Immunoglobulina ludzka normalna

Immunoglobulina ludzka normalna; grupa: surowice odpornościowe i immunoglobuliny – immunoglobuliny ludzkie normalne do podawania donaczyniowego, kod ATC: J06BA02; postać do podania pozanaczyniowego – immunoglobuliny, normalne ludzkie, do podania pozanaczyniowego, kod ATC: J06BA01. Zawiera głównie immunoglobulinę G (IgG) o szerokim spektrum przeciwciał przeciwko czynnikom zakaźnym. Zawiera przeciwciała IgG występujące w normalnej populacji. Przygotowuje się ją zwykle z puli osocza ludzkiego pochodzącego z co najmniej 1 000 donacji. Rozkład podklas IgG jest ściśle proporcjonalny do występującego w naturalnym osoczu ludzkim. Leczenie substytucyjne: właściwe dawki tego produktu leczniczego mogą przywrócić nieprawidłowo zmniejszone stężenie immunoglobulin G do wartości prawidłowych i tym samym pomóc w zwalczaniu infekcji. W pozostałych wskazaniach: mechanizm działania podawanego we wskazaniach innych niż leczenie zastępcze nie jest w pełni wyjaśniony, ale wiadomo, że obejmuje działanie immunomodulujące. Postać do podania podskórnego zawiera dodatkowo rekombinowaną hialuronidazę ludzką (rHuPH20). Za działanie terapeutyczne odpowiada składnik IG 10%, natomiast rHuPH20 ułatwia rozprowadzanie i wchłanianie IG 10%. Rekombinowana hialuronidaza ludzka jest rozpuszczalną, rekombinowaną postacią hialuronidazy ludzkiej, która zwiększa przepuszczalność tkanki podskórnej poprzez okresową depolimeryzację hialuronianu. Hialuronian jest polisacharydem występującym w macierzy międzykomórkowej w tkance łącznej, depolimeryzowanym przez naturalnie występujący enzym hialuronidazę. Ma bardzo szybki obrót, a jego okres półtrwania wynosi około 0,5 doby. rHuPH20 działa miejscowo; działanie hialuronidazy jest odwracalne i przepuszczalność tkanki podskórnej wraca do normy w ciągu 24 do 48 godzin.

Leczenie substytucyjne u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (0–18 lat): zespoły pierwotnego niedoboru odporności (PID) z upośledzeniem wytwarzania przeciwciał; wtórne niedobory odporności (SID) u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi zakażeniami, u których leczenie przeciwdrobnoustrojowe okazało się nieskuteczne oraz potwierdzono nieskuteczną produkcję przeciwciał swoistych (PSAF) lub obniżone stężenie IgG w surowicy. Profilaktyka odry: profilaktyka przedekspozycyjna i poekspozycyjna w odrze u podatnych dorosłych, dzieci i młodzieży (0–18 lat), u których czynne szczepienie jest przeciwwskazane lub niezalecane (postać dożylna). Leczenie immunomodulacyjne u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (0–18 lat): pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ITP) u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem chirurgicznym w celu zwiększenia liczby płytek krwi; zespół Guillaina-Barrégo; choroba Kawasaki (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym); przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (CIDP) – w postaci podskórnej jako leczenie podtrzymujące po ustabilizowaniu stanu pacjenta za pomocą immunoglobuliny podawanej dożylnie (IVIG); przy czym doświadczenie w stosowaniu dożylnych immunoglobulin u dzieci z CIDP jest ograniczone; wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN). Immunomodulacja u dorosłych: czynne zapalenie skórno-mięśniowe leczone lekami immunosupresyjnymi, w tym kortykosteroidami, lub z nietolerancją tych leków, albo przeciwwskazaniami do ich stosowania.

