Monografia substancji czynnej
Liść brzozy
Betulae folium
Monografia
Nie przeprowadzono badań farmakologicznych dla tej substancji.
Tradycyjny produkt leczniczy roślinny. Stosowany wspomagająco jako łagodny środek moczopędny w drobnych dolegliwościach układu moczowego. Zwiększa ilość wydalanego moczu i poprawia przepływ w drogach moczowych.
Droga podania doustna. Młodzież powyżej 12 lat, dorośli oraz osoby w podeszłym wieku: tradycyjnie napar z ok. 2,9 g liści (1 łyżka) zalanych szklanką wrzącej wody, naparzany pod przykryciem 15 min; pić szklankę naparu między posiłkami lub ok. 3 g liści (1 łyżka stołowa) zalanych szklanką (250 ml) wrzącej wody; 1–3 razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa: 12 g liści brzozy, co odpowiada ok. 4 szklankom naparu na dobę. Zaleca się przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów podczas stosowania w celu zwiększenia objętości wydalanego moczu. Czas kuracji tradycyjnie 2–4 tygodnie. Nie stosować u dzieci i młodzieży poniżej 12 lat.
Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na pyłek brzozy - ciężka niewydolność serca lub nerek wymagająca ograniczenia podaży płynów Ostrożnie: - dzieci poniżej 12 lat z uwagi na brak wystarczających danych - wystąpienie gorączki, bólu lub trudności w oddawaniu moczu albo krwi w moczu – konieczna konsultacja lekarska
Dotychczas nie są znane.
Dolegliwości żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, biegunka – o częstości nieznanej. Reakcje alergiczne: świąd, wysypka, pokrzywka – o częstości nieznanej. Zaburzenia układu oddechowego: alergiczny nieżyt nosa – częstość nieznana.
Nie określono bezpieczeństwa stosowania w ciąży; z uwagi na niewystarczające dane stosowanie w ciąży i podczas laktacji nie jest zalecane. Brak danych dotyczących wpływu na płodność.
Nie prowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn.
Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych.
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. Aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku.