Ustekinumab

Lek immunosupresyjny, inhibitor interleukin; kod ATC L04AC05. W pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne IgG1κ, wiążące się z wysoką swoistością z dzieloną podjednostką białkową p40 ludzkich cytokin – interleukin IL-12 i IL-23. Hamuje bioaktywność ludzkich IL-12 i IL-23 zapobiegając wiązaniu p40 z receptorem białkowym IL-12Rβ1 znajdującym się na powierzchni komórek układu odpornościowego. Nie przyłącza się do IL-12 ani IL-23 już związanych z receptorami IL-12Rβ1 na powierzchni komórek. Dlatego nie oddziałuje na aktywność dopełniacza ani nie bierze udziału w zjawisku cytotoksyczności komórek z receptorami IL-12 i (lub) IL-23. Kontekst cytokinowy: IL-12 oraz IL-23 są cytokinami heterodimerycznymi wydzielanymi przez aktywowane komórki prezentujące antygen, takie jak makrofagi i komórki dendrytyczne, i biorą udział w odpowiedzi immunologicznej organizmu; IL-12 pobudza komórki NK oraz różnicowanie komórek CD4+ T w kierunku fenotypu T helper 1 (Th1), a IL-23 indukuje szlak T helper 17 (Th17). Nieprawidłowa regulacja IL-12 i IL-23 wiąże się z chorobami o podłożu immunologicznym, takimi jak łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, choroba Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Efekt kliniczny: wiążąc się z dzieloną podjednostką p40 interleukin IL-12 i IL-23, wykazuje działanie kliniczne w łuszczycy, łuszczycowym zapaleniu stawów, chorobie Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego przez przerwanie szlaków cytokin Th1 i Th17, kluczowych w patologii tych chorób. W chorobach zapalnych jelit działanie przeciwzapalne potwierdzają biomarkery: u pacjentów z chorobą Crohna leczenie prowadziło do zmniejszenia stężeń markerów reakcji zapalnej, w tym białka C-reaktywnego (CRP) i kalprotektyny kałowej, w czasie indukcji, co utrzymywało się w fazie podtrzymującej; podobne zmniejszenie CRP i kalprotektyny kałowej stwierdzono we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

Łuszczyca plackowata: umiarkowane do ciężkich postacie łuszczycy plackowatej u dorosłych bez odpowiedzi na leczenie lub z przeciwwskazaniami bądź nietolerancją innych terapii ogólnoustrojowych, w tym cyklosporyny, metotreksatu lub metody PUVA; u dzieci i młodzieży od 6. roku życia z umiarkowaną do ciężkiej łuszczycą plackowatą, gdy leczenie nie jest wystarczająco skuteczne lub występuje nietolerancja innych terapii ogólnoustrojowych albo fototerapii. Łuszczycowe zapalenie stawów: w monoterapii lub w skojarzeniu z MTX w leczeniu czynnego łuszczycowego zapalenia stawów u dorosłych, gdy odpowiedź na wcześniejszą niebiologiczną terapię lekami przeciwreumatycznymi modyfikującymi przebieg choroby (DMARD) jest niewystarczająca. Choroba Crohna: umiarkowana do ciężkiej czynna choroba Crohna u dorosłych, u których odpowiedź na leczenie nie jest wystarczająca, nastąpiła utrata odpowiedzi lub występuje nietolerancja innych konwencjonalnych terapii lub terapii antagonistą TNFα. U dzieci i młodzieży – umiarkowana do ciężkiej czynna choroba Crohna od 2. roku życia lub o masie ciała co najmniej 40 kg, u których wystąpiła niewystarczająca odpowiedź na terapię konwencjonalną lub biologiczną albo nietolerancja tych terapii. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego: umiarkowane lub ciężkie czynne wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dorosłych, u których odpowiedź na leczenie nie jest wystarczająca, nastąpiła utrata odpowiedzi lub występuje nietolerancja innych konwencjonalnych terapii lub terapii biologicznych.