Leczenie należy rozpoczynać i monitorować pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu zaburzeń układu odpornościowego. Dawka i schemat dawkowania zależą od wskazania; może być konieczne indywidualne dostosowanie dawki dla każdego pacjenta w zależności od odpowiedzi klinicznej. W postaci podskórnej dawkę można ustalać także wg odpowiedzi farmakokinetycznej. Dawka oparta na masie ciała może wymagać dostosowania u pacjentów z niedowagą lub nadwagą; u pacjentów z nadwagą dawka powinna być oparta na standardowej fizjologicznej masie ciała. Drogi podania – postać dożylna (IVIg) oraz postać podskórna przeznaczona wyłącznie do podania podskórnego; nie podawać dożylnie. Leczenie substytucyjne w pierwotnych niedoborach odporności (PID): Schemat dawkowania powinien zapewnić minimalne stężenie IgG (oznaczane przed kolejną infuzją) wynoszące co najmniej 6 g/l lub w normalnym przedziale referencyjnym dla danej grupy wiekowej. Uzyskanie równowagi (poziomy IgG w stanie stacjonarnym) wymaga od 3 do 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Droga dożylna: zalecana dawka początkowa wynosi 0,4–0,8 g/kg mc. w dawce jednorazowej; następnie podaje się dawkę co najmniej 0,2 g/kg mc. co 3–4 tygodnie. Dawka wymagana do osiągnięcia stężenia minimalnego IgG 6 g/l wynosi z reguły 0,2–0,8 g/kg mc. na miesiąc; po osiągnięciu stanu równowagi przerwa między kolejnymi dawkami wynosi 3–4 tygodnie. W celu zmniejszenia częstości infekcji bakteryjnych może być konieczne zwiększenie dawki i dążenie do wyższych stężeń minimalnych. Droga podskórna, PID – pacjenci nieleczeni wcześniej immunoglobulinami: dawka wymagana do osiągnięcia minimalnego stężenia IgG 6 g/l wynosi 0,4–0,8 g/kg masy ciała na miesiąc, a odstęp między dawkami dla utrzymania stężenia stacjonarnego waha się w przedziale 2–4 tygodni. Na początku leczenia odstępy między pierwszymi infuzjami stopniowo wydłuża się od podawania co tydzień do co 3 lub 4 tygodnie, dzieląc skumulowaną dawkę miesięczną odpowiednio do planowanych odstępów. Zmiana z immunoglobuliny dożylnej (IVIG): podawana w tej samej dawce i z tą samą częstotliwością jak przy wcześniejszym leczeniu IVIG. U leczonych wcześniej w schemacie co 3 tygodnie wydłużenie odstępu do 4 tygodni uzyskuje się przez przeliczenie na te same równoważniki tygodniowe. Zmiana z immunoglobuliny podskórnej (SCIG): dawka początkowa taka sama jak w dotychczasowym leczeniu SCIG, z możliwością dostosowania do odstępów 3- lub 4-tygodniowych; pierwszą infuzję wykonuje się tydzień po ostatnim wcześniejszym podaniu. Leczenie substytucyjne we wtórnych niedoborach odporności (SID): zalecana dawka wynosi 0,2–0,4 g/kg mc. co 3–4 tygodnie. Dawkę modyfikuje się w celu optymalnej ochrony przed zakażeniami – u pacjentów z uporczywymi zakażeniami może być konieczne zwiększenie, u pacjentów bez zakażeń można rozważyć zmniejszenie. Profilaktyka przed- i poekspozycyjna w odrze (droga dożylna): Poekspozycyjnie u pacjenta podatnego: dawka 0,4 g/kg podana jak najszybciej, w ciągu 6 dni od ekspozycji, powinna zapewnić poziom przeciwciał przeciwko wirusowi odry w surowicy >240 mIU/ml przez co najmniej 2 