu wiąże się z albuminami osocza. Przenika do OUN i płynu mózgowo-rdzeniowego – średni stosunek stężenia w PMR do stężenia w surowicy w 2–4 godz. po podaniu doustnym ok. 0,12. Przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. Metabolizm: wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej; małe prawdopodobieństwo interakcji metabolicznych z uwagi na niewielki (5–10%) metabolizm wątrobowy i nieznaczne wiązanie z białkami osocza. Postać aktywna to wewnątrzkomórkowy trójfosforan lamiwudyny o wydłużonym końcowym okresie półtrwania w komórce (16–19 godzin). Eliminacja: średni ogólnoustrojowy klirens ok. 0,3 l/h/kg mc.; okres półtrwania w fazie eliminacji 18–19 godzin. Wydalana głównie w moczu w postaci niezmienionej w wyniku przesączania kłębuszkowego i aktywnego wydzielania (układ transportu kationów organicznych); na klirens nerkowy przypada ok. 70% wydalanej dawki. Zaburzenia czynności nerek: wydalanie zmienia się w zaburzeniach czynności nerek; konieczne zmniejszenie dawki przy klirensie kreatyniny <50 ml/min. Usuwalność w dializie: u pacjentów dializowanych nie są wymagane dodatkowe dawki po rutynowej hemodializie lub dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby: farmakokinetyka nie ulega zmianie w zaburzeniach czynności wątroby; badania u pacjentów po transplantacji wątroby wskazują, że nie wpływają one istotnie na farmakokinetykę, jeśli nie towarzyszy im zaburzenie czynności nerek. Podeszły wiek: profil farmakokinetyczny sugeruje, że proces starzenia z towarzyszącą niewydolnością nerek nie ma klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję, z wyjątkiem pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min. Dzieci: całkowita biodostępność (ok. 58–66%) była zmniejszona u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Dane u dzieci poniżej 3. miesiąca życia są ograniczone; u noworodków w pierwszym tygodniu życia klirens po podaniu doustnym był zmniejszony w porównaniu ze starszymi dziećmi, prawdopodobnie z powodu niedojrzałości nerek i zmiennego wchłaniania. Podawanie raz na dobę daje wartości AUC0-24 równoważne dawkowaniu dwa razy na dobę przy tej samej całkowitej dawce dobowej. Ciąża: po podaniu doustnym właściwości farmakokinetyczne w późnym okresie ciąży były podobne jak u kobiet niebędących w ciąży. Interakcje na poziomie eliminacji: trimetoprym (składnik ko-trimoksazolu) powoduje 40% wzrost ekspozycji na lamiwudynę, co nie wymaga dostosowania dawki, chyba że współistnieją zaburzenia czynności nerek. Jednoczesne podanie z zydowudyną zwiększa ekspozycję na zydowudynę o 13% i jej maksymalne stężenie w osoczu o 28%, bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo i bez konieczności dostosowania dawkowania.