Semaglutyd

Analog GLP-1 (agonista receptora GLP-1); wykazuje 94% homologię sekwencji z ludzkim GLP-1, selektywnie wiąże się z receptorem GLP-1 i go aktywuje, podobnie jak natywny GLP-1. GLP-1 jest fizjologicznym hormonem o wielorakim działaniu w zakresie regulowania apetytu, stężenia glukozy oraz czynności układu sercowo-naczyniowego; jego wpływ na glukozę i apetyt wiąże się z receptorami GLP-1 w trzustce i mózgu. Mechanizm działania jest niezależny od drogi podania. Regulacja łaknienia: GLP-1 to fizjologiczny regulator łaknienia i ilości spożywanych kalorii, a receptor GLP-1 występuje w różnych obszarach mózgu odpowiedzialnych za regulację apetytu. W badaniach na zwierzętach wykazano, że semaglutyd działa za pośrednictwem receptora GLP-1 w mózgu, wywierając bezpośredni wpływ na obszary regulujące homeostazę przyjmowania pokarmów zachodzącą w podwzgórzu i pniu mózgu. Może wpływać na układ nagrody poprzez bezpośredni i pośredni wpływ na obszary mózgu, w tym przegrodę, wzgórze i ciało migdałowate. Efektem jest zmniejszenie przyjmowania kalorii, zwiększenie uczucia sytości i pełności, zmniejszenie uczucia głodu oraz częstotliwości i intensywności napadów głodu; dodatkowo zmniejszenie ochoty na pokarmy wysokotłuszczowe. Zmniejsza masę ciała i masę tłuszczową w wyniku zmniejszenia podaży kalorii, w tym hamowania apetytu. Kontrola glikemii: zmniejsza stężenie glukozy we krwi w sposób zależny od stężenia glukozy poprzez pobudzenie wydzielania insuliny i zmniejszenie wydzielania glukagonu, gdy stężenie glukozy we krwi jest duże. Mechanizm obejmuje również niewielkie opóźnienie we wczesnym poposiłkowym opróżnianiu żołądka. Podczas hipoglikemii zmniejsza wydzielanie insuliny, nie zaburzając wydzielania glukagonu. Wpływ na wątrobę (MASH): receptory GLP-1 nie zostały wykryte na powierzchni komórek wątroby. Mechanizm działania na wątrobę jest wieloczynnikowy i uważa się, że wynika pośrednio z wpływu na poprawę czynników metabolicznych, w tym zmniejszenia masy ciała, poprawy metabolizmu glukozy i lipidów oraz zmniejszenia stanu zapalnego. Wpływa na szlaki genowe związane zarówno z zapaleniem, jak i zwłóknieniem, co prowadzi do pozytywnej zmiany proteomicznego profilu osoby z MASH; ponadto zmniejsza odkładanie tłuszczu w wątrobie. Wpływ sercowo-naczyniowy: receptory GLP-1 występują również w sercu, naczyniach, układzie odpornościowym oraz w nerkach. Obserwowano korzystny wpływ na stężenie lipidów w osoczu, obniżenie skurczowego ciśnienia krwi oraz hamowanie procesów zapalnych. W badaniach na zwierzętach ograniczał występowanie miażdżycy i miał działanie przeciwzapalne w układzie sercowo-naczyniowym. Mechanizm zmniejszający ryzyko sercowo-naczyniowe jest prawdopodobnie wieloczynnikowy – częściowo wynika ze zmniejszenia masy ciała oraz wpływu na znane czynniki ryzyka (zmniejszenie ciśnienia krwi, korzystny profil lipidowy i metabolizm glukozy, działanie przeciwzapalne odzwierciedlone zmniejszeniem stężenia hsCRP) – a dokładny mechanizm nie został ustalony.