tygodnie. Poziom przeciwciał należy sprawdzić i udokumentować po 2 tygodniach; dla utrzymania >240 mIU/ml może być konieczna kolejna dawka 0,4 g/kg, powtarzalna raz po 2 tygodniach. U pacjentów z PID lub SID regularnie otrzymujących wlewy dożylne immunoglobuliny rozważa się dodatkową dawkę jak najszybciej, w ciągu 6 dni od ekspozycji; dawka 0,4 g/kg powinna zapewnić poziom >240 mIU/ml przez co najmniej 2 tygodnie. Profilaktyka przedekspozycyjna: jeśli pacjent z PID/SID otrzymuje dożylną dawkę podtrzymującą mniejszą niż 0,53 g/kg co 3–4 tygodnie, dawkę zwiększa się jednorazowo do 0,53 g/kg, co powinno zapewnić stężenie >240 mIU/ml przez co najmniej 22 dni po infuzji. Immunomodulacja (droga dożylna): Pierwotna małopłytkowość immunologiczna (ITP) – dwa alternatywne schematy: 0,8–1 g/kg mc. w 1. dniu leczenia, z możliwością jednokrotnego powtórzenia w ciągu 3 dni, albo 0,4 g/kg mc. na dobę przez 2–5 dni; w przypadku nawrotu choroby leczenie można powtórzyć. Zespół Guillaina-Barrégo: 0,4 g/kg mc. dziennie przez okres 5 dni (można powtórzyć dawkę w razie nawrotu). Choroba Kawasaki: pojedyncza dawka 2,0 g/kg mc.; równocześnie należy podawać kwas acetylosalicylowy. Przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (CIDP), droga dożylna: dawka początkowa 2 g/kg podzielona na 2–5 kolejnych dni; dawki podtrzymujące 1 g/kg w ciągu 1–2 kolejnych dni co 3 tygodnie. Efekt leczenia ocenia się po każdym cyklu; brak efektu po 6 miesiącach – leczenie przerwać; dawkowanie i odstępy dostosowuje się do przebiegu choroby w każdym przypadku. CIDP, droga podskórna: przed rozpoczęciem oblicza się równoważną dawkę tygodniową (dzieląc planową dawkę przez odstęp w tygodniach); typowy zakres odstępu wynosi 3–4 tygodnie. Zalecana dawka podskórna wynosi 0,3–2,4 g/kg masy ciała na miesiąc, podawana w 1 lub 2 sesjach w ciągu 1 lub 2 dni. W razie pogorszenia klinicznego dawkę można zwiększyć do maksymalnej zalecanej dawki 2,4 g/kg masy ciała na miesiąc. Zaleca się schemat stopniowego zwiększania dawki (ramp up) dla zapewnienia tolerancji, aż do osiągnięcia pełnej dawki; w pierwszej i drugiej infuzji stosuje się obliczoną dawkę i zalecane odstępy. Dawki nieprzekraczające 0,4 g/kg mc. mogą być podawane bez schematu zwiększania, pod warunkiem dostatecznej tolerancji. Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN): dawka początkowa 2 g/kg podzielona w ciągu 2–5 kolejnych dni; dawka podtrzymująca 1 g/kg co 2–4 tygodnie lub 2 g/kg co 4–8 tygodni. Efekt leczenia ocenia się po każdym cyklu; brak efektu po 6 miesiącach – leczenie przerwać. Zapalenie skórno-mięśniowe (DM) u dorosłych: 2 g/kg mc. podzielone na jednakowe dawki podawane w ciągu 2–5 kolejnych dni co 4 tygodnie. Dzieci i młodzież (0–18 lat): dawkowanie nie różni się od dawkowania u dorosłych, ponieważ jest zależne od masy ciała i musi zostać dostosowane do odpowiedzi klinicznej. Zaburzenia czynności wątroby: brak dowodów wskazujących na konieczność dostosowania dawki. Zaburzenia czynności nerek oraz pacjenci w podeszłym wieku: brak konieczności dostosowania dawki, chyba że jest to uzasadnione klinicznie. Sposób podawania – droga dożylna: Wlew z początkową szybkością 0,3 ml/kg mc./godz. przez około 30 minut; przy dobrej tolerancji szybkość można stopniowo zwiększać do 4,8 ml/kg/godz. U pacjentów z PID dobrze tolerujących 4,8 ml/kg/godz. szybkość można zwiększyć maksymalnie do 7,2 ml/kg/godz. Wg innej charakterystyki: szybkość początkowa 0,6 ml/kg/godz. przez 30 minut, a przy dobrej tolerancji stopniowo do maksymalnie 7,2 ml/kg/godz. Postać 5%: szybkość początkowa 1 ml/kg mc./godz. przez 30 minut, przy dobrej tolerancji stopniowo do maksymalnie 5 ml/kg mc./godz. U pacjentów narażonych na ryzyko niepożądanych działań zakrzepowo-zatorowych podaje się z minimalną szybkością infuzji i w możliwie najmniejszej dawce. U pacjentów z zapaleniem skórno-mięśniowym, obarczonych większym ryzykiem zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, szybkość infuzji nie powinna przekraczać 2,4 ml/kg/godz. W razie potrzeby można rozcieńczyć 5% roztworem glukozy do końcowego stężenia 50 mg/ml (5%). Sposób podawania – droga podskórna: Każda fiolka IG 10% dostarczana jest z odpowiednią ilością rHuPH20; niezależnie od podanej objętości IG 10% należy podać całą zawartość fiolki z rHuPH20. Oba składniki podaje się po kolei tą samą igłą, rozpoczynając od rHuPH20, a następnie IG 10%. Przy dawce większej niż 120 g podanie można rozłożyć na kilka dni w dawkach podzielonych z odstępem 48–72 godzin. Maksymalna objętość infuzji w danym dniu nie powinna przekraczać 1200 ml u pacjentów o masie ciała ≥40 kg lub 600 ml u pacjentów o mniejszej masie. Pełną dawkę można podać w maksymalnie trzy miejsca infuzji co maksymalnie cztery tygodnie, dostosowując częstotliwość i liczbę miejsc do objętości, czasu infuzji i tolerancji. W przypadku pominięcia dawki podaje się ją jak najszybciej, a następnie kontynuuje schemat. Miejsca infuzji: sugerowane to środkowa i górna część brzucha oraz uda; przy dwóch miejscach powinny znajdować się po przeciwnych stronach ciała, a przy trzech w odległości co najmniej 10 cm od siebie. Unika się wypukłości kostnych i blizn oraz nie podaje się w obszar zakażenia lub ostrego stanu zapalnego. Szybkość: rHuPH20 podaje się z szybkością 1–2 ml/min (60–120 ml/godz.) na miejsce infuzji lub w zależności od tolerancji; w ciągu 10 minut od zakończenia rozpoczyna się infuzję pełnej dawki IG 10% tym samym zestawem igieł. Infuzję IG 10% wykonuje się przy użyciu pompy, natomiast rHuPH20 można podawać ręcznie lub pompą. W trakcie lub po podaniu może wystąpić wyciek z miejsca infuzji, dlatego rozważa się użycie dłuższych igieł (12 mm lub 14 mm) i/lub większej liczby miejsc infuzji.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na immunoglobuliny ludzkie, zwłaszcza w rzadkich przypadkach niedoboru IgA z obecnością przeciwciał przeciw IgA - stwierdzona układowa nadwrażliwość na hialuronidazę lub rHuPH20 - selektywny niedobór IgA z wytworzonymi przeciwciałami przeciw IgA, ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznej - hiperprolinemia typu I i II - podanie drogą dożylną lub domięśniową (dotyczy postaci podskórnej) - selektywny niedobór IgA jako jedyna nieprawidłowość – droga dożylna niewskazana Ostrożnie: - obecność przeciwciał przeciw IgA – leczenie wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim, gdy jest jedyną opcją terapeutyczną - pacjenci wcześniej tolerujący immunoglobulinę, u których może wystąpić spadek ciśnienia z reakcją anafilaktyczną - grupy wysokiego ryzyka reakcji alergicznych – konieczna dostępność leczenia wspomagającego - pierwszorazowe podanie immunoglobuliny, zmiana produktu lub długa przerwa od poprzedniej infuzji - zaawansowany wiek, nadciśnienie, cukrzyca, choroba naczyniowa lub przebyte epizody zakrzepowe - nabyta lub dziedziczna trombofilia - długotrwałe unieruchomienie - ciężka hipowolemia - schorzenia zwiększające lepkość krwi oraz ryzyko zespołu nadmiernej lepkości - nadwaga - wcześniej istniejąca niewydolność nerek jako czynnik ryzyka ostrej niewydolności nerek - jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych - wiek powyżej 65 lat - unikanie jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych - grupa krwi inna niż 0 oraz duże dawki we wskazaniach innych niż PID – ryzyko hemolizy - stan zapalny jako czynnik ryzyka hemolizy - ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych – podawanie z minimalną szybkością i w najmniejszej dawce - duże dawki (2 g/kg mc.) i szybka infuzja – zwiększone ryzyko aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych - nawracające aseptyczne zapalenie opon – ryzyko obrzęku mózgu zagrażającego życiu - cukrzyca i monitorowanie glikemii przy postaciach zawierających maltozę – ryzyko fałszywie zawyżonych odczytów glukozy i błędnego dawkowania insuliny - cukrzyca przy konieczności rozcieńczania roztworem zawierającym glukozę - nieleczone zakażenie lub przewlekły stan zapalny - ryzyko przeciążenia układu krążenia z ostrą hiperwolemią i obrzękiem płuc - choroba Kawasaki u dzieci wymagająca dużych dawek – zwiększona częstość reakcji hemolitycznych

Szczepionki z żywymi atenuowanymi wirusami: podanie immunoglobuliny może przez okres od co najmniej 6 tygodni do 3 miesięcy zmniejszyć skuteczność szczepionek zawierających żywe atenuowane wirusy – przeciwko odrze, różyczce, śwince i ospie wietrznej. Przed podaniem takiej szczepionki powinien upłynąć okres 3 miesięcy od podania immunoglobuliny. W przypadku szczepionki przeciwko odrze obniżenie skuteczności może utrzymywać się do 1 roku, dlatego przed jej podaniem zaleca się oznaczenie poziomu przeciwciał. Diuretyki pętlowe: należy unikać jednoczesnego stosowania. Oznaczanie glukozy we krwi (dotyczy postaci zawierających maltozę): niektóre testy do oznaczania stężenia glukozy (np. z dehydrogenazą glukozową pirolochinolinochinonu (GDH-PQQ) lub oksydoreduktazą glukozową) błędnie rozpoznają maltozę jako glukozę. Skutkuje to zawyżaniem odczytów glukozy podczas infuzji oraz przez ok. 15 godzin po jej zakończeniu, co grozi niewłaściwym podaniem insuliny i zagrażającą życiu hipoglikemią; ponadto rzeczywista hipoglikemia może zostać zamaskowana i pozostać nieleczona. Z tego względu oznaczanie glukozy wymaga metod specyficznych dla glukozy. Populacja pediatryczna: wymienione interakcje dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci i młodzieży.

