Oktokog alfa

Rekombinowany czynnik krzepnięcia krwi VIII; grupa leków przeciwkrwotocznych. Leki przeciwkrwotoczne: czynnik krzepnięcia krwi VIII, kod ATC B02BD02. Oktokog alfa to glikoproteina biologicznie równoważna czynnikowi VIII występującemu w ludzkim osoczu, złożona z 2 332 aminokwasów o przybliżonej masie cząsteczkowej rzędu 280 kD. Substytucja niedoborowego czynnika VIII. Po podaniu w postaci infuzji pacjentowi z hemofilią czynnik VIII wiąże się z endogennym czynnikiem von Willebranda w układzie krążenia. Aktywowany czynnik VIII działa jako kofaktor wobec aktywowanego czynnika IX, przyspieszając przemianę czynnika X w aktywowany czynnik X; aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę, a następnie trombina przekształca fibrynogen w fibrynę i może tworzyć się skrzep. Hemofilia A – związane z płcią, dziedziczne zaburzenie krzepnięcia krwi z obniżonym poziomem aktywności czynnika VIII:C, objawiające się obfitym krwawieniem do wnętrza stawów, mięśni lub organów wewnętrznych, występującym samoistnie lub w następstwie urazów powypadkowych lub po zabiegach chirurgicznych. Leczenie zastępcze podwyższa poziom czynnika VIII w osoczu, czasowo korygując niedobór i wpływając na skłonność do krwawień. Wpływ na parametry laboratoryjne: u osób z hemofilią wydłużony jest czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT), którego oznaczenie stanowi konwencjonalną analizę in vitro biologicznej aktywności czynnika VIII; leczenie rFVIII normalizuje aPTT w zakresie podobnym do wartości osiąganych po podaniu czynnika VIII uzyskanego z osocza.

Leczenie oraz profilaktyka krwawień w hemofilii A (wrodzony niedobór czynnika VIII). Stosowany we wszystkich grupach wiekowych.

Bezwzględne przeciwwskazania: - stwierdzone reakcje alergiczne na białka mysie lub białka chomika Ostrożnie: - możliwość reakcji nadwrażliwości, w tym wysypki, pokrzywki, ucisku w klatce piersiowej, świszczącego oddechu, spadku ciśnienia tętniczego i anafilaksji - ryzyko wytworzenia neutralizujących przeciwciał (inhibitorów) przeciw czynnikowi VIII, największe w pierwszych 50 dniach ekspozycji - istniejące czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego, u których leczenie substytucyjne czynnikiem VIII może zwiększać ryzyko sercowo-naczyniowe - powikłania związane z centralnym dostępem żylnym, w tym zakażenia miejscowe, bakteriemia i zakrzepica w miejscu wprowadzenia cewnika

Nie zgłaszano żadnych interakcji rekombinowanego ludzkiego czynnika krzepnięcia VIII (rDNA) z innymi produktami leczniczymi.

Immunogenność i inhibitory: u pacjentów z hemofilią A leczonych czynnikiem VIII może dochodzić do wytwarzania przeciwciał neutralizujących (inhibitorów), co objawia się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. Inhibicja czynnika VIII: niezbyt często u pacjentów uprzednio leczonych, bardzo często u pacjentów uprzednio nieleczonych. Reakcje nadwrażliwości i alergiczne (rzadko): mogące obejmować obrzęk naczyniowy, uczucie pieczenia i kłucia w miejscu infuzji, dreszcze, zaczerwienienie twarzy, pokrzywkę uogólnioną, ból głowy, niedociśnienie tętnicze, apatię, nudności, niepokój, tachykardię, uczucie ucisku w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech obserwuje się rzadko; w niektórych przypadkach może nastąpić progresja do ciężkiej anafilaksji (włącznie ze wstrząsem). Reakcja anafilaktyczna oraz nadwrażliwość – częstość nieznana; w innym ujęciu nadwrażliwość niezbyt często. Możliwe jest też wytworzenie przeciwciał przeciw białkom myszy i (lub) chomika i wystąpienie związanych z ich obecnością reakcji nadwrażliwości. Reakcje alergiczne obejmują reakcje anafilaktyczne i przejawiają się zawrotami głowy, parestezjami, wysypką, uderzeniami gorąca, obrzękiem twarzy, pokrzywką i świądem. Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy – często; zawroty głowy – często lub niezbyt często; upośledzenie pamięci, omdlenie, drżenie, migrena, zaburzenia smaku – niezbyt często. Zaburzenia psychiczne: bezsenność – często. Zaburzenia serca i naczyń: kołatanie serca – niezbyt często; tachykardia zatokowa oraz nagłe zaczerwienienie twarzy – niezbyt często; krwiak, uderzenia gorąca, bladość – niezbyt często. Zaburzenia oddechowe: duszność – niezbyt często. Zaburzenia żołądka i jelit: ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, niestrawność – często; biegunka, ból w górnej części brzucha, nudności, wymioty – niezbyt często. Zaburzenia skóry: świąd, wysypka, pokrzywka – często; wysypka obejmuje wysypkę rumieniową, swędzącą i pęcherzykową; alergiczne zapalenie skóry – niezbyt często; wzmożona potliwość – niezbyt często. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: powiększenie węzłów chłonnych – niezbyt często; zapalenie naczyń chłonnych – niezbyt często. Zaburzenia ogólne i w miejscu podania: gorączka – często; reakcje w miejscu wstrzyknięcia – często; reakcje w miejscu wstrzyknięcia obejmują wynaczynienia, krwiak, ból w miejscu infuzji, świąd i obrzęk; uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej – niezbyt często; obrzęk kończyn, ból w klatce piersiowej, dreszcze, nieprawidłowe samopoczucie, krwiak w miejscu nakłucia naczynia – niezbyt często; zmęczenie, złe samopoczucie – częstość nieznana. Zakażenia: grypa, zapalenie krtani – niezbyt często. Zaburzenia oka: zapalenie oka – niezbyt często. Odchylenia w badaniach (niezbyt często): zwiększenie liczby monocytów, obniżenie poziomu czynnika krzepnięcia VIII, obniżenie hematokrytu, nieprawidłowe wyniki badania laboratoryjnego. Powikłania okołozabiegowe (niezbyt często): powikłania pozabiegowe, krwotok pozabiegowy, reakcja w miejscu zabiegu. Opisano u jednego pacjenta podczas ciągłej infuzji po zabiegu chirurgicznym (10–14 dni po zabiegu) niespodziewane obniżenie poziomów czynnika krzepnięcia VIII, z powrotem do wartości prawidłowych do 15 dnia po zabiegu. W odniesieniu do preparatów pochodzenia świńskiego opisywano małopłytkowość; w badaniu retrospektywnym liczba płytek zmniejszała się w 61% ze 175 infuzji, przy czym spadek był zwykle klinicznie nieistotny, a liczba płytek wracała do normy w ciągu godziny; efekt był zależny od dawki, a większe spadki wiązały się z intensywną terapią zastępczą przez kilka dni w związku z zabiegiem lub urazem.