Podawany podskórnie i dożylnie w chorobie Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego pierwszą dawkę podaje się dożylnie, a pierwszą dawkę podskórną 90 mg podaje się w ósmym tygodniu po dawce dożylnej. Łuszczyca plackowata (dorośli): dawka początkowa 45 mg podskórnie, następnie 45 mg po 4 tygodniach, a potem co 12 tygodni. Dla pacjentów z masą ciała > 100 kg dawka początkowa wynosi 90 mg podawana podskórnie, następnie dawka 90 mg po 4 tygodniach, a potem co 12 tygodni. U tych pacjentów dawka 45 mg również wykazuje skuteczność, jednak przy dawce 90 mg skuteczność była większa. Należy rozważyć przerwanie leczenia u pacjentów bez odpowiedzi klinicznej do 28. tygodnia terapii. Łuszczycowe zapalenie stawów (dorośli): dawka początkowa 45 mg podskórnie, następnie 45 mg po 4 tygodniach, a potem co 12 tygodni. Alternatywnie można zastosować dawkę 90 mg u pacjentów z masą ciała > 100 kg. Rozważyć przerwanie leczenia przy braku odpowiedzi klinicznej do 28. tygodnia. Łuszczyca plackowata u dzieci i młodzieży (od 6. roku życia): dawka zależy od masy ciała. Podawana w tygodniach 0. i 4., a następnie co 12 tygodni. Wg schematu masowego: u dzieci o masie ciała powyżej 100 kg dawka wynosi 90 mg. Należy rozważyć przerwanie leczenia u pacjentów bez odpowiedzi klinicznej do 28. tygodnia leczenia. Choroba Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (dorośli): pierwszą dawkę podaje się dożylnie. Pierwszą dawkę podskórną 90 mg podaje się w ósmym tygodniu po dawce dożylnej, a następnie zaleca się dawkowanie co 12 tygodni. Pacjenci z niewystarczającą odpowiedzią po 8 tygodniach od pierwszej dawki podskórnej mogą wtedy otrzymać drugą dawkę podskórną. Pacjenci, którzy utracili odpowiedź przy dawkowaniu co 12 tygodni, mogą osiągnąć lepsze wyniki po zwiększeniu częstości dawkowania na dawkowanie co 8 tygodni; na podstawie oceny klinicznej mogą dalej otrzymywać dawki co 8 tygodni lub co 12 tygodni. Rozważyć przerwanie leczenia przy braku korzyści terapeutycznych po 16 tygodniach od dożylnej dawki indukującej lub po 16 tygodniach od zmiany na dawkowanie podtrzymujące co 8 tygodni. W razie przerwania leczenia wznowienie dawką podskórną co 8 tygodni jest bezpieczne i skuteczne. Leki towarzyszące: podczas leczenia można kontynuować stosowanie leków immunomodulujących i (lub) kortykosteroidów; u pacjentów z odpowiedzią można zmniejszyć dawkowanie kortykosteroidów lub je odstawić. W chorobach zapalnych jelit można również kontynuować związki 5-aminosalicylanowe (5-ASA) i antybiotyki. Choroba Crohna u dzieci i młodzieży: schematy różnią się wg charakterystyk. Wg jednej – od 2. roku życia: u dzieci o masie ciała poniżej 40 kg podtrzymującą dawkę podskórną wylicza się na podstawie powierzchni ciała (BSA). U dzieci o masie ciała co najmniej 40 kg dawka podtrzymująca wynosi 90 mg podskórnie. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci w wieku poniżej 2 lat i o masie ciała poniżej 10 kg; dane niedostępne. Wg innej charakterystyki dawkowanie dotyczy jedynie pacjentów o masie ciała co najmniej 40 kg, a bezpieczeństwa i skuteczności w leczeniu choroby Crohna u dzieci o masie ciała poniżej 40 kg nie określono; dane nie są dostępne. Częstość dawkowania: pierwsze podanie podskórne w 8. tygodniu po dawce dożylnej, a następnie co 12 tygodni. Przy utracie odpowiedzi można zwiększyć częstość do co 8 tygodni; dalej dawki co 8 lub co 12 tygodni wg oceny klinicznej. U pacjentów z utratą odpowiedzi i małym stężeniem minimalnym ustekinumabu można zwiększyć częstość dawkowania. Rozważyć przerwanie leczenia przy braku korzyści po 16 tygodniach od dawki indukcyjnej lub od dostosowania dawki. Dostosowanie dawki: nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat). Nie prowadzono badań w zaburzeniach czynności nerek i wątroby – brak zaleceń dotyczących dawkowania. Sposób podania: postać we fiolkach 45 mg oraz ampułkostrzykawkach 45 mg i 90 mg podaje się wyłącznie we wstrzyknięciu podskórnym. Jeżeli to możliwe, jako miejsc wstrzyknięć należy unikać fragmentów skóry objętych łuszczycą.