Reakcje ogólnoustrojowe związane z podaniem immunoglobuliny ludzkiej: dreszcze, zawroty i ból głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, ból stawów, zmniejszenie ciśnienia krwi oraz umiarkowany ból pleców – mogą występować niekiedy. W rzadkich przypadkach możliwy nagły spadek ciśnienia krwi, a w odosobnionych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, nawet gdy pacjent nie wykazywał nadwrażliwości po wcześniejszym podaniu. Reakcje hemolityczne: przemijające reakcje hemolityczne, szczególnie u pacjentów z grupą krwi A, B i AB; po dużych dawkach immunoglobuliny dożylnej tylko w rzadkich przypadkach niedokrwistość hemolityczna wymagająca transfuzji. Odsetek przypadków hemolizy wśród działań niepożądanych u dzieci jest nieznacznie większy niż u dorosłych. Powikłania zakrzepowo-zatorowe: rzadko po produktach IVIG oraz SCIG obserwowano reakcje zakrzepowo-zatorowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zator płucny oraz zakrzepica żył głębokich. Bardzo rzadko ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc (TRALI). Obserwowano także przypadki przemijającego aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, podwyższenia poziomu kreatyniny w surowicy i (lub) ostrej niewydolności nerek. Rzadko przemijające reakcje skórne, włącznie z toczniem rumieniowatym skórnym (częstość nieznana). Dane z badań klinicznych – układ nerwowy: bardzo często ból głowy (w tym zatokowy, migrena, dyskomfort dotyczący głowy, napięciowy ból głowy); często zawroty głowy, migrena, parestezje, uczucie pieczenia, drżenia; niezbyt często incydent naczyniowo-mózgowy i udar niedokrwienny. Wg innych danych niezbyt często senność, rzadko drżenie, a także niedoczulica i zawał mózgu (niezbyt często na pacjenta, rzadko na infuzję). Serce i naczynia: często tachykardia i tachykardia zatokowa; bardzo często nadciśnienie tętnicze i podwyższone ciśnienie krwi; często niedociśnienie tętnicze. Wg innych danych kołatanie serca (tachykardia) niezbyt często; niedociśnienie rzadko; powikłania zakrzepowo-zatorowe i zapalenie naczyń, w tym zaburzenia naczyń obwodowych, niezbyt często. Układ oddechowy: często duszność. Przewód pokarmowy: bardzo często nudności, ból brzucha, biegunka i wymioty; często rozdęcie brzucha. Wg innych danych nudności, wymioty i biegunka często, ból brzucha niezbyt często. Wątroba: często hiperbilirubinemia. Skóra: często rumień, świąd, wysypka (rumieniowa, plamista, plamisto-grudkowa i grudkowa), pokrzywka oraz nadmierna potliwość. Układ mięśniowo-szkieletowy: bardzo często ból stawów; często ból mięśni, dyskomfort i ból w kończynach, bóle pleców, ból mięśniowo-szkieletowy w klatce piersiowej oraz ból w pachwinie; niezbyt często sztywność stawów. Nerki i drogi moczowe: często hemosyderynuria; niezbyt często białkomocz i zwiększone stężenie kreatyniny we krwi; ostra niewydolność nerek – częstość nieznana. Reakcje miejscowe (dotyczy postaci podskórnej): obrzęk, bolesność, zaczerwienienie, stwardnienie, miejscowe rozgrzanie, swędzenie, zasinienie i wysypka mogą występować często. W badaniach klinicznych reakcje miejscowe ogółem bardzo często, w tym bardzo często ból i dyskomfort w miejscu infuzji, rumień oraz obrzęk i obrzmienie w miejscu infuzji, a także świąd w miejscu infuzji. Najczęstsze reakcje miejscowe to ból, rumień i obrzęk w miejscu infuzji; większość miała łagodne nasilenie i samoograniczający charakter. Opisywano też przypadki przemijającego obrzęku narządów płciowych będące wynikiem dyfuzji produktu z miejsca infuzji na brzuchu. Objawy ogólne: bardzo często uczucie ciepła i gorączka oraz astenia, zmęczenie, letarg i złe samopoczucie; często dreszcze, obrzęki obwodowe i obrzmienie; objawy grypopodobne – częstość nieznana. Badania diagnostyczne: często dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa i testu Coombsa; często zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, asparaginianowej i dehydrogenazy mleczanowej oraz zmniejszenie stężenia hemoglobiny; fałszywie zwiększone oznaczenie stężenia glukozy we krwi (częstość nieznana). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: często niedokrwistość, hemoliza (z niedokrwistością hemolityczną włącznie) i leukopenia; niezbyt często anizocytoza (z mikrocytozą włącznie); rzadko nadpłytkowość; zmniejszona liczba neutrofili – częstość nieznana. Wg innych danych limfopenia niezbyt często. Reakcje zgłaszane po wprowadzeniu do obrotu (częstość nieznana): obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, reakcja anafilaktyczna i rzekomoanafilaktyczna; przewodnienie, (pseudo)hiponatremia; stan splątania, niepokój, lęk, nerwowość; utrata przytomności, zaburzenie mowy, migrena, światłowstręt; dusznica bolesna, bradykardia, sinica; zapaść krążeniowa, obwodowa niewydolność krążenia, zapalenie żył, bladość; niewydolność oddechowa, obrzęk płucny, skurcz oskrzeli, hipoksja, kaszel; łuszczenie się skóry, łysienie; ból szyi, osłabienie mięśni; ból nerek.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania podczas ciąży w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego u kobiet w ciąży i karmiących piersią należy stosować z ostrożnością. Wykazano, że produkty immunoglobulinowe przenikają przez łożysko, co nasila się podczas trzeciego trymestru. Doświadczenie kliniczne ze stosowaniem immunoglobulin nie wskazuje na występowanie działań szkodliwych dla przebiegu ciąży lub dla płodu czy noworodka. W przypadku postaci z rekombinowaną hialuronidazą (rHuPH20): prowadzono badania na myszach i królikach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję i rozwój z użyciem rHuPH20, a z przeciwciałami anty-rHuPH20 nie powiązano żadnych reakcji niepożądanych. W badaniach tych matczyne przeciwciała przeciwko rHuPH20 były przekazywane potomstwu w łonie matki. Wpływ przeciwciał przeciwko rHuPH20 na zarodki ludzkie lub rozwój płodu nie jest obecnie znany. Laktacja: dozwolony – immunoglobuliny są wydzielane do mleka i mogą uczestniczyć w ochronie noworodka przed patogenami wnikającymi przez śluzówkę. Nie przewiduje się niekorzystnego wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią. Płodność: doświadczenie kliniczne z immunoglobulinami sugeruje, że nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na płodność. W odniesieniu do rHuPH20 badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję przy dawkach stosowanych do wspomagania podawania IG 10%.

Immunoglobulina ludzka normalna wywiera niewielki lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zdolność ta może jednak być obniżona w razie wystąpienia niektórych działań niepożądanych, np. zawrotów głowy. Osoby, u których podczas leczenia wystąpiły działania niepożądane, nie powinny prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ich ustąpienia.

Po podaniu dożylnym natychmiastowa i całkowita biodostępność w krążeniu biorcy. Dystrybucja pomiędzy osoczem a płynem pozanaczyniowym względnie szybka; stan równowagi między kompartmentem naczyniowym i pozanaczyniowym osiągany po ok. 3–5 dniach. Podanie podskórne: szczytowe stężenia IgG w surowicy osiągane po upływie ok. 3–5 dni. W farmakokinetyce postaci podskórnej mediana Tmax ok. 5 dni, klirens pozorny ok. 1,6 ml/kg/dobę, końcowy okres półtrwania ok. 45,3 dnia, podczas gdy przy podaniu dożylnym Tmax ok. 0,1 dnia. Eliminacja: IgG i kompleksy IgG ulegają rozkładowi w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego. Okres półtrwania: na podstawie pomiarów u pacjentów z niedoborem odporności waha się od 26 do 41 dni; może różnić się u poszczególnych pacjentów, szczególnie z pierwotnym niedoborem odporności. W badaniu u pacjentów z PID średni okres półtrwania wynosił 36,6 dnia, a w dodatkowym badaniu klinicznym u pacjentów z PID w wieku od 3 do 65 lat średni okres półtrwania wynosił 31,1 dnia. Dzieci i młodzież: nie zaobserwowano różnic w parametrach farmakokinetycznych między dorosłymi a dziećmi z PID. W badaniu u dzieci/nastolatków z pierwotnymi niedoborami odporności średnia Cmax w stanie stabilizacji 11,1 ± 1,9 g/l, średnie stężenie minimalne 6,2 ± 1,8 g/l; średni okres półtrwania całkowitej IgG 35,9 ± 10,8 dnia (mediana 34 dni), średnia objętość rozkładu 3,7 ± 1,4 l, klirens całkowity 0,07 ± 0,02 l/dobę. CIDP: mediana minimalnych stężeń IgG w surowicy była o ok. 40% wyższa niż w pierwotnych niedoborach odporności.