Brak badań wpływu czynnika VIII na reprodukcję u zwierząt; nie przeprowadzano badań nad wpływem czynnika VIII na reprodukcję u zwierząt. Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet brak jest doświadczenia w stosowaniu w okresie ciąży. W ciąży dopuszczalny tylko w przypadku oczywistych wskazań. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy przenika do mleka ludzkiego; nie badano przenikania u zwierząt. W okresie karmienia piersią stosowany tylko w przypadku oczywistych wskazań. Płodność: nie przeprowadzono badań na zwierzętach dotyczących płodności i nie ustalono wpływu na płodność u ludzi w kontrolowanych badaniach klinicznych. Jako białko zastępujące endogenny czynnik VIII nie oczekuje się działań niepożądanych dotyczących płodności.

Nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W razie wystąpienia zawrotów głowy lub innych objawów zaburzających koncentrację i szybkość reakcji należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn do czasu ich ustąpienia.

Okres półtrwania w fazie terminalnej u chorych na hemofilię A wynosi około 12 godzin, niezależnie od pochodzenia – osoczopochodnego czy rekombinowanego. U dorosłych dawka 1 j.m./kg podnosi stężenie czynnika VIII w osoczu o około 2% wartości prawidłowej; odpowiedź może być mniejsza u dzieci. Dane z postaci rekombinowanej u wcześniej leczonych chorych z ciężką hemofilią A po dawce 50 j.m./kg – wartości zależne od wieku: u dorosłych (≥18 lat) T1/2 ok. 14,8 h, klirens 0,03 dl/h/kg, Vss 0,56 dl/kg; u młodszych dzieci wyższa objętość dystrybucji (do 0,92 dl/kg) i większy klirens (do 0,05 dl/h/kg). Wielokrotne pomiary farmakokinetyki po 6 do 12 miesiącach leczenia profilaktycznego nie wykazały żadnych istotnych zmian w charakterystyce farmakokinetyki po leczeniu długoterminowym. Mediana odzysku przyrostowego: wzrost o >2% (>2 j.m./dl) na j.m./kg masy ciała, wartość podobna do podawanej dla preparatu czynnika VIII uzyskanego z osocza ludzkiego. Parametry zależne od wieku (jednoetapowy test krzepnięcia): u dorosłych okres półtrwania ok. 12,9 h, u niemowląt ok. 9,0 h; skorygowany odzysk narastająco ok. 2,2 IU/dl na IU/kg u dorosłych. Skorygowany odzysk i końcowy okres półtrwania były o około 20% niższe u małych dzieci (poniżej 6. roku życia) niż u dorosłych, co może częściowo wynikać ze znanej wyższej objętości osocza na kilogram masy ciała u młodszych pacjentów. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność hemostatyczna u dzieci jest podobna jak u dorosłych. Oznaczanie stężenia w osoczu: poziom FVIII:C można mierzyć w osoczu za pomocą jednoetapowego testu krzepnięcia jak również testu chromogennego z zastosowaniem rutynowych metod danego laboratorium.