Bezwzględne przeciwwskazania: - istotna klinicznie, aktywna postać zakażenia, np. czynna gruźlica Ostrożnie: - przewlekłe zakażenie lub nawracające infekcje w wywiadzie - ryzyko wystąpienia nowych zakażeń oraz reaktywacji zakażeń utajonych - zakażenia oportunistyczne, w tym reaktywacja gruźlicy, listerioza, legionelloza, nokardioza, oportunistyczne zakażenia grzybicze i wirusowe oraz zakażenia pasożytnicze - utajona gruźlica przed leczeniem wymagająca terapii przeciwgruźliczej oraz gruźlica utajona lub czynna w wywiadzie bez potwierdzonego leczenia - zwiększone ryzyko nowotworów złośliwych skóry i o innej lokalizacji - dodatni wywiad w kierunku nowotworu złośliwego lub kontynuacja leczenia po jego rozwinięciu - wiek powyżej 60 lat, wcześniejsze długotrwałe leczenie immunosupresyjne lub leczenie PUVA (ryzyko raka skóry) - ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcja anafilaktyczna i obrzęk naczynioruchowy - alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, eozynofilowe zapalenie płuc i niezakaźne organizujące się zapalenie płuc z ryzykiem niewydolności oddechowej - czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (obserwowano zawał mięśnia sercowego i incydent naczyniowo-mózgowy) - wrażliwość na lateks (osłona igły z kauczuku naturalnego) - jednoczesne podawanie żywych szczepionek wirusowych lub bakteryjnych (w tym BCG) - żywe szczepionki u niemowląt narażonych w okresie płodowym przez dwanaście miesięcy po urodzeniu lub do czasu niewykrywalnego stężenia w surowicy - jednoczesne stosowanie innych leków immunosupresyjnych oraz zmiana z innych biologicznych preparatów immunosupresyjnych - ryzyko złuszczającego zapalenia skóry i łuszczycy erytrodermalnej - choroby związane z toczniem, w tym skórny toczeń rumieniowaty i zespół toczniopodobny - pacjenci w podeszłym wieku (większa częstość zakażeń) - polisorbat 80 mogący powodować reakcje alergiczne

Żywe szczepionki: nie należy podawać żadnych żywych szczepionek jednocześnie z ustekinumabem. Nie zaleca się podawania żywych szczepionek (takich jak BCG) niemowlętom narażonym w okresie płodowym na ustekinumab przez dwanaście miesięcy po urodzeniu lub do czasu, gdy stężenie ustekinumabu w surowicy niemowląt będzie niewykrywalne; wg części danych okres ten wynosi sześć miesięcy po urodzeniu. Przy wyraźnej korzyści klinicznej można rozważyć podanie żywej szczepionki wcześniej, jeśli stężenie ustekinumabu w surowicy niemowlęcia jest niewykrywalne. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych: w populacyjnych analizach farmakokinetycznych u pacjentów z łuszczycą oceniano wpływ najczęściej stosowanych jednocześnie leków (m.in. paracetamolu, ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego, metforminy, atorwastatyny, lewotyroksyny) na farmakokinetykę ustekinumabu i nie wykazano żadnych interakcji. Na farmakokinetykę ustekinumabu u pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów, chorobą Crohna lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego nie wpływały jednocześnie stosowane MTX, NLPZ, 6-merkaptopuryna, azatiopryna i doustne kortykosteroidy, ani wcześniejsza ekspozycja na czynniki anty-TNFα (w łuszczycowym zapaleniu stawów lub chorobie Crohna) czy wcześniejsza ekspozycja na leki biologiczne, np. anty-TNFα i (lub) wedolizumab (we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego). Substraty CYP450: wyniki badania in vitro oraz badania fazy 1. u pacjentów z aktywną chorobą Crohna nie wskazują na konieczność dostosowania dawki u pacjentów przyjmujących jednocześnie substraty CYP450. Leki immunosupresyjne: w badaniach dotyczących łuszczycy nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności ustekinumabu w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi, w tym z preparatami biologicznymi lub fototerapią. W łuszczycowym zapaleniu stawów jednoczesne stosowanie MTX nie wpływało na bezpieczeństwo i skuteczność ustekinumabu. W chorobie Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych lub kortykosteroidów nie wpływało na bezpieczeństwo i skuteczność ustekinumabu.