Kontrola masy ciała u dorosłych – wraz z dietą o obniżonej wartości kalorycznej i zwiększonym wysiłkiem fizycznym w celu kontroli masy ciała, w tym zmniejszenia i utrzymania masy ciała u dorosłych, u których początkowa wartość BMI wynosi ≥ 30 kg/m² (otyłość) lub ≥ 27 kg/m² (nadwaga z chorobą współistniejącą). Kontrola masy ciała u młodzieży – wraz z dietą o obniżonej wartości kalorycznej i zwiększonym wysiłkiem fizycznym u młodzieży w wieku 12 lat i powyżej z otyłością oraz masą ciała powyżej 60 kg; otyłość definiowana jako BMI ≥ 95 percentyla wg siatki centylowej BMI dla danej płci i wieku. Cukrzyca typu 2 u dorosłych – w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych z niedostatecznie kontrolowaną cukrzycą typu 2, łącznie z odpowiednią dietą i wysiłkiem fizycznym: w monoterapii, u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest niewskazane, oraz w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy. Stłuszczeniowe zapalenie wątroby związane z dysfunkcją metaboliczną (MASH) u dorosłych – w połączeniu z dietą i ćwiczeniami, w postaci niebędącej następstwem marskości wątroby, z umiarkowanym lub zaawansowanym zwłóknieniem wątroby (stopień od F2 do F3).

Droga podania zależy od postaci: podskórnie raz na tydzień lub doustnie raz na dobę. Postać podskórna (redukcja masy ciała): Dawkę podtrzymującą 2,4 mg raz na tydzień osiąga się rozpoczynając od dawki początkowej 0,25 mg; w celu zmniejszenia ryzyka objawów ze strony układu pokarmowego dawkę stopniowo zwiększa się w ciągu 16 tygodni. Harmonogram: tygodnie 1–4 – 0,25 mg; tygodnie 5–8 – 0,5 mg; tygodnie 9–12 – 1 mg; tygodnie 13–16 – 1,7 mg; dawka podtrzymująca 2,4 mg. U dorosłych z BMI ≥ 30 kg/m² na początku leczenia dawkę można zwiększyć do 7,2 mg raz na tydzień po co najmniej 4 tygodniach stosowania dawki 2,4 mg; w razie braku poprawy klinicznej masy ciała przy 7,2 mg dawkę należy zmniejszyć do 2,4 mg raz na tydzień. Nie zaleca się dawek większych niż 2,4 mg raz na tydzień (z wyjątkiem opcji 7,2 mg u dorosłych). U młodzieży w wieku 12 lat i powyżej stosuje się analogiczny harmonogram zwiększania dawki jak u dorosłych, zwiększając do dawki podtrzymującej 2,4 mg lub maksymalnej dawki tolerowanej; nie zaleca się dawek większych niż 2,4 mg na tydzień. Postać doustna: Dawka początkowa 3 mg raz na dobę przez jeden miesiąc, następnie zwiększenie do dawki podtrzymującej 7 mg raz na dobę. W razie potrzeby, po co najmniej miesiącu przyjmowania danej dawki, można zwiększać do kolejnej większej; zalecane dawki podtrzymujące to 7 mg, 14 mg, 25 mg i 50 mg na dobę. Wg innego schematu doustnego: dawka początkowa 1,5 mg raz na dobę przez jeden miesiąc, następnie 4 mg raz na dobę jako dawka podtrzymująca; zalecane dawki podtrzymujące to 4 mg, 9 mg, 25 mg i 50 mg na dobę. Maksymalna zalecana pojedyncza dawka wynosi 50 mg na dobę; zawsze jako jedna tabletka raz na dobę, bez przyjmowania więcej niż jednej tabletki dziennie. Zmiana z postaci podskórnej na doustną: Ze względu na większą zmienność farmakokinetyczną wchłaniania postaci doustnej w porównaniu z podskórną nie można jednoznacznie przewidzieć rezultatu zmiany drogi podania. Wg jednego schematu: z 0,5 mg s.c./tydz. → 4 mg lub 9 mg p.o./dobę; z 1 mg s.c./tydz. → 9 mg lub 25 mg p.o./dobę; z 2 mg s.c./tydz. → 25 mg lub 50 mg p.o./dobę. Wg innego: z 0,5 mg s.c./tydz. → 7 mg lub 14 mg p.o./dobę; z 1 mg s.c./tydz. → 14 mg lub 25 mg p.o./dobę; z 2 mg s.c./tydz. → 25 mg lub 50 mg p.o./dobę. Leczenie doustne można rozpocząć po upływie jednego tygodnia od ostatniego wstrzyknięcia podskórnego. Skojarzenie z lekami przeciwcukrzycowymi: Przy