Najcięższymi działaniami niepożądanymi są ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja. Profil bezpieczeństwa jest zbliżony niezależnie od wskazania – u pacjentów z łuszczycą, łuszczycowym zapaleniem stawów, chorobą Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Najczęstsze (>5%): stany zapalne jamy nosowo-gardłowej i ból głowy; większość z nich była łagodna i nie było konieczne przerwanie leczenia. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Często: zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie zatok. Niezbyt często: zapalenie tkanki łącznej, zakażenia zębów, półpasiec, zakażenie dolnych dróg oddechowych, wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych, grzybicze zakażenie sromu i pochwy. Zaburzenia układu immunologicznego. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości (w tym wysypka, pokrzywka). Rzadko: ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym reakcja anafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy). Zaburzenia psychiczne. Niezbyt często: depresja. Zaburzenia układu nerwowego. Często: zawroty głowy, bóle głowy. Niezbyt często: porażenie nerwu twarzowego. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Często: ból jamy ustnej i gardła. Niezbyt często: przekrwienie jamy nosowej. Rzadko: alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, eozynofilowe zapalenie płuc. Bardzo rzadko: organizujące się zapalenie płuc. Zaburzenia żołądka i jelit. Często: biegunka, nudności, wymioty. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Często: świąd. Niezbyt często: łuszczyca krostkowa, złuszczanie skóry, trądzik. Rzadko: złuszczające zapalenie skóry, zapalenie naczyń wywołane nadwrażliwością. Bardzo rzadko: pemfigoid pęcherzowy, skórny toczeń rumieniowaty. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej. Często: ból pleców, ból mięśni, ból stawów. Bardzo rzadko: zespół toczniopodobny. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania. Często: uczucie zmęczenia, rumień w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: odczyny w miejscu wstrzyknięcia (m.in. krwawienie, krwiak, stwardnienie, obrzęk i świąd), astenia. Zakażenia: w badaniach z kontrolą placebo częstość występowania infekcji lub ciężkich infekcji była podobna wśród pacjentów leczonych ustekinumabem i pacjentów otrzymujących placebo. Do zgłaszanych ciężkich infekcji należały przypadki zapalenia płuc, ropnia odbytu, zapalenia tkanki łącznej, zapalenia uchyłków, zapalenia żołądka i jelit oraz zakażeń wirusowych. Nowotwory złośliwe: częstość występowania nowotworów złośliwych odnotowana u pacjentów leczonych ustekinumabem była porównywalna z częstością spodziewaną w populacji ogólnej. Najczęściej zgłaszane, inne niż rak skóry niebędący czerniakiem, to raki gruczołu krokowego, czerniak, rak okrężnicy i odbytnicy i rak piersi. Wśród raków skóry niebędących czerniakiem stosunek liczby pacjentów z rakiem skóry podstawnokomórkowym do liczby pacjentów z rakiem skóry kolczystokomórkowym (3:1) jest porównywalny ze spodziewanym w populacji ogólnej. U dzieci i młodzieży profil bezpieczeństwa był zbliżony do obserwowanego u dorosłych – w łuszczycy plackowatej zdarzenia niepożądane były podobne do zaobserwowanych we wcześniejszych badaniach u dorosłych, a w chorobie Crohna profil bezpieczeństwa był podobny do obserwowanego w poprzednich badaniach u dorosłych.

Kobiety w wieku rozrodczym: skuteczna antykoncepcja w trakcie leczenia oraz przez ≥15 tygodni po jego zakończeniu. Ciąża: dane prospektywne z umiarkowanej liczby ciąż ze znanymi wynikami, w tym ponad 450 ciąż narażonych w pierwszym trymestrze, nie wskazują na zwiększone ryzyko ciężkich wad wrodzonych u noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, przebieg porodu ani rozwój pourodzeniowy. Doświadczenie kliniczne jest jednak ograniczone; jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Przenikanie i wpływ na niemowlę: ustekinumab przenika przez łożysko i był wykrywany w surowicy niemowląt urodzonych przez leczone pacjentki; kliniczne znaczenie tego faktu nie jest znane, jednak ryzyko zakażenia u niemowląt narażonych w okresie płodowym może być zwiększone po urodzeniu. Z tego względu nie zaleca się podawania żywych szczepionek (np. BCG) niemowlętom narażonym w okresie płodowym przez dwanaście miesięcy po urodzeniu lub do czasu, gdy stężenie ustekinumabu w surowicy niemowlęcia będzie niewykrywalne. Przy wyraźnej korzyści klinicznej dla danego niemowlęcia można rozważyć podanie żywej szczepionki wcześniej, jeśli stężenie w surowicy jest niewykrywalne. Karmienie piersią: ograniczone dane z literatury sugerują przenikanie do mleka ludzkiego w bardzo małych ilościach; nie wiadomo, czy ustekinumab wchłania się ogólnoustrojowo po podaniu doustnym. Ze względu na możliwość działań niepożądanych u niemowlęcia karmionego piersią decyzję o przerwaniu karmienia w trakcie leczenia i do 15 tygodni po jego zakończeniu albo o przerwaniu leczenia podejmuje się z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność: wpływu ustekinumabu na płodność u ludzi nie zbadano.

Nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Mechanizm: ludzkie przeciwciało monoklonalne wiążące interleukiny 12 i 23. Wchłanianie: mediana tmax ok. 8,5 dnia po podskórnym podaniu pojedynczej dawki 90 mg zdrowym ochotnikom; średnie wartości tmax po podaniu podskórnym 45 lub 90 mg u chorych na łuszczycę porównywalne z wartościami u zdrowych ochotników. Bezwzględna biodostępność po podaniu podskórnym: 57,2% u chorych na łuszczycę. Biodostępność po podaniu strzykawką lub wstrzykiwaczem porównywalna. Dystrybucja: mediana objętości dystrybucji w fazie końcowej (Vz) po podaniu dożylnym u chorych na łuszczycę 57–83 ml/kg. Pozorna objętość dystrybucji (V/F) u chorych na łuszczycę 15,7 l. Metabolizm: dokładny metabolizm nie został poznany. Eliminacja: mediana klirensu ogólnoustrojowego po podaniu dożylnym u chorych na łuszczycę 1,99–2,34 ml/dobę/kg. Pozorny klirens (Cl/F) u chorych na łuszczycę 0,465 l/dobę; płeć nie wpływa na Cl/F. Mediana okresu półtrwania u chorych na łuszczycę, łuszczycowe zapalenie stawów, chorobę Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego ok. 3 tygodni, w zakresie 15–32 dni w badaniach nad łuszczycą i łuszczycowym zapaleniem stawów. Tendencja do większego klirensu u pacjentów z dodatnimi przeciwciałami przeciwko ustekinumabowi. Liniowość: po podaniu dożylnym 0,09–4,5 mg/kg lub podskórnym ~24–240 mg ekspozycja ogólnoustrojowa (Cmax i AUC) rośnie w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki. Stan stacjonarny: profile stężenie–czas po podaniu podskórnym w większości przewidywalne. W łuszczycy stan równowagi osiągany do 28. tygodnia terapii po dawkach początkowych w tyg. 0. i 4., a następnie tej samej dawce co 12 tygodni. Mediana Ctrough w stanie stacjonarnym: 0,21–0,26 µg/ml (45 mg) oraz 0,47–0,49 µg/ml (90 mg). Brak widocznej kumulacji przy podawaniu podskórnym co 12 tygodni. W chorobie Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego po dawce dożylnej ~6 mg/kg, od 8. tygodnia dawki podtrzymujące 90 mg podskórnie co 8 lub 12 tygodni; stan stacjonarny osiągany z podaniem drugiej dawki podtrzymującej. W chorobie Crohna mediana stężeń minimalnych w stanie stacjonarnym 1,97–2,24 µg/ml (co 8 tygodni) oraz 0,61–0,76 µg/ml (co 12 tygodni). We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego 2,69–3,09 µg/ml (co 8 tygodni) oraz 0,92–1,19 µg/ml (co 12 tygodni). Większe stężenia minimalne (dawka co 8 tygodni) wiązały się z wyższymi odsetkami remisji klinicznej. Zmiana częstości dawkowania: pacjenci, którzy utracili odpowiedź, mieli mniejsze stężenia w surowicy niż ci, którzy odpowiedzi nie utracili. W chorobie Crohna zmiana z 90 mg co 12 tygodni na co 8 tygodni zwiększała stężenia minimalne i skuteczność. We wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego symulacje wskazują na ~3-krotny wzrost stężeń minimalnych po takiej zmianie. Wpływ masy ciała: masa ciała najbardziej znaczący czynnik wpływający na klirens. U pacjentów >100 kg mediana Cl/F większa o ~55%, a V/F o ~37% w porównaniu z ≤100 kg. U pacjentów >100 kg dawka 90 mg dawała stężenia minimalne porównywalne do dawki 45 mg u pacjentów ≤100 kg. W chorobie Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego na klirens wpływały: masa ciała, stężenie albumin, płeć i poziom przeciwciał, a w chorobie Crohna dodatkowo białko C-reaktywne, status niepowodzenia leczenia anty-TNF i rasa; wpływ tych współzmiennych mieścił się w ±20%, więc dostosowanie dawki nie jest konieczne. Szczególne grupy: brak danych farmakokinetycznych u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Nie przeprowadzono szczegółowych badań u osób w podeszłym wieku. Farmakokinetyka porównywalna u chorych rasy azjatyckiej i pozostałych ras. Jednoczesne stosowanie leków immunomodulujących nie wpływało istotnie na biodostępność. Nie wykazano wpływu tytoniu ani alkoholu na farmakokinetykę. Dzieci i młodzież: stężenia u dzieci i młodzieży 6–17 lat z łuszczycą leczonych dawką zależną od masy ciała zwykle porównywalne z dorosłymi. U młodzieży 12–17 lat leczonych połową zalecanej dawki zależnej od masy ciała stężenia zwykle mniejsze niż u dorosłych. Stężenia w stanie stacjonarnym u dzieci i młodzieży z chorobą Crohna porównywalne z dorosłymi – od 2. roku życia i masie ciała ≥10 kg wg jednych danych, natomiast wg innych o masie ciała co najmniej 40 kg. Po utracie odpowiedzi i małym stężeniu dawkę dostosowywano do podawania co 4 tygodnie; stężenie wzrastało do zakresu uzyskiwanego przy zalecanej dawce u dorosłych leczonych co 8 tygodni. Wpływ na CYP450: w badaniu in vitro na ludzkich hepatocytach IL-12 i (lub) IL-23 w stężeniu 10 ng/ml nie zmieniały aktywności enzymów CYP450 (CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4). W otwartym badaniu fazy 1. u pacjentów z czynną chorobą Crohna nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian ekspozycji na kofeinę (CYP1A2), warfarynę (CYP2C9), omeprazol (CYP2C19), dekstrometorfan (CYP2D6) i midazolam (CYP3A) przy jednoczesnym stosowaniu w zalecanym dawkowaniu.