skojarzeniu z metforminą i (lub) inhibitorem SGLT2 lub tiazolidynodionem dotychczasowe dawki tych leków mogą pozostać niezmienione. Rozpoczynając leczenie u pacjentów z cukrzycą typu 2, należy rozważyć zmniejszenie dawki jednocześnie podawanej insuliny lub substancji zwiększających wydzielanie insuliny (np. pochodnych sulfonylomocznika) w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. Samodzielne monitorowanie glikemii nie jest konieczne do dostosowania dawki semaglutydu, natomiast jest konieczne do dostosowania dawki pochodnej sulfonylomocznika i insuliny, zwłaszcza po rozpoczęciu leczenia semaglutydem; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki insuliny. Dawka pominięta: Postać podskórna – podać jak najszybciej, jeśli nie upłynęło więcej niż 5 dni od pominięcia; po upływie ponad 5 dni pominąć dawkę i podać kolejną w ustalonym dniu. Przy pominięciu większej liczby dawek należy rozważyć zmniejszenie dawki, od której ponownie rozpoczyna się leczenie. Postać doustna – pominiętej dawki nie przyjmuje się, a kolejną przyjmuje się następnego dnia. Szczególne grupy: Osoby w podeszłym wieku – bez konieczności dostosowania dawki. Zaburzenia czynności nerek – bez dostosowania dawki w postaci łagodnej i umiarkowanej; doświadczenie w ciężkich zaburzeniach jest ograniczone, a postać podskórna nie jest zalecana w ciężkich zaburzeniach czynności nerek. Dla postaci doustnej: brak konieczności dostosowania dawki w łagodnych, umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach czynności nerek; doświadczenie w schyłkowej chorobie nerek ograniczone i wymaga ostrożności. Zaburzenia czynności wątroby – bez konieczności dostosowania dawki; doświadczenie w ciężkich zaburzeniach ograniczone i wymaga ostrożności. Sposób podania: Postać podskórna – raz na tydzień o dowolnej porze dnia, niezależnie od posiłku, we wstrzyknięciu w brzuch, udo lub ramię, ze zmianą miejsca wstrzyknięcia; nie podawać dożylnie ani domięśniowo. Przy dawce 7,2 mg wykonuje się trzy wstrzyknięcia po 2,4 mg jedno po drugim, w tym samym obszarze ciała, w odstępie co najmniej 5 cm. Dzień podania można zmienić, o ile odstęp między dawkami wynosi co najmniej 3 dni (ponad 72 godziny), po czym kontynuuje się podawanie raz na tydzień. Postać doustna – tabletka doustna raz na dobę, przyjmowana na czczo po okresie postu trwającym co najmniej 8 godzin. Tabletkę połyka się w całości, popijając niewielką ilością wody (ok. 120 ml); nie należy jej dzielić, kruszyć ani żuć, gdyż nie wiadomo, czy wpływa to na wchłanianie. Następnie należy odczekać co najmniej 30 minut przed posiłkiem, napojem lub innymi doustnymi lekami; skrócenie tego czasu zmniejsza wchłanianie semaglutydu.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nie stosować w leczeniu cukrzycowej kwasicy ketonowej Ostrożnie: - planowe znieczulenie ogólne lub głęboka sedacja, gdyż wskutek opóźnionego opróżniania żołądka i zalegania treści pokarmowej opisywano zachłystowe zapalenie płuc - zaburzenia czynności nerek, ponieważ nudności, wymioty i biegunka mogą wywołać odwodnienie, które rzadko prowadzi do pogorszenia czynności nerek - zapalenie trzustki w wywiadzie - skojarzenie z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną z uwagi na zwiększone ryzyko hipoglikemii - retinopatia cukrzycowa, z uwagi na zwiększone ryzyko powikłań oraz przejściowe nasilenie przy szybkiej poprawie glikemii - gastropareza, przy czym w postaci ciężkiej stosowanie nie jest zalecane - łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, ze względu na ograniczone dane - nieswoiste zapalenie jelit, ze względu na ograniczone dane - podeszły wiek 75 lat i powyżej, ze względu na ograniczone dane - niekontrolowana lub potencjalnie niestabilna retinopatia cukrzycowa u chorych na cukrzycę typu 2 (stosowanie niezalecane) - cukrzyca typu 1 (stosowanie niezalecane) - ciężkie zaburzenia czynności nerek (stosowanie niezalecane) - ciężkie zaburzenia czynności wątroby (stosowanie niezalecane) - zastoinowa niewydolność serca klasy IV wg NYHA (stosowanie niezalecane) - stan po operacji bariatrycznej, wobec braku doświadczenia - zwiększone ryzyko nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION), a nagła utrata widzenia wymaga badania okulistycznego i odstawienia w razie potwierdzenia NAION - MASH z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stosowanie niezalecane) - jednoczesne stosowanie z innymi agonistami receptora GLP-1 (niebadane; prawdopodobne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych z przedawkowania) - nie stosować jako zamiennik insuliny u chorych na cukrzycę typu 2

Opóźnia opróżnianie żołądka, przez co może modyfikować wchłanianie jednocześnie podawanych doustnych leków; należy zachować ostrożność, gdy pacjent otrzymuje doustne produkty lecznicze wymagające szybkiego wchłaniania w układzie pokarmowym. Przy dawce 2,4 mg nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na opróżnianie żołądka, prawdopodobnie wskutek rozwoju tolerancji; wpływu dawki 7,2 mg na opróżnianie żołądka nie badano. Doustne podanie semaglutydu: jednoczesne przyjęcie z pięcioma innymi tabletkami zmniejszało jego AUC o 34%, a Cmax o 32%, co sugeruje, że obecność wielu tabletek w żołądku wpływa na wchłanianie semaglutydu. Z tego względu po podaniu doustnym należy odczekać 30 minut przed przyjęciem innych doustnych leków. Omeprazol nie zmieniał w sposób istotny klinicznie AUC ani Cmax semaglutydu. Nie oceniano interakcji z lekami o bardzo małej biodostępności (1%). Pochodne kumaryny: nie zmienia całkowitej ekspozycji na R- i S-warfarynę ani ich Cmax po pojedynczej dawce warfaryny (25 mg), a działanie farmakodynamiczne warfaryny mierzone wskaźnikiem INR nie ulega klinicznie istotnej zmianie. Mimo to odnotowano przypadki obniżenia INR podczas jednoczesnego stosowania acenokumarolu; po rozpoczęciu leczenia u pacjentów przyjmujących warfarynę lub inne pochodne kumaryny zaleca się częste monitorowanie INR. Lewotyroksyna: po pojedynczej dawce całkowita ekspozycja na tyroksynę (skorygowana o poziom endogenny) wzrasta o 33%, przy niezmienionej Cmax. Podczas jednoczesnego leczenia należy rozważyć monitorowanie czynności tarczycy. Paracetamol: AUC0-60min i Cmax paracetamolu były mniejsze odpowiednio o 27% i 23% przy jednoczesnym podaniu semaglutydu w dawce 1 mg, natomiast całkowita ekspozycja (AUC0-5h) nie zmieniła się. Wpływu nie uznano za istotny klinicznie i nie ma potrzeby dostosowywania dawki paracetamolu. Statyny: nie zmienia całkowitej ekspozycji na atorwastatynę po dawce 40 mg, a zmniejszenie Cmax atorwastatyny o 38% oceniono jako nieistotne klinicznie. AUC rozuwastatyny wzrasta o 41%, jednak z uwagi na jej szeroki indeks terapeutyczny zmienność ekspozycji uznaje się za nieistotną klinicznie. Doustne środki antykoncepcyjne: nie przewiduje się zmniejszenia ich skuteczności. Nie zmienia w sposób istotny klinicznie ekspozycji na etynyloestradiol i lewonorgestrel (0,03 mg/0,15 mg); ekspozycja na etynyloestradiol niezmieniona, ekspozycja na lewonorgestrel w stanie równowagi wzrasta o 20%, bez zmiany Cmax obu związków. Bez klinicznie istotnych zmian ekspozycji: digoksyna po pojedynczej dawce 0,5 mg; metformina 500 mg dwa razy na dobę przez 3,5 dnia; furosemid.

Najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego. Bardzo często: nudności, biegunka, zaparcia i wymioty. Nudności występowały u ok. 43,9% leczonych, biegunka u 29,7%, wymioty u 24,5%; przeważnie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego i przemijające. Zaparcia u ok. 24,2%, łagodne do umiarkowanych, utrzymujące się dłużej. Mediana czasu utrzymywania się nudności wynosiła 8 dni, wymiotów 2 dni, biegunki 3 dni i zaparć 47 dni. Bardzo często również ból głowy oraz ból brzucha i zmęczenie. Często: zawroty głowy, zaburzenia smaku, dyzestezja; zapalenie żołądka, choroba refluksowa przełyku, dyspepsja, odbijanie się, nadmierne wytwarzanie gazów jelitowych, wzdęcie brzucha. Do często występujących należą też kamica żółciowa i wypadanie włosów oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Ze strony metabolizmu często hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą typu 2, a ze strony narządu wzroku retinopatia cukrzycowa u pacjentów z cukrzycą typu 2. W postaci doustnej często odnotowano także zmniejszenie apetytu, a jako pojedyncze zdarzenie sercowe niedociśnienie tętnicze. W badaniach diagnostycznych często zwiększona aktywność amylazy i lipazy (przy podaniu podskórnym niezbyt często zwiększona aktywność amylazy i lipazy, wg dokumentu dla postaci wstrzykiwanej). Niezbyt często: niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, przyspieszenie częstości akcji serca; ostre zapalenie trzustki, opóźnione opróżnianie żołądka. W postaci doustnej niezbyt często nadwrażliwość. Rzadko: reakcja anafilaktyczna oraz obrzęk naczynioruchowy. Bardzo rzadko: nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION). Ekspozycja na semaglutyd u dorosłych z cukrzycą typu 2 wiąże się z ok. dwukrotnym wzrostem względnego ryzyka NAION, co odpowiada ok. jednemu dodatkowemu przypadkowi na 10 000 osobolat leczenia. Częstość nieznana: niedrożność jelit. Wybrane zagadnienia. Kamicę żółciową zgłaszano u 1,6% leczonych, u 0,6% prowadząc do zapalenia pęcherzyka żółciowego; w grupie placebo odpowiednio 1,1% i 0,3%. Wypadanie włosów u 2,5% (placebo 1,0%), zwykle o łagodnym przebiegu, ustępujące podczas kontynuacji leczenia; częstsze u osób z większą utratą masy ciała. Zaobserwowano zwiększenie częstości akcji serca średnio o 3 uderzenia/min względem wartości wyjściowej. Zdarzenia zmienionego czucia skórnego (parestezja, ból skóry, wrażliwość skóry, dyzestezja, uczucie pieczenia skóry) u 2,1% (placebo 1,2%), o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, u większości ustępujące w trakcie leczenia. Hipoglikemia. Istotną klinicznie hipoglikemię obserwowano u 6,2% leczonych (placebo 2,5%), zarówno przy jednoczesnym stosowaniu, jak i bez sulfonylomocznika. Ryzyko hipoglikemii było większe w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika. W postaci doustnej hipoglikemia bardzo często występuje podczas stosowania z insuliną lub pochodną sulfonylomocznika, a często podczas stosowania z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Retinopatia cukrzycowa. Potwierdzone powikłania retinopatii cukrzycowej wystąpiły u większej liczby leczonych (3,0%) niż w grupie placebo (1,8%), głównie u leczonych insuliną ze stwierdzoną retinopatią; różnica pojawiała się wcześnie i utrzymywała przez cały okres badania. Immunogenność. Może dojść do wytworzenia przeciwciał przeciwko semaglutydowi; u pacjentów z dodatnim wynikiem obecność przeciwciał była tymczasowa i bez istotnego wpływu na skuteczność ani bezpieczeństwo. Dzieci i młodzież. Częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u młodzieży były porównywalne z obserwowanymi u dorosłych. Kamicę żółciową zgłaszano u 3,8% leczonych i u 0% otrzymujących placebo. Po 68 tygodniach nie stwierdzono wpływu na wzrost ani przebieg dojrzewania płciowego.

Kobiety w wieku rozrodczym: zalecana skuteczna antykoncepcja podczas leczenia. Ciąża: badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję; dane u kobiet w ciąży ograniczone, dlatego nie stosować w okresie ciąży. W razie planowania ciąży lub jej stwierdzenia należy zaprzestać stosowania; odstawienie co najmniej 2 miesiące przed planowaną ciążą z uwagi na długi okres półtrwania. Laktacja: przeciwwskazany – nie stwierdzono mierzalnych stężeń semaglutydu w mleku kobiet karmiących; w mleku obecna była sól sodowa kwasu salkaprozowego, a niektóre jej metabolity przenikały do mleka w małych stężeniach; u szczurów w okresie laktacji semaglutyd przenikał do mleka. nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią, dlatego nie stosować w okresie karmienia piersią. Płodność: wpływ na płodność u ludzi nieznany; brak wpływu na płodność samców szczurów; u samic szczurów przy dawkach zmniejszających masę ciała matki obserwowano wydłużenie cyklu oraz niewielkie zmniejszenie liczby owulacji.

Brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Głównie w okresie zwiększania dawki mogą wystąpić zawroty głowy; w razie ich występowania należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Przy stosowaniu w skojarzeniu z pochodną sulfonylomocznika lub insuliną konieczne jest zachowanie ostrożności i zapobieganie hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wiązanie z albuminami osocza w stopniu >99%; wydłużone działanie wynika głównie z wiązania z albuminami, co prowadzi do zmniejszenia klirensu nerkowego oraz oporności na rozkład metaboliczny. Oporny także na rozkład przez enzym DPP-4. Okres półtrwania ok. 1 tygodnia; umożliwia to podawanie podskórne raz na tydzień. Metabolizm: przed wydaleniem intensywnie metabolizowany na drodze proteolitycznego rozkładu szkieletu peptydowego z następczą beta-oksydacją łańcucha bocznego kwasu tłuszczowego. Jednym z aktywnych enzymów metabolicznych jest obojętna endopeptydaza (NEP). Eliminacja: główne drogi wydalania metabolitów to mocz i kał; około 3% wchłoniętej dawki wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Klirens u pacjentów z cukrzycą typu 2 ok. 0,04 l/h. Przy okresie półtrwania w fazie eliminacji ok. 1 tygodnia semaglutyd pozostaje w krążeniu przez około 5 tygodni po podaniu ostatniej dawki. Dystrybucja: objętość dystrybucji zależna od postaci – po podaniu doustnym u pacjentów z cukrzycą typu 2 ok. 8 l, natomiast po podaniu podskórnym u pacjentów z nadwagą lub otyłością ok. 12,4 l; w obu przypadkach silne wiązanie z białkami osocza (>99%). Wchłanianie (postać doustna): semaglutyd wchłania się głównie w żołądku, a jego biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 1–2%. Biodostępność ok. 1% dla mocy 3 mg, 7 mg i 14 mg oraz do 2% dla mocy 25 mg i 50 mg. Sól sodowa kwasu salkaprozowego ułatwia wchłanianie. Stężenie maksymalne w osoczu po ok. godzinie od podania doustnego; stan stacjonarny osiągany po 4–5 tygodniach podawania raz na dobę. Wchłanianie zmniejsza się przy przyjęciu z posiłkiem lub dużą ilością wody, a wydłużenie czasu pozostawania na czczo przed i po dawce zwiększa wchłanianie. Wchłanianie (postać podskórna): porównywalna ekspozycja po podaniu w brzuch, udo lub ramię; bezwzględna biodostępność 89%. Zaburzenia czynności nerek: nie mają istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę – wykazano to po podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów dializowanych, w porównaniu z prawidłową czynnością nerek. Zaburzenia czynności wątroby: nie miały żadnego wpływu na ekspozycję na semaglutyd; oceniano to u pacjentów z łagodnymi (klasa A wg Childa-Pugha), umiarkowanymi (klasa B) lub ciężkimi (klasa C) zaburzeniami czynności wątroby w badaniu z pojedynczą dawką 0,5 mg. Masa ciała: wpływa na ekspozycję – większa masa ciała zmniejsza ekspozycję; 20-procentowa różnica masy między osobami odpowiada ok. 18-procentowej różnicy ekspozycji. Populacje szczególne bez istotnego wpływu na farmakokinetykę: wiek, płeć, rasa i pochodzenie etniczne, choroby górnego odcinka przewodu pokarmowego (zapalenie żołądka i/lub refluks żołądkowo-przełykowy), stan przedcukrzycowy i cukrzyca. Przeciwciała przeciwko semaglutydowi powstają rzadko i raczej nie wpływają na farmakokinetykę. Dzieci i młodzież: ekspozycja u młodzieży w wieku 12–18 lat z otyłością lub nadwagą była porównywalna do ekspozycji u dorosłych; nie badano bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci w wieku poniżej 12